Comments on: शनिबार साहित्यः फोटो हेर्नुस् कविता लेख्‍नुस्

By: archan

archan — Sat, 22 Nov 2008 04:52:03 +0000

best

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: sonika

sonika — Thu, 20 Nov 2008 05:42:32 +0000

mathi ko mero kabita ma bidhuwa mahila lai pani ahile sabaile rato lagai dine chalan aeko le maile budhi aama lai rato kapada mai logne mareko besahara bhae pani ,ek sahasi mahila ko rupma chitran garna khojeko chhu —sonika

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: madan

madan — Thu, 20 Nov 2008 03:29:06 +0000

तिमिराछन्न आहट हरुले ,च्यातिएको परिबेश ,
घुन्गेत्रो आवाज हरु ,
तुइयेका संकल्प ,
बूढी आमै!!
दूरबीन बाग्मतिमा जलेको बर्तमान देख्छ के ?

पोहर हाल मरिसकेको म !
येस्पाली फेरी नया चोला!! ,
कहिले तिम्रो कित्ता ,
कहिले उसको ,
तिमी दिग्भ्रमित,
उनिहरु अन्योल माँ ,
म सुटुक्क हिडेको !!
बूढी आमै !!
अबसर्बादी को पाइला ,दूरबीन देख्छ के ?

भेडाको भेसमा तिम्रो आँगन आउछु,
मुख को लाली दूरबीन देख्छ के ?
गांधी बनेर तिम्रो बाटो लम्पसार बनी दिन्छु ,
मोफसलको लाश ,दूरबीन गन्छ के ?
बूढी आमै !!
मन को दूरबीन ले हेर !!
जिंदगी बाईपास समाती रहेछ !
राजधानी माँ मृत्यु नाचिरहेछ !!

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: madan

madan — Thu, 20 Nov 2008 03:14:29 +0000

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: purushottam babu(from usa)

purushottam babu(from usa) — Thu, 20 Nov 2008 03:07:08 +0000

हो आमा आज मैले बल्ल थाहा पाएँ
स्वएम्भु निर्जिब होइन रहेछ
त्यो त आमाको रुप रहेछ
जो न्याय अन्याय हेर्ने दुर्बिन पो रहेछ
***
हो आमा तपाईंले मलाई देख्नु भयो
म लुक्न सक्तिन कहीं
दुर्बिन्ले मलाई हेर्नु भयो
जो सत्य हेर्ने आँखा पो रहेछ
**
हो आमा सबैतिर फोहोरै फोहोर छ
म नाङ्गिएको पो हेर्नु भएछ
देख्नु हुन्न भन्ने चाहना थियो
झन ठुलो रुप मा पो देख्नु भएछ
**
नहास्नु न आमा मलाई देखेर
ग्लानी हुन्छ मेरो बुद्द्वत्त्वमा
दुर्बिन नघुमाउनुन त्यसरी
भ्रिकुटी देखिन्न मेरो तस्बिर्मा
**
बिशाल छाती गमक्क पार्दै
घुमी हिद्थेँ यदा कदा
ननाप्नुन मेरो छाती आमा
लाज हुन्छ फेरी साम्नेमा हुँदा
**
पशुपती तिर दुर्बिन फर्काउनु न आमा
शिव जि को दर्शन हुन्छ त्यहां
गजुर्तिर आँखा नलगाउनु नि फेरी
मलाई देख्नु हुन्छ त्याहाँ ,
**
आकाश तिर हेर्नुस् त आमा
ताराहरु कती झिलिमिली
पूर्ण उज्यालो मै छन सबै
दुर्बिन तल नफर्काउनु नि फेरी
**
बालक अधिकार र मानबाधिकार
मेरो ईतिहासहो आमा
हेर्नुस्त सम्ब्रिद्द बोर्डइङ स्कुलतिर
ए ए ए सडक बालक तिर आँखा
नलगाउनु न धामा
**
कती सम्मान् छ यहाँ शिक्षा र चेतनाको
समाज हो यो प्रबुद्द बर्गको
बेरोज्गारी छैनन यहाँ कोही नर
ए ए ए एअरपोर्ट तिर नघुमाउनु न भन्या
कोही जाँदैन रोज्गारिको लागि बिदेशतिर
**
मैले नचिनेको स्वोएँभु आमा
देखिन सत्यका आँखा
वारीपारी दुर्बिन मात्रै देख्छु
हरा भरा छैनन यि डाँडा काँडा
**
झिक्नुस्न आमा दुर्बिन अब
कती हेर्नुहुन्छ आजै
हो हो हो स्वम्भयु त खडा सधैंभरी
हेरिरहन्छ हो सधैं भरी
**

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: bhupendra mahat

bhupendra mahat — Thu, 20 Nov 2008 02:25:41 +0000

स्वयम्भूको आँखाले नदेखेर हो कि
तुवाँलोले छेकिएर हो कि
आफ्नै ईतिहासको पाना मेटिए पछी
आफै बुनेको सपना फुटे पछी
जथाभाबी चर्किएका आशाहरु
एकचोटी आँखले छुन खोज्दी हुन मेरी आमा

आफ्नै आगन बिरानो भए पछी
आफ्नै पन आँफै सँग बिछडिए पछी
आफ्नै माटोमा हराएको बिचार खोज्दै
आफ्नै पसिनामा बगेको रहर खोज्दै
क्षितिज पारी शान्तिका परेबालाई
शान्तिको सन्देश बोकी लेराउछ कि भनी
एकचोटि मन भरी आशा फिज्दी हुन मेरी आमा

चाउरिका अनुहार भरी खुम्चिएका विश्वाश भिरी
दाउरिएका पेट भरी थिचिएका आस्था भिरी
बिना गुदिका टाउकाका हुलहरुमा
बिना बुद्धिका सोचहरुका हुलहरुमा
रगतको छिट्टामा रंगिएका सडक पेटिमा
बारुदको धूवामा रंमगिएको एक हुल निरहलाई
रसाएका आँखा भरी पुछ्दी हुन मेरी आमा

बुद्धले छरेको शान्तीका पाटा भरी
जनकले गोडेका भाईचाराका बाटा भरी
शान्तिका सुगम यात्रामा बिझेका काँढा
मुटु भरी दुखी पल पल रन्थनिदै
मर्महित भई काँढा पंन्छ्याई दिने
कोही मिल्छ कि भनी नियाल्दी हुन मेरी आमा

कतै कोप्चिएका ,कतै अग्लिएका
कुपोषणले कुरुप शहर भित्र
कहिले टाएरको बिसाक्त धुवाँमा
कहिले बारुदको गर्जनमा
क्षेतबिक्षेत भएको भानु बाजेको
सुन्दर कान्तिपुरलाई
एकचोटी आँफैलाई चिमोटी झस्किदी हुन मेरी आमा

धूलो ,धुवाँ ,प्रदुषण ,जाम ,
अनिकाल ,हाहाकार ,चित्कार,
त्रसादी, बर्बादी ,अपहण ,बलत्कार
समस्या ,अभाब ,भष्ट्राचार …….
दुरबिन भित्र असरल्ल फिजिए पछी
लामो सुस्केरा हाली
मजेत्रोले पसिना पुछ्दै
नयाँ नेपाललाई धिक्कार्दी हुन मेरी आमा
colorado usa

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: sonika

sonika — Wed, 19 Nov 2008 17:19:34 +0000

sonika

दूर्बिनबाट हे बुढी आमै , के हेर्न लाग्यौ नि
छोराको याद्ले सताउँदा तिमी ,टोलाउन थाल्यौ नि
छोराको हरण् पतिको मृत्‍यु , बेदना झेल्दै छिन्
हरा’को छोरा देख्छु कि भन्दै ,दूर्बिनले हेर्दै छिन्
********************************
गाला छन् चाउरी परेका कपाल्,हिमाल झै फुलेकी
छोरोको खोज् मा गाउँबाट भर्खर् ,शहर् मा झरेकी
नपाउदा छोरा गाउँघरमा खोज्दा ,हरेस खाँदै छिन्
हरा’को छोरा देख्छु कि भन्दै ,दूर्बिनले हेर्दै छिन्
********************************
काठमाडौं आ’की घुम्नलाई रहर् ,लागेर होइन
बुढेसकाल् मा एक्ली ती आमा,साहारा कोही छैन
दुखे नि टाउको बाँधेर फेटा,सोध् खोज गर्दैछिन्
हरा’को छोरा देख्छु कि भन्दै,दूर्बिनले हेर्दै छिन्
********************************
मनमा पिर बेदना हुँदा ,छैन है उल्लास
साहारा बिना बुढ्यौली जीबन्,लाग्दो हो उराठ
अझैनी छोरा आउने आश् मा,लामो स्वास् फेर्दैछिन्
हरा’को छोरा देख्छु कि भन्दै ,दूर्बिनले हेर्दै छिन्
*********************************
स्वयम्भुबाट रु पाँच तिरी ,हेर्दै छिन् दूर्बिन
नियाली रा’छिन धमिलो आँखा,पारेर झिम् झिम
गणतन्त्रमय यो नयाँ नेपाल्,को आश गर्दै छिन्
हरा’को छोरा देख्छु कि भन्दै ,दूर्बिनले हेर्दै छिन्
*********************************
अन्याय न्याय छुट्याउने दुइटा,स्वयम्भुका ती आँखा
देख्दैनन् किन बोल्दैनन् हुँदा,कोही काखा कोही पाखा
हिंसा र अपहरणको पिडा ,आमाले खप्दै छिन्
हरा’को छोरा देख्छु कि भन्दै ,दूर्बिनले हेर्दै छिन्
*********************************

माथिको कबितामा ,(हरा’को =हराएको ,रा’छिन =रहेकोछिन ,आ’की =आएकी ) भनेर बुझ्नु होला

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: Jay Raj

Jay Raj — Wed, 19 Nov 2008 09:44:44 +0000

म आमा
म वृतको केन्द्रविन्दु
परिधिबनेर पर्खालझैँ उभिएका सन्तानहरु
रोइरहेछु तिमीहरुको दरिद्रतामा
रुँदै हेरिरहेछु
ढल्न लागेको जीर्ण पर्खाल
सन्तानको मृत्यु
पल पल भागिरहेको परिधि
झन् झन् बढिरहेको रिक्तता
र नापिरहेछु
फराकिदै गएको
म र परिधिबीचको अत्यासलाग्दो दुरी ।
नभाग
फर्की आओ मेरो रक्षा गर्न
म हारेकी छैन
बाँकी छ मेरो धुकधुकी
हेरिरहेछु
बुद्धको आँगनबाट
पर क्षितिजमा हराएको मेरो परििध
पर्खिरहेछु
त्यो क्षितिजबाट
आकाश धर्तीको चेपबाट निस्कनेछ
प्राणको उज्यालो ।

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: Sanjay

Sanjay — Wed, 19 Nov 2008 00:20:46 +0000

हरायको मेरो छोरो, खोज्दै खोज्दै आएे
हिमाल पहाड तराइ, सबै तिर धाएे
मुटु भरी आसा बोकी, काठमाडौं नै आएे
देखिन्छ कि कतै भनी, दुर्बिन बाट च्याएे

देशमा शान्ती आयो भन्छन, उ चान्ही फर्कियन
परिवर्तन ल्याउछु भन्थ्यो, अझै भेटियन
कोही भन्थे जङल पस्यो, कोही भन्थे शहर
बुढेस्काल्मा छोरो सँग, बस्ने मेरो रहर

खोज्दा खोज्दै तिमीलाई, शरीर गलीसक्यो
हेर्दा हेर्दई तिमीलाई, दिन ढल्न लागिसक्यो
अझै पनि हरेस मैले, खाएको त छैन
सँगै बस्ने आस मेरो, मरेको त छैन

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0

By: नोगेन हांग

नोगेन हांग — Tue, 18 Nov 2008 15:52:37 +0000

***पुरा गर्न नसकेको मेरी हजुरआमाको रहर***
——————————-
अझै गर्छु
अझै बाँच्छु संसार हर्छु भने पनि
यो मृत्यु भन्ने अन्तिम घडी
आए पछि त जानै पर्छ ।

तर यी बाँचुन्जेलका
अधकल्चो प्राप्तीहरु संग
दिक्कदारी को छताछुल्ल संबेगमा पनि
भ्रामक दुरबिनहरुले
कहिल्यै नभरिएको आशाका खड्कुँडो भित्र
सधैं चिहाईरहन मन लाग्छ
मान्छे हुनुको जर्जर बिडम्बना ।

तस्विरमा यहाँ
आँखानेर दुरबीन थामीरहँदा
छोरा भएर पनि
मैले पुरा गर्न नसकेको
मेरी हजुरआमाको
छकछके रेल चढ्ने सपना
र सररर हवाई जहाज उड्ने चाहाना झस्किन्छु
संझिदा जिउँदो यो आत्माले
माफी माग्न बाहेक अरु बिकल्प छैन म संग
उत्तिबेला म पनि त सानै थिएँ ।

यसपाली
समर भ्याकेशनको बेला
उतै तिर जाने निधो गरेका छौं पियारी संग
त्यत्तिखेर
खाँबो माथी दलिनमा सिउरेको
तिम्रो पुरानो
घंघरु को लौरो साथै लिई जानेछु
र तिम्रै नाक, तिम्रै आँखा बोकेकी
‘नानु’ लाई टेकाएर
डिजिटल क्यामेरामा कैद गरी
भित्तामा तिम्रै पुरानो तस्विर संगै टाँस्ने छु।

-नोगन हांग

मन परे हरियो, नपरे रातो 0 0