Comments on: शनिबार साहित्यः फोटो हेर्नुस् कविता लेख्‍नुस्

By: subhash

subhash — Wed, 12 Nov 2008 18:01:49 +0000

परिश्रमी र पौरखी युवा पर्देशिएपछी
कर्णाली का ति पाखा पखेरा रित्ता छन
बास स्थान का नाम मा केबल झुपडी भिता छन
मर्दा पर्दा हेर्ने आज कोही भ्एन
महिलाले लास नउठाइ धर नै पाएनन
ति पाखा र पखेरा ले नब रुप पाएन
कर्णाली द:खखिन बग्दो छ राज्यले थाहा नै पाएन
खान लौन केही छैन बसेका चन भोक भोकै
अझ पनि व्यबहार किन तिनिहरुलाई दासकै
राज्य को अनुपास्थिती मा कर्णाली मा बिकास छैन
निमुखा र पिछडिएका जनता हेर्ने कोही भ्एन
समस्या को भुमरी मा अल्झिएको छ कर्णाली
सौतेनी व्यबहार किन त्यहाँ ति पनि हुन नेपाली

समानुपातिक को नारा जन जिब्रोबाट उर्ले पनि
कर्णाली लाई छोएको छैन त्यस नाराले
नगर हेला कर्णाली लाई ति नेपाली आँखाले

कर्णाली म बिकास को मुहान पुरियाइ देउ
राज्यको उपस्थिती त्यहा जनाइ देउ

नटाधिउन कर्णाली का युबा अब सधैं
पर्देस का ति गल्ली र गोरेटोहरुमा
पौरख गरी बाँच्न पाउन तिनले सधैं
कर्णाली का ति सुन्दर पखा पखेरा मा

नागरिक हुन तिनी पनि हाम्रो नेपालकै
देउ अब नागरिकता किन गर्छौ उपहास तिनकै

शिक्षा देउ दिक्षा देउ बिकास देउ अब त्यहा
पौनु दु:ख पाइ सके कर्णाली बासीले
अब त राज्य को न्यानो छहारी देउ

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: के आर शर्मा

के आर शर्मा — Wed, 12 Nov 2008 01:42:52 +0000

माथि भएको फोटो चाहे नाटकको नै किन नहोस् ? तर नेपालको बेरोजगारिले गर्दा सबै बिदेशिनु पर्ने स्थिती छ । यस्ता द्रिश्य हरु देखिदा पनि बरु त्यस ठाउमा परेका योजना नेताको पकेट बाट नै सकिने गर्छन् र हामी जस्ता जनताहरु घर परिवारका युबाहरु बिदेशिनु बाहेक अरु कुनै चारो रहदैन । आफै बेचिदै भय पनि पैसाको लागि भनेर बिदेशिन वाध्य छौ । ” बिदेशिनु हाम्रो रहर होइन बाध्यता हो ”

“रित्तो छ कर्णाली आज पुरुष बिहिन ”

विश्वको नक्सा नेपाल खोज्दा भेटन गाह्रो छ
तेसैमा पनि कर्णाली पिडा देख्नको सारो छ
स्वदेश बसी जल्दैन चुलो जागिर हुँदैन
कर्णाली रुदा नेताको मन सम्झेर रुदैन

न यहाँ कुनै बिकास भयो न कुनै सुबिधा
गर्छन् कुरा बिदेशी बरु परेर दुबिधा
गाउका युबा पुरुष सबै बिदेश धाएर
बन्दैन देश भाषण मात्रै नेताले गाएर

त्यो ठुले दाई बितेछ कठै महिला मलामी
पुरुष सबै जागिर भन्दै बिदेशी गुलामी
साहासि तर बाध्यता पनि लास छ काधमा
ओराली झर्दै कर्णाली नदी झम्क्क साझमा

गएको भुन्टे बा , आमा अनी श्रीमती छोडेर
गाउको लागि गरुला केही रकम जोडेर
साहुको ॠण तेसैमा थपी जग्गाको बन्धकी
बाबाको मृत्‍यु न दाग दियो के रैछ जिन्दगी

भएन पुरा ठुलेको कठै मनको धोको त
आएर छोरा तिरौला ॠण फुकाई पोको त
तिरेर ॠण बचेको पैसा घरमा लगाई
सुखमा बस्छु आन्नद सँग तनाई भगाई

भन्थियो त्यहाँ गाउमा उस्ले छोराको प्रगति
सिंगोरी खेली दैबले त्यहा देखायो दुर्गति
आएर काल लिएर गयो कठालो समाई
बिचरा ठुले पाएन देख्न छोराको कमाई

हजारौ भुन्टे टुहुरा बने नेताले ठगेर
नजाने रैछ दु:ख र पिडा कर्णाली बगेर
आएका सबै योजना हरु नेताको गोजिमा
सक्छन पैसा क्याबिन अनी डिस्को र रोधिमा

चुनाव आए छिर्छन नेता फर्केर गाउमा
भाषण दीई गर्ने रे क्रान्ति भन्छन ठाउमा
जितेर गई कसम खाई प्रजाको नाउमा
महंगी बढ्दा राहत छैन प्रजाको घाउमा

नेपाल सबै बन्दै छ खाली युबाको अभाब
नफेर्ने नेता जनता ठग्ने खै कस्तो स्वभाब
गाउमा सबै नेपालै भरी खाली भो पुरुष
यो रुप देख्न नेताले पारे देखियो कुरुप

जो आए पनि आखिरी उस्तै के यस्तो शासन
खप्पिस छन नेपाली नेता दिन त भाषण
कृपाले मात्रै पाइने रैछ नेताको चाकरी
गरीब हामी के गरी भर्ने पेटको भकारी

बाबाको मृत्‍यु नपायो भुन्टे घरको खबर
बाबाको सामु पौरख आफ्नो लैजाने रहर
शुन्य छ उहा न कोही उस्को बिरानो शहर
बा आमा अनी श्रीमती सम्झी काट्दै छ कहर

बिचरा भुन्टे घरमा आयो बाकस बोकेर
आमाको बस्त्र देखेर रुन्छ पुर्पुरो ठोकेर
यस्तै छ छोरा बिधिको रिती रोएर हुँदैन
मर्दको छोरा भएर कोही यसरी रुदैन

मन परे हरियो, नपरे रातो 1 0

By: के आर शर्मा

के आर शर्मा — Wed, 12 Nov 2008 01:29:35 +0000

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: दामोदर नेपाल

दामोदर नेपाल — Tue, 11 Nov 2008 08:44:31 +0000

कर्णाली दख्खिन बग्दो छ

एक टुक्रा जुनले
निशा चिर्ने प्रयास गरिरहेको बेला
सहयोगी हातहरु फैलाउँदै
प्रकाशलाई परावर्तन गर्दै
बस्तीमा उज्यालो छर्न उद्यत
कर्णाली दख्खिन बग्दो छ ।

घरको गर्जो टार्न
अनि
गाउँलाई झलिमिलि पार्न
दख्खिन झरेका र झारिएका
दाजुभाईसँग भलाकुसारी गर्न
उत्कट अभिलाषा मनमा सजाउँदै
कर्णाली दख्खिन बग्दो छ।

आफ्नो जल्दो आत्माको पिडा
काठमाडौँलाई सुनाउँदा सुनाउँदै
सुकेको आँतले
सकि नसकी सुसाउँदै
परिवर्तनको स्वागत गर्न
कर्णाली दख्खिन बग्दो छ।

सुनको भाउमा नुन खाएर पनि
झुत्रो आवरणले बेरिएरै पनि
शासकको मागीखाने भाँडो बन्नुपरेको
अव्यक्त पिडा निर्जिव ढुङ्गाहरुसँग पोख्दै
कर्णाली दख्खिन बग्दो छ।

फगत गफका क्रान्तिकारिताको
खुलेर खिल्लि उडाउँदै
दिदीबहिनीका काँधले
घाटमा झारिएको
राज्य व्यवस्थाको लाश
हुत्याउँदै दख्खिन झार्न
खरानी बन्ने प्रतिक्षामा
अझैपनि अविरल बग्दैछ
साँच्चै कर्णाली दख्खिन बग्दो छ।

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: kalpit

kalpit — Tue, 11 Nov 2008 06:25:37 +0000

पक्कै लुना हरुका हात यो शिर्शक म पनि
कबिता लेख्ने अभिलाषाका साथ चलेका होलान
यही मिठो कल्पनामा कम्प्युटरमा माउस
घुमाउदै गए, निकै तल जहाँ मेरो देश पुगेर
झुन्डिएको छ, त्यहा सम्म पुगे,
जहा बाट कर्शर पनि तल झर्न मानेन
अनी सोचमग्न भए,अनी याद आयो देशको
हजारौं लुनाहरु नेपाल गय होलान
मलामी जान किनभने मर्द हरु त
स्याटेलाएतट जस्तै इराक तिर मरुभुमिमा
भोलिको लागि जोहो गर्न भौतरिदैछन
एक मुठी प्राण हातमा लिएर
अनी चित्त बुझाए
लुना हरु पक्कै आउनेछन
हामी पुरुष हरुले गर्नु पर्ने काम फत्ते गरेर।

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: अनिल शर्मा

अनिल शर्मा — Tue, 11 Nov 2008 06:03:25 +0000

मर्नेको कोलाहल
बाँच्ने आश गरेर जीन्दगी सधैँ भाग्दो छ भालेगण
मै दावानल बल्नु पर्छ त्यसरी पोथी मलामीसंग
यो ब्रम्हाण्ड फुटेन लौन किन हो यस्तो हुँदामा पनि
कर्णाली तिमी बग्नु दक्षिणतिरै जे जे भएता पनि

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: अनु

अनु — Tue, 11 Nov 2008 05:02:38 +0000

म आफु दख्खिन बगेकै बेला,
कर्णाली,
तिमी पनि दख्खीन बगेको सुन्दा,
बिलखमन्द भएको छु,
तिमीले मलाई भनेका थियौ,
पसिना चुहाये, यहाँ धान फल्छ,
पाखुरा बजारे, यहाँ सुन फल्छ,
तर के भयो आज यस्तो?

तिम्रो त रहर थियो,
आफ्नै भुमी भिजाउने,
यही देश को सेरोफेरो,
यसैमा नै रमाउने,
जती गये दख्खिन तिर,
तिनलाई पनि फर्काउने!

यहाँ बसी सुन्दै छु म,
पुरुष शुन्य भयो घर,
शव पनि चेली बोक्छन,
बारी पनि चेली जोत्छन,
के हुन पुग्यो यस्तो,
हजार प्रश्न छाती घोच्छन!!

सम्झि-सम्झी तिम्रा कुरा,
मुटु मेरो पोल्ने गर्छ,
निभ्नु भन्दा पहिले दियो,
जस्तो गरी चर्को बल्छ,
बस्नु छैन यहाँ मलाई,
एकै पल, एकै छिन,
बिन्ती छ,ए कर्णाली,
अघी – अघी तिमी हिन!!!

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: जय, सिड्नीबाट

जय, सिड्नीबाट — Tue, 11 Nov 2008 01:35:58 +0000

*** कर्णाली दुखिरहेको छ ***

कहिले खडेरीमा
एक छाक अन्नको आशमा बाचेँको छ
कुपोषित कर्णाली
कहिले हिउँदमा
प्रकृतिको बलात्कार सहेर बसेको छ
कहिले ग्रिष्ममा
एउटा भेडासँग नूनको विनिमय गर्न
उत्तर धाएको छ
कहिले दशैमा
जूनको उज्यालोसङ्गै
दक्षिणतिर छोरोको बाटो हेर्दै बसेको छ
र धिक्कार्दै छ
आफ्नै भाग्यलाई कर्णाली।

जुम्लाको स्याउ जत्तिकै रसिला,
शे-फुक्सुन्डुको पानी जत्तिकै निर्मल
अंकलालका बाल सपनाहरु
जमिरह्यो उनकै मनभित्र
थिन्लेका ‘डेट एक्स्पाएर्ड’आशाहरु
सेताम्मे हिँउले पुरिदिएको छ
र आफ्नै देशमा
सौतेनी सन्तान भएको छ कर्णाली।

यतिबेला मेरो कविताले
आशु पुच्छ्न सक्तैन कर्णालीको
न टेवा दिनसक्छ मलामी बोक्ने हातहरुलाई
न त चरो बनी फुरुरु उडी जान सक्छु
यता दक्षिणमा
म कर्णाली सम्झिएर रोइरहेछु
र गिज्याउदै छ
मलाई आफ्नै नियतीले
उता कर्णाली, अझै दुखिरहेको छ
उत्तरबाट कर्णाली अझै
अविरल रोइरहेको छ।

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: shova adhikari

shova adhikari — Mon, 10 Nov 2008 15:41:32 +0000

के देखनु पर्‍यो आज यो मैले ,सुनसान ठौँउमा
देख्दिन कोही दाजु र भाइ ,यो हाम्रो गाउँमा
घरको स्थिती सुधार्न भनी ,मुग्लान पसेका
नारीले पनि आफ्नो काम् गर्न ,कम्मर कसेका
।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।
देशको स्थिती जर्जर हुँदा ,रोज्गारी खोज्नलाई
दक्षिण तर्फ पालायन् भए ,जागिर खानलाई
बिदेशमा गई पुरुष ले ठोक्छन ,मालिकलाई सलामी
गाउँमा पुरुष नहुँदा महिला ,जादैछन मलामी
।।। ।।। ।।। ।।। ।। ।।। ।।। ।।। ।। ।।। ।।। ।। ।।
गाउँको कथा ब्यथामा मात्र , सिमित नपारौं
जागरुक् बनी स्वदेशमै बसी ,देशलाई सपारौं
सुन्दर देशको गरीब बन्दै ,नहोउ दुर्नामी
घरमा कोही नहुँदा नारी ,जादैछन मलामी
।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।
घरमा सासु ससुरा कहिले , बिरामी पर्दा हुन्
मुग्लाने पती सम्झिदै कती ,बिरामी कुर्दा हुन्
नहुँदा साथ संकटको बेला ,आउदो हो सुनामी
साहाश बोकी खपेर नारी ,जादैछन मलामी
।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।। ।। ।।। ।। ।।।
गाउँमा कृषि बिकास छैन ,उब्जाउ हुँदैन
बर्षको खेती तिन् महिना पनि ,खानलाई पुग्दैन
देशका युबा जमात बिदेश ,पलायन भएनी
बोकेर लाश सहेर नारी ,जादैछन मलामी
।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।। ।।।
मुना मदन को लयमा गाउँनु होला
शोभा आधिकारि

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: Kim Aryal

Kim Aryal — Mon, 10 Nov 2008 10:18:00 +0000

Death is a loss, without a doubt
Death is a lesson to learn about
Death is also a call to heaven or hell

Death came and now my beloved
Fellow countrymen is gone
Seems the funeral is arranged
Only I can see ladies for the last prayers
Wrapping the dead body with warmth & care

Just few women and children they made a vow
They would come to each other’s funeral from now
Still there lips were quivering and
There faces were black & dry
I asked myself why????????

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0