हरेक पेशामा राम्रा र नराम्रा दुवै पक्ष हुन्छन्। पत्रकारिता क्षेत्रमा भएका विसंगति र विकृतिलाई यही क्षेत्रमा लागेकाहरुले बढी बुझ्छन्। त्यसैले त्यस्ता पक्षलाई केलाउँदै सतर्क गराउने प्रयास उनीहरुबाटै हुनुपर्छ। र, यस्तो प्रक्रिया अहिले बिस्तारै सुरु भइसकेको पनि छ। पछिल्ला दिनमा नेपाली प्रेसका कमजोरी बारे पत्रकारहरुले खुलेर बहस गर्न थालेका छन्। यहाँ एक पत्रकारले त्यसरी नै वर्तमान नेपाली पत्रकारिताका कमजोर पक्षहरुका बारेमा प्रकाश पार्दैछन्। यसको अर्थ नेपाली पत्रकारिता खत्तम मात्रै छ, राम्रो पक्ष केही छँदै छैन भन्ने हैन। राम्रा पक्ष त छँदैछन्, तर नराम्रा पक्षलाई उजागर गर्दै, त्यसमा सुधारको अपेक्षा गर्दै राम्रा पक्षलाई अझ मजबुत बनाउने अभिप्राय यसको हो।
-मधु लम्साल-
जनतालाई सुसूचित तुल्याउने दायित्व बोकेका सञ्चारकर्मी या सञ्चार क्षेत्रले आफू अनुकूल नहुने बित्तिकै धम्की, चेतावनी, अपहरण, आक्रमण, तोडफोड, हत्याजस्ता घट्नासँग संघर्ष गरिरहनु परेको छ। सञ्चारजगत कुनै पनि समूह या पक्षको प्रतिकूल हुने वित्तिकै त्यसको निशानामा पर्ने क्रम रोकिएको छैन। यो राम्रो संकेत होइन, यसैले पनि सम्पूर्ण सञ्चारकर्मी अहिले आफू र आफ्नो पेशागत सुरक्षाको माग राखेर आन्दोलनमा उत्रनुको विकल्प छैन। दुनियाँलाई बाटो देखाउने मिडिया क्षेत्र किन अहिले आफैँ असुरक्षित छ त ? यसको पाटो पनि सम्वन्धित पक्षबाट खोजी गरिनु पर्ने हो। एक सञ्चारकर्मीका हैसियतले पनि हिमाल, अंकुश, कान्तिपुर, आप्कामाथिको आक्रमण उचित भन्न खोजिएको पक्कै पनि होइन। तर, यस्तो स्थिति आउनुमा मिडिया र त्यसमा संलग्न सञ्चारकर्मीहरुको पनि कहीँकतै कुनै कमजोरी छ कि छैन त ? यसतर्फ सम्बन्धित पक्ष बेलैमा जाग्नु पर्ने स्थिति छ।
जसरी ‘भदौं सोह्र’को घट्ना घट्यो, त्यसैगरी कुनै दिन त्यस्तो नआउला भन्न सकिन्न, जुन दिन पत्रकार र पत्रिका, एफएम, टिभीका कार्यालय एकसाथ आक्रमणको निशाना बन्न सक्ने छन्। ‘भदौं सोह्र’को घटना घट्नुमा सबै मेनपावर कम्पनीको दोष थिएन। सबै मेनपावर कम्पनीलाई एउटै र उस्तै दर्जामा राखेर हेरिनु पनि हुन्नथ्यो तर, तोडफोडका नाममा गरिएको लुटपाट वरपरकाले हेरिमात्रै रहे, उनीहरुले त्यो समूहसँग कुनै खाले प्रतिकार गरेनन्। कारण स्पष्ट छ, पछिल्ला दिनमा मेनपावर कम्पनीले आर्जन गरेको कुख्याति अर्थात् बदमासीको पराकाष्ठा।
हो, यहाँनेर यत्रो भूमिका बाँध्नुको अर्थ पत्रकारिता क्षेत्र पनि चोखो छ, यसमा आवद्ध सबै असल र कुशल छन् भन्नु मूर्खता हो। पछिल्ला दिनमा मिडिया क्षेत्रले पनि मेनपावरले जस्तै बदनामी कमाइरहेको छ। यही पेशामा आवद्ध रहे पनि पंक्तिकारले यसलाई स्वीकार्नै पर्दछ र आफ्नो पेशाप्रति लाग्दै गरेको ‘कालो धब्बा’ले लंका नजलाओस् भन्नका लागि सम्वन्धित निकायको आँखा समयमै उघार्न दुई चार शव्द खर्चनु उसको दायित्वभित्र पनि पर्दछ।
हजार रुपैयाँ दिए चोर साधु बन्छ
पछिल्ला दिनमा पत्रकारिता कस्ताले गरेका छन् ? कस्ता कस्ता व्यक्तिका साथमा पत्रकार परिचय पत्र छन् ? त्यसतर्फ कसले चासो राखेको छ ? पत्रकारको आवरणमा तस्करीलगायतका विभिन्न अपराधिक धन्दाहरु हुने गरेका घट्ना नौला रहेनन्। तैपनि पत्रकारहरुकै छाता संगठन नेपाल पत्रकार महासंघ चुइँक्क बोल्दैन। प्रेस पास बाँड्ने सूचना विभागले कस्ता व्यक्तिले पास मागिरहेका छन् भन्ने थाहा पाएर पनि धमाधम असार साउनका खेतालालाई ‘मकै भटमास’ बाँडेजस्तो पास बाँड्ने काम भइरहेको छ। मिडिया क्षेत्रको अनुगमन र निरीक्षण गर्ने साथसाथै उसको काम कारवाहीको मूल्याकंन गर्ने, वर्गीकरण गर्ने जस्तो जिम्मेवारी पाएको अर्धन्यायिक निकाय प्रेस काउन्सिलका पदाधिकारीको काम त भत्ता पचाउने र आफ्ना सेवकका कुरा सुन्ने, उनीहरुका झोलामा हालेर ठाउँ ठाउँमा पुर्याइने/बाँडिने पत्रिकालाई माथिल्ला श्रेणीमा तान्ने बाहेक अन्य पत्रकारिता क्षेत्रको विकास र यसलाई मर्यादित एवम् विश्वसनीय तुल्याउने कुनै कामै हुन्न भन्दा फरक पर्दैन। त्यसो भएपछि कहाँबाट हुन्छ नेपाली प्रेस जिम्मेदार ?
जिल्ला प्रशासन कार्यालयले एक हजार राजश्व लिएर दैनिक, पाँच सय लिएर साप्ताहिक, दुई सय लिएर मासिक पत्रिका धमाधम दर्ता गरिदिन्छ। दर्ता प्रक्रियामा रित पुर्याइएको भए पनि त्यो व्यवहारमा लागू भएको छ/छैन, कसैले चासो दिएको पाइँदैन । पत्रिका चिच्याएर बेच्ने हकर प्रधानसम्पादक/प्रकाशक भएको देख्न सकिन्छ। कम्प्यूटर ठटाउनेहरुको पनि त्यस्तै पोजिसन छ भने उनीहरुले पस्कने पत्रिकाबाट आम पाठकले कस्तो समाचार, लेख-रचना र विचारको आशा गर्ने त ? दर्ता प्रक्रियाका बेला रित पुर्याउन कुनै कसैको प्रमाणपत्र प्रयोग गरेर पत्रिका दर्ता गरिन्छ, तर पत्रिका प्रकाशन गरिने बेलामा अर्कैको नाम छापिन्छ भने त्यो पत्रिकाबाट भविष्यमा हुने कुनै गम्भीर दोषबाट उत्पन्न परिणामको भागिदार को हुने त ? यहाँ त एक हजार रुपैया दिएको खण्डमा ‘चोरलाई साधु र साधुलाई चोर’का रुपमा समाचार छपाउन सकिन्छ, यो रोग अहिले विस्तारै आफूलाई ठूला भन्न रुचाउने मिडिया हाउसमा समेत संक्रमित भइसकेको अवस्था छ ।
अपराधिक मानसिकता बोकेका व्यक्तिहरुको हातमा हतियार भयो भने त्यो व्यक्तिको अनुकूल नहुने वित्तिकै त्यो हतियार जोकसैका विरुद्ध उठ्न सक्छ, त्यस्तै पछिल्ला दिनमा च्याउसरी उम्रेका केही साप्ताहिक र खासगरी दिउँसो छापिने पत्रिकाको नियतले पत्रकारिता क्षेत्रमाथि नै गम्भीर प्रश्न उठाइरहेको र यसले भविष्यमा नेपालको पत्रकारिता क्षेत्रको विश्वसनीयता र मर्यादामाथि नै आँच आउन सक्ने तर्कलाई कसैले नर्कान सक्दैन । किनकि, अनियमित अर्थात् मौसमी पत्रिका र कहीँकतैबाट कसैको इशारामा छापिने पत्रिकावालाहरुबाट गलत धन्दा मात्रै भएको छैन, पत्रकारिता क्षेत्रप्रति नै जनमानसमा वितृष्णा उत्पन्न गराइदिने काम भइरहेको छ। हिजोका दिनमा पत्रकार र पत्रिका भन्नासाथ जहाँकहीँ कति सम्मान मिल्थ्यो, मागेको बखत हरेक पक्षले सूचना उपलब्ध गराउँथे, लुकाउन त परैजाओस् । तर, पछिल्ला दिनमा अपराधीले आफ्ना कर्तुत लुकाउन र अनुसन्धानको क्रमलाई अन्यत्रै मोडाएर आफू उम्कन पत्रिकामाथि अदृश्यरुपमा लगानी गरिरहेको पनि पाइन्छ।
ठूला मिडिया के कसरी चलेका होलान्, उनीहरु नै जानुन्। तर, अधिकांश साप्ताहिक र अझै खासगरी दिउँसो निस्कने पत्रिकाबाट त पत्रकारिताको ‘प’सम्म पालना भएको पाइँदैन । न उनीहरुको कार्यालय छ, न त्यस्ता पत्रिकाले नयाँ समाचार, समसामयिक तथा यथार्थ दृष्टिकोण नै पस्कने गर्दछन् । बौद्धिक विषयमा बोल्ने र सामान्य तर्क गर्ने साहस समेत त्यस्ता पत्रिकाका सञ्चालकहरुसँग भेटिन्न । पेज भर्न ‘कपी पेष्ट’मा पोख्त उनीहरुले पत्रकारिताका नाममा ‘विज्ञापन माग्न’ र ‘अनुचित लाभ’ लिएकै भरमा कसैले उपलब्ध गराइदिएको कसैका बारेमा नराम्रो र कसैका बारेमा राम्रो म्याटर मात्रै छाप्न/छपाउन पोख्त छन् । मार्टिन चौतारीको एक कार्यक्रममा वक्ताका रुपमा निम्त्याइदासमेत पंक्तिकारले दिउँसोका पत्रिका ‘आतंकवादी पर्चा भएको’ भन्दै यस्ता पत्रिकामाथि या त सरकारले अनुगमन, निरीक्षण एवम् उचित मुल्याकंन नगरेको खण्डमा अझै छाडा बन्दै गएर पत्रकारिता क्षेत्रलाई नै बद्नामी तुल्याउने खतरा रहेको खुलस्त पार्दा कयौं पत्रकारले त्यसलाई अन्तर मनदेखि स्वीकारेको देखिन्थ्यो । यो पंक्तिकारले पनि केही वर्ष सन्ध्याकालीन पत्रिकाको सम्पादन गरेकै हो, यो लेखको आशय त्यहीँबेलाको अनुभव भने पनि हुन्छ ।
काठमाडौं शहरमा माग्नेहरुको भीड निकै देख्न सकिन्छ । काम गरेर पेट पाल्न भन्दा मागेर खान पल्केका अल्छीलाई जसले राम्रो सल्लाह दिन्छ, त्यो पच्दैन । एक रुपैयाँ दिनेहरुले समेत गाली गर्दा बरु उनीहरुले ङिच्च दाँत देखाएर लाज पचाउलान्, राम्रो सुझावलाई मनमा राख्न सक्दैनन् र माग्ने पेशा पनि त्याग्दैनन् । त्यो उनीहरुमा एक प्रकारको बानी नै बसिसकेको हुन्छ । हो, अहिले आफूलाई पत्रकार भन्न रुचाउने एकथरी ‘झोले’ पत्रकारहरु पनि जसले जति नै राम्रो र असल सल्लाह दिए पनि त्यसलाई व्यवहारमा उतार्न चाहन्नन् । जसरी माग्नेलाई दिनेले गाली गरेर पनि दिइरहेको हुन्छ, त्यसैगरी उद्योगी/व्यवसायीहरुले पनि विज्ञापन छापिदिएको नाममा गाली गरेरै भए पनि दुई चार सय फालिदिन्छन्, त्यो पत्रकार भनाउँदाहरुले टिपेर हिँड्ने गरिदिँदा ‘राम्रा र असल’ नियतका पत्रकारमाथि पनि यदाकदा त्यहीँ व्यवहार हुने गरेको दुखेसो ठाउँठाउँमा सुनिने गरेको छ ।
राज्यको अनुदान झोलेहरुले पाउँछन्
सरकारले पत्रपत्रिकाका लागि राज्यकोषबाट वार्षिक करोडौं रुपैया अनुदान दिँदै आएका छन्। त्यो अनुदान राम्रा पत्रिकाले भन्दा ‘झोले पत्रकार’ले नै सक्ने गरेका छन् । किनकि बजारमा पढ्न नपाए पनि छापेर रेकर्डका लागि मात्रै सूचना विभाग र प्रेस काउन्सिलमा उपलब्ध गराइने पत्रिकाको थुप्रोले त्यो पुष्टि गर्दछ। कहाँ त्यतिमात्रै हो र ? सरकारले उपलब्ध गराउँदै आएको अनुदानमाथि स्वयम् सूचना विभाग, प्रेस काउन्सिलकै कर्मचारीले पनि ‘हिरीन हाल्ने’ गरेको पाइएको छ । पत्रिकाको नाम (मास्टहेड) मात्रै फेरेर एकै जनाले पाँचसात वटासम्म पत्रिकाको सुविधा हुर्सुदै आएका छन् । आखिर केका लागि सरकारले अनुदान दिएको हो त ? पत्रकारिताको गुणस्तर र विश्वसनीयता घटाउन कि बढाउन ? यदि घटाउनकै लागि हो भने त भन्नु र गर्नु केही रहेन तर, पत्रकारिता क्षेत्रलाई मर्यादित, विश्वसनीय र जनताको सूसुचित हुने हकअधिकार स्थापित भइरहोस् भन्नका लागि हो भने सूविधाका नाममा अनुदान दिने कार्य आजैबाट रोकिनु पर्छ, बरु त्यो रकम कागज, छपाईमा सहुलियत गराइदिएर, वास्तविक पत्रकारलाई विभिन्न प्रशिक्षणको व्यवस्था गराएर, एक्काइसौँ शताब्दी अनुकूलको पत्रकारितामा सबै पत्रकारको पहुँच पुर्याइदिन विभिन्न उपकरणको व्यवस्था गराइदिएर सरकारले नेपालको पत्रकारिता क्षेत्रलाई विनाशतिर जानबाट रोकेर विकाशको मार्गमा लैजान जरुरी भइसकेको छ । नेपालमा राम्रा पत्रिका धेरै दिन नटिक्ने तर, नयाँ नयाँ नामका पत्रिका प्रकाशनको बाढी नै लाग्नुको कारण विभिन्न धन्दावालहरुको ‘पत्रकारिता’ क्षेत्रमा सक्रियता जनाइनु हो । यसले कुनै पनि दिन अप्रिय घटना घट्न सक्ने संकेत गरिरहेको छ, यसतर्फसम्वन्धित पक्ष चनाखो मात्रै होइन, आफ्नो पेशालाई असुरक्षित र धमीलो पार्ने तत्वको पहिचान गरेर त्यसलाई जरैदेखि उखलेर फ्याँक्नुको विकल्प छैन ।
No related posts.
Madhu Lamsal, he himself was a editor and everybody knows his Koj-Talas. In fact he use to search(to do khojtalas) for mirch-masala news in other publications to fill the pages of his Khoj-Talas. He is a perfect news thief. He also earned a lot by blacmailing smugglers, corrupt officials and other business like restaurants, casinos, manpower etc where he could find clue to blackmail them. Now, what he is trying to do through this article is to pamper Nepal Comunist Party Maobadi and to reach close to them so that he can launch another KAMAU BUISYNESS of blackmailing newspaper.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
2
पैसा के चिज रहेछ खै ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
1
खोजतलास पत्रिका एैनामा राखेर हेर्नुस एकपल्ट लम्सालजी । तपाईंको लेख कागले आफ्नै नाउँ काढे जस्तो लाग्यो ।
खानै नपाएर कसै कसैले सानातिना बद्मासि गरेको होलान् त कसैले धनी बन्ने सपना देखेर त्यसो गरेका होलान् । समग्रमा नेपाली पत्रकारिताले लोकतन्त्रको पक्षमा पुर्याएको गुण प्रशंशनीय छ ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
4
हून त पत्रकारको धर्म नै हो भएको,देखेको कुरा लेख्ने तर राष्ट र राष्टियताको कुरामा यो कुरा लागु हुनु हुदैन यहि कुरा बुज्दैनन हाम्रा पत्रकार साथीहरूले ।
राष्ट र राष्टियतामा आच आउछ भने पत्रिका पनि मैान रहनु पर्छ त्यसरीनै जसरी भारतीय च्यानलहरूले हालसालै मुम्बइमा भएको बम काण्डको बिरूदमा गरिएको सुरक्षा कारबाहीको लाइभ काष्ट गरेनन । यहि कुरा हाम्रो पत्रिका,पत्रकारले गर्न परेको भए
यहा प्रेश स्वतन्त्रको हनन र हस्तक्षेप हुन्थ्यो अनि टायर बालिन्थ्यो । यो कुरा कैले बुज्ने हाम्रा पत्रकार साथीहरूले ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
2
one of them its u madhu….look on u shame on u first and blame this things to u first and than u will know ur ability in journalisme………
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
मलाई यो समाचारले मेरो दुखद अनुभव याद गरायो/ कुरा एक बर्ष अगाडीको हो मैले राजस्व अनुसन्धानका कर्मचारीहरूले कसरी तस्करीहरुसंग मिलेर राजस्व चुहावट गराई रहेका छन भन्ने बिषयमा खोज मूलक समाचार तयार पारू भनी निकै दुख गरी प्रमाणहरु बतुलेको थिये / आफु कुनै पत्रिका संग आबद्ध नभयेकोले कन्तिपुरमा गएर साथीहरु संग कुरा गर्दा हरी बहादुरसंग भेट्न भने अनि हरी बहादुर संग भेट्दा सुदीप श्रेष्टले आर्थिक बिट हेर्छ भेट्नु भने , सुदिपलाई भेट्दा प्रमाणहरु हेर्न मागे मैले सबै देखाए तर अन्तमा यो न्यूज़ लेखेर कही हुने वाला छैन भनी तेसै टारी दिए /
पथ्लईया , बाराको राजस्व कार्यालयका ना.सु. अशोक थापाले तस्कर संग पैसा लिएर भंसार छ्लेका समानहरू काठमांडौ सम्म भित्रौउन सहयोग गर्छ भन्ने सुनी तेस्को गहिराईमा पुग्दा , उसले तस्कर संग गरेका फ़ोन को रिकॉर्ड,मोबाइल को डिटेल बिल, उसले मिसा मागेको ब्यापरीको record सबै मैले संकलन गरेको थिये/ मैले Director भरत अनि दिनेश शर्मा संग ”तापें को सताफ्फ्ले तस्कर संग कुरा गर्नु हुन्छ? ” भनी सोध्दा एक दुई पलता भये हुन्छ तर बार बार भये ख़राब नियत हो भने / उता ना.सु.थापा उसले कुरा गरेका मोबाइल नो.का ब्यापारी हरु लाई चिन्दिन भंथ्यो/ जे होस येथेस्थ प्रमाणहरुका बब्जुद्पनि समाचारले sthan पायेन ra नया पत्रिकामा गुहार मग्न गए त्याहा श्रीधर खनाल भन्नेले सबै अध्यन गर्यो ल समाचार राम्रो छ येस्मा दम छ अब छाप्ने भानेता पनि २ – ३ महिना झुलायो केही भयेन र फेरि सहयोगको लागि केदार कार्की
लाई अनुरोध गारे पनि त्तेस्तै बह्यो / उता ना.सु. अशोक थापाले मेरो परिवार र मलाई धम्कौना लाग्यो जून कुरा मैले सम्बंधित निकयामा जानकारी तर उल्टै मलाई किन लफडामा परेको भनी मुर्ख बनाये/ मैले नेपाल अमालाई बलात्कार हुना बता बचौना नसकेको अनुभूति भयो तैपनी झिनो आशमा अख्तियार र राजस्व अनुसन्धान बिभाग , पुल्चौकमा उजुरी दिए / अबत एक बर्ष पनि बढ़ी भयो खोई के भयो केही थाहा छैन/
जे होस मेरो अनुभवबाट के थाहा भयो भने सबै मिलेर देशलाई लुटदैछन चाहे नेता , कर्मचारी, पुलिस ,पत्रकार सबै …..सबै ख़राब छैनन तारा 50 प्रतिशत भन्दा बढ़ी चाही ख़राबनै हुन /
मैले यो मेल ऑस्ट्रेलियाबाट गरेको हुन , मेरो एउटा मात्र सपना छ नेपाललाई भ्रस्टाचार उन्मूलन भएको देखने/
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
1
नेपाल म एस्तो हुन्छ र ????? मलाई त विश्वाश गर्न गार्हो भयो ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
हाम्रा सबै पत्रकार पत्तुकार हुन । गनेचुनेका पत्रकारलाई पनि सामान्य कुरा थाहा हुँदैन। समाचार दोहोराएको पनि चाल् पाउदैनन्। एक ठाउँ एउटा नाम भन्छन अर्को ठाउँ अर्कै नाम भन्छन। पैसा पए जे पनि लेख्छन पैसा नपाए उपद्रो मच्चाउछन् । यिनीहरु उल्टो सिधा जे पनि गर्छन्। कही नबिकेका व्यक्ती पत्रकार भएकाले यस्तो भएको हो। साच्चै भन्ने हो भने सबै कुराको ज्ञान हुनु पर्छ त्यसैले पत्रकारहरु राम्रो दखल भएको हुनुपर्ने हो। आज सम्मा आहा ! भन्ने पत्रकार मैले देखेको पाएको छैन।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
1
First of all the people in this world I would like wish happy new year 2009 and i am really agree with mr. krishol comment because I am also suffered same thing which u mention as the ” nakkali patrakar” who wanted to join the “chiyapaan” . this is not fair at all the real journalism.
formar reporter of Rajadhanee National Daily.
Now in Dubai.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
1
chandraji,
tyo rishi dhamalaa bhanne manchhe le kasari nepali times ma lekhchha… Chandra, jasle 8 kachhya pass gareko chha chhaina. tyo ta english patrikaa hoina ra??? yastai le garda ta nepali patrakarita ma raas aayeko…peet patrakaarita bhaye ko… aru chahi malai thaha chhaina tyo chahi pakkai fataahaa ho hai….daaka….
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
madhu jee sanga 100% sahamat chhu ra tapaiko khoj talas ho vana chhattai harnapau namaskaar
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
lekhmaa satyataa chha.bikriti birudhha sabai ekjut hunasakdaa maatra (nayaa)nepalko sapanaa puraa holaa.kasle kahaan garyo bhanne tathya(fact)sambandhit adaalatmaa oojuri paremaa baadile pesh garnenai chhan,maile yaslaai ujuri/nibedan nabhai lekhko rupmaa herdaa pachhi tathyale khandan nagaremaa lekh sahi bhayeko purbaanumaan gardai samarthan gareko chhu.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
Nepalese media sector is in serious shortage of “professionalism”, “ethics” and “quality”. Only a limited number of qualified and committed journalists exist in our society. Any Tom-Dick-Harry acts as “journalist” and claims to seek all possible privilege and personal benefits, be it from private individuals, political parties, business groups, international agencies or foreign diplomatic missions etc.
There are plenty of those who do things for cheap popularity, and without a credible background.
I’m wondering whether the below article, in ENGLISH, was actually written by the author attributed to. It can also be read in http://www.nepalitimes.com.np/issue/2008/12/31/GuestColumn/15507.
Isn’t he the one who was widely reported to have been regularly seeking favours from Nepalese political parties as well as Indian embassy officials/politicians? Does owning the Reporters Club, necessarily guarantee his professional ethics and qualification?
Up to you to find out or comment….
Freedom from pressure: Let a truly independent media flourish in 2009
RISHI DHAMALA
The latest attack on Himalmedia by the Maoist trade union has come as a shock to us journalists who have been in some way or the other looking at the ruling party in a charitable light.
This is the work not of a trade union but of ruffians. Given what they have done, not just at Himalmedia but at other newspapers, magazines, radio and tv stations across the country over the past year, one can now question the true intentions of all Maoist-affiliated outfits.
The message, it seems, is clear: the party that won an election and now leads the government seems to believe in control of every organisation in the country by violence, intimidation and threats. Industrial units in different parts of the country have been facing the worst from militant unionism that has closed down factories and put the jobs of tens of thousands at risk. But an attack on the fourth estate is, by its very nature, different. A free press is an essential part of democracy and pluralism. An attack on independent media is an attack on democracy.
To take a tour back in time, what the CPN-Maoist leadership in general and trade union leaders in particular should not forget is precisely the contribution of the free press to maintain the party’s image in the past.
The CPN-Maoist was given tremendous space and benefit of doubt in both print and electronic media while it was fighting the absolute monarchy in 2005-6. Many journalists paid a heavy price, serving long solitary confinement and torture on behalf of a pro-democracy campaign that ultimately brought the Maoists to power.
The media fought side by side with the Maoists in their struggle for republicanism, despite many journalists being skeptical about the cause at the beginning. It is clear that without the media’s support, the Maoist revolution would not have been successful. What the Maoist union has done is wreck the solidarity that its parent party had built with the media by attacking journalists.
Every action has a reaction, the Maoists more than anyone else should know this. The Maoist leadership by now acknowledges that these acts of barbarism are counter-productive for its own party. We understand that it takes time for an underground guerrilla force to make a full transition to peaceful competitive politics. But it has been nearly three years. There are no more excuses for the party to delay in finding and throwing out the bad apples.
The Maoist leadership has so far been brushing it all aside as “revolutionary zeal”, or the act of “royalist infiltrators”. These excuses don’t wash. The buck has to stop somewhere, and it stops at the top leadership of the party. If nothing is done, the Maoists will reap the whirlwind and the country will slide into anarchy.
The Nepali media struggled against the Panchayat oligarchy, it defied the military censorship of Gyanendra’s neo-Mahendraism. And if totalitarianism raises it head now, it will fight it too.
Granted that the All Nepal Press and Publication Union has protested the employment policy of Himalmedia. But that doesn’t give it the right to engage in violence. Granted that the management has been selective in letting go of workers during its downsizing exercise, but that is not enough of an excuse when the right to hire and fire is so critical at a time when the media economy is in such crisis. Job permanency is desirable but that can’t be a demand to send an organisation into insolvency and thereby jeopardise the jobs of many others.
The sustained attacks on media have besmirched Nepal’s reputation after such a successful and peaceful democratic transition. Let’s work to restore our country’s image as we work on the constitution drafting process. Let a truly free and responsible press flourish so it protects democracy and delivers prosperity to all Nepalis in 2009.
(Rishi Dhamala is a journalist and the convenor of the Reporters’ Club. He has threatened to go on hunger strike from Sunday at Singha Darbar unless the government ensures security for media practitioners.)
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
mawobadi ma dherai bichalan haru thiyo ra abba jhan jhan dherai badhdai jadai cha yo satye ho…… ani kantipur sadhai andha bhayera mawobadi ko kheddo khanne tara girija le sano kura garyo bhaneni ramro hune k kantipur jasto aauta sasakta midea ko kam yehi nai ho? huna sakcha mawobadi le sakti afno haath ma aayo pachi nepali ko chalan anusar pratisoodh ko bhabana le yesto gareko hola….. yo pani galat nai cha…..! ani himal jo hami sabbi nepali lai tahha ch akaha bata ra ko bata sanchaleet ch abhanee kura….? arko kura hamra samu yesta patrakar mitra haru pani hunuhuncha jasko purai samaye naramro resturent chalaune sahu haru powerfull neta haru ra police ko hakim haru kaha bitdacha….. yo maile aafaile anubhav gareko kura ho……huna ta nepal jasto des ma yetakkai aauta arthik sroot nabhai patrika chalauchu bhannu murkha ta nai hune cha tyo pani sahi ho … tara pani aauta patrka jasle sarbha sadharan lai samaajh ko ramro ra naramro pakchye prastyaune madheem nai kunai pani aauta bekti bises ko dabab ma rahi kam gare pachi tyha bata kati ko sochaa information niklancha aafai bichar garu ta….?
maile yo bhandai ma sabbi patrakar haru naramra bhanna khojeko haina ….yeh nai feri khagandra sangraula, dikcheet g, narayen wagle hamrai umesh g ra anye dherai udharan haru pani chan …… tara arko pato feri heru ta …”"”"”.rishi dhamala”"”"…!!!!!!!!! hey bhagawan mero des banai due…. yetti matra……. mero bhanai sabbi patrakar haru kharab nai chan bhanen ni haina hai ….. ma sanga na risaunu hola……
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
Looking this blog makes me laugh, Who is writing this blog. Madhu jee r u the one writting this blog? As i know u, u r the most match person for the title of ur article.
Madhu jee le aafailai samjhera article lekhe jasto lagyo. Jo manche le aafno carrer bhari pahile affaile chor bhanne ani paisa liyera sadhu ghosana garne kaam gareko cha, usaile yesto lekh lekheko dekhda ta sarai acchamma lagyo.
Hamro deshma yesto patrakarita pesa mathi nai aakraman bhayi rahada pani, testo kriyakalap ko wakalat garne manche dekhda ta jhanai acchamma lagcha.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
Madhu ji,
Lek ta sarahi ramro ra sandarvik chha tara tapai nai khojtalash jasto ghatiya patrika ko sampadak madhu lamsal ho bhane 100 nrs. ma pani bikera arko ko character hataya ma lageko bhulnu bhayo. tapai jasto le patrakar ko barema bolnu mildaina. teskaran manpower haru sanga 500/1000 linus ani third class ko news haru lekhnus, tesmai tapai ko bhalai hunechha ra utai sangja gayara basnus.
thankx
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
माथि उल्लेखित अवस्थाले केही मानिस धमिलो पानीमा माछा मार्न सिपालु छन् भन्ने देखिन्छ ।
शायद कुनै क्षेत्र छैन जहाँ यस्तो नहोस् । कुरा रह्यो कति मात्रामा छ या छैन । नेपालमा पत्रकारिताको सुरुवात धेरै पहिले भए पनि साङ्ख्यिक “बिकास” भएको धेरै भएको छैन । यहाँ गुणस्तर कुरा गरिएको छ । मलाई लाग्छ थुप्रै सत्प्रयास अनि निकै लामो समय पछी मात्रा हामीले चाहेको जस्तो सङ्लो अवस्था आउला । आखिर परिमाणात्मक् परिवर्तन पछी नै गुणात्मक परिवर्तन देखापरेको पाएकाछौं ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
लम्साल महोदयले गहन बिषय उठाउनु भयो । न्यायलयमा न्याय बेचिदो छ भने पत्रकारितामा ईमान र मर्यादा बेचिदो अवस्थामा रहेको छ । यस्तो प्रब्रिती मौलाई रहदा जनताको विश्वाश कती रहिरहन्छ त्यो अर्को बहसको बिषय हुन आउछ । पत्रकारिता भित्रको अराजकतालाई बेलैमा अंकुश नलगाउने हो भने सत्य र निस्पक्ष समाचारको लागि पत्रकारिता भन्नु भन्दा भ्रस्टाचार,अनियमितता,अपराधीक गतिबिधि,कालाबजारियाहरुको संगठित रुप नै पत्रकारिता हो भन्ने बुझाई जनमानसमा पर्ने हुनाले त्यस तर्फ बेलैमा सम्बन्धितहरु सचेत नहुने हो भने सिङो पत्रकार जगत नै बदनाम हुने मा शंका छैन । उछ्रिन्खल पत्रकारिताले क्षणिक लाभ भए पनि कालन्तरमा ठुलो हानी पुर्याउने गर्दछ । सांचो अर्थमा भन्ने हो भने अहिले पत्रकारितामा स्वतन्त्राको रट लगाएर गलत मनसाय वा भनौ भावनाले ग्रसित भएर समाजलाई गलत सुचना प्रबाह गर्दै दिग्भ्रमित बनाउदै पेशालाई मर्यादित बनाउनु भन्दा मागी खाने भाडोको रुपमा लिनाले सिङो पत्रकारिता जगतनै फटाहहरुको झुन्ड भन्ने आक्षेप लाग्न थालेको छ । यो समस्या त्यही भित्र रहेको गलत प्रब्रित्ती र सुलसुले चरित्रकै कारण भएको हो भन्ने कुरा सबैले बुझिरहेकै छन । तथापी समस्या निराकरणका लागि कोही बोली रहेको छैन वा बोल्न चाँही रहिको छैन । तै चुप मै चुपको अवस्था छ । यस्तो माखेसाङ्लो जेलिएर ठुला भनाउद संचार गृहसम्म पुगेको छ कुनै न कुनै रुपमा । समाचार सम्प्रेशण गर्दा सत्यता र निस्पक्षतालाई केन्द्रबिन्दुमा राख्नु भन्दा लाभ-हानिको सिद्दान्त अबलम्बन गर्नाले सबै पत्रकारहरुलाई एकै कोटिमा राखेर हेरिने संभावना रहेको छ । यो कुरा सच्चा पत्रकारिता गर्नेहरुको लागि बाधक हुन्छ भने टपरटुईया पत्रकारिता गर्नेहरुको लागि भने टाउको दुखाईको बिषय नहुन सक्छ । आर्थिक लेन्-देनका आधारमा प्रक्षेपित समाचारमा कतिको सत्यता हुन्छ त्यो बुझ्नका लागि भौतारिरहनु पर्दैन । खुला आँखाले देखिएकै छ । हाम्रामा बिकाउ पत्रकारहरुको ठुलै जमात छ जो कुनै अपराधीक समुहले झै आफ्नो प्रकाशन गृहको नाम भजाएर पक्षमा समाचार लेखे बापत समाचारको प्रकृतिको आधारमा निस्चित रकम हप्ता वा महिना बारी रुपमा लिने गर्दछन जुना कुरा स्वयं भुक्तभोगीहरु बताई रहेका छ । यस्ले के देखाउछ भने यो अरुलाई दङयाउने,घुर्क्याउने अनी समाचारको त्रास देखाएर रकम असुल गरी पेशालाई बदनाम गराई आफ्नो बाटो लाग्ने जस्तो अपराधीक गतिबिधी यो पेशामा पछील्लो समयमा देखिन आएको छ । काम नगरि सुबिधा भोग गरिरहेका पत्रकारहरुले श्रमजिवी पत्रकारहरुलाई झुठेल्नामा घुईत्र्याएका छन । श्रमजिवी भित्र पनि फरक-फरक उद्देश्य, फरक-फरक चरित्रका पत्रकारअहरु आबद्ध छन । टकराव त्यही भित्र पनि छ । त्यसैले हामी के हौ,को हौ र के गरिरहेका छौ भन्ने आत्ममुल्याकंन गर्दै हरेक पत्रकारहरु सुधारआत्मक गतिमा अघी बढ्दै पेशामा नयाँ पुरानाको भेदभाव हटाई गल्त ब्यक्ती ठम्याई कार्यबाही गर्ने हो भने लोभि पापिहरुको जत्थाले आफ्नो बाटो समात्ने हुँदा राम्रो र नराम्रो छुट्याउन सजिलो हुन्छ । पत्रकारिता भित्रै पनि आमुल सुधारको जरुरत छ । अरुलाई औलो ठड्याउने तर आफु भित्रको कमजोरिको बारेमा कसैले कुरा उठायो भने स्वतन्त्रत पत्रकारिताको ढोल पिटेर मच्ची मच्ची पिङ खेल्न चाहने तत्वले गर्दा नै समग्र पत्रकारिता जगत नै बदनामित हुँदै छ । न्यायधिसले के गर्ने र के नगर्ने भन्ने आचार संहिता उलंघन गर्दा कार्यबाही गर्ने कानूनी ब्यबस्था नभएर खुला छोडेको सांढे जस्तो मैमत्त हुँदा अहिले न्यायपालिका प्रती जनबिश्वास गुमिरहेको उदाहरण जगजाहेरै रहेको बेलामा हामी आँफै पत्रकार हाम्रो बिरुद्ध कस्ले लेख्ने भन्ने भ्रम पाल्ने हो भने मैमत्ता भएपछी जनता द्वारा तिरस्क्रि
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
Re corrected form
Mr. Lamsal, who ever you are and where ever you are mind your language. I agree that journalists manipulate the facts and I agree with your title so called “हजार रुपैयाँ दिए चोर साधु बन्छ”. But, does it mean and do you mean instead of that only A group of political alliance, people,or a group of criminal, or ethnic minority, or any violent group or and Nepali security force have right to kill or provoke the death threatened to any body (journalists or what else). Stop to advocate brutality and crime and barbarism?
By the way, I am neither journalist nor like journalists ever. Stop to write like these, for example your article may or may not be agreed does it mean you are supposed to receive death threatened or punished in a brutal way?
I also concerned that when something goes wrong in a small scale with media then they make a big issues but when civilians are killed they do not show their accountability like what they show to media. They produce message on the basis of party, relation, money and bargaining but again it does not mean any group have right to kill people or provoke death threatened.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
Its 100% true and i 2 agree with U. As, I know most of Sandhyakalin and day newspapers are also copy pasters and translaters of Internet news papers. Less reporters goes to the field to collect news they just go for advertise collection to income a lot. So, It should be banned Go for Anugaman.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
चारवटा मिडिया हाउसहरुको पत्रकारिता सम्बन्धि उदाहरण ।
१. भारतीय लगानीमा खुलेको आप्का र सम्बन्धित पत्रिका हिमालयन टाइम्स तराईका आठ जिल्ला र मधेसी दल नेपालको सबभन्दा महत्वपू्र्ण विषय हो भनेर प्रचार गर्छ । शायद तथाकथित तराई आन्दोलन त्यहि प्रचारको उपज हो ।
२. कान्तिपुरको समाचारमा पत्रिका बिक्री गराउने विषयवस्तु धेरै हुन्छन् । नेपाल बैंक विदेशी (IFC) ले किन्ने एउटा त्यस्तै भ्रामक समाचार थियो ।
३. हिमालले परमानन्द झाको त्यत्रो विरोध हुँदा सो विषयमा एक लाइन पनि लेखेन ।
४. एभेन्युजले आफ्नो मालिकले पैसा नतिरेको कुरालाई लिएर उल्टै गोरखापत्रको खेदो गर्यो ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
Good article
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
मित्र मधु लम्सालजी,
परिस्थिति साँच्चिकै गम्भीर बनिसकेको छ । सर्वसाधारण जनतालाई सत्यतथ्य पस्केर सचेत पार्ने पत्रकारिता जगतलाई नै भ्रष्ट पारिदिए पछि शासकहरुलाई हाईसन्चो हुन्छ, मस्तको निन्द्रा पर्छ । भएको, भइरहेको त्यही हो । परिवर्तन आफैबाट शुरु गरौं भन्ने श्री lumbini.hk को भनाई सार्गर्भित छ । खुसी छु, त्यो शुरु गर्ने प्रथम कर्मशील पत्रकार तपाईं नै हुनु भएको छ । धेरै दिनदेखि khojtalashonline.com बन्द छ । किन होला?
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
कुरा सबै ठीक हो ,मेरो तर्फ बाट पनि सबै सबै लाई नयाँ बर्ष २००९ को शुभकामना छ ,
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
MR. MADHU G.
nice very nice ur article।
धेरै पहिले नै लेख्नु पर्ने थियो यो लेख
र पनि पछी भये पनि लेख्नु भयो
यो नेपालमा पत्रकार साथीहरु एस्तो पनि हुनुहुन्छ जसले पछीको बारेमा पनि केही
नसोची लेखिदिने गर्नुहुन्छ र आफ्नो मात्र care गर्नु हुन्छ
पत्रकार साथीहरुमा एस्ता जमात पनि आएेसके जसको नियत Y.C.L र YOUTHFORCE को भन्दा पनि कमी छैन
पत्रकार साथीहरुको एस्तो नियत त पूर्व राजा ज्ञानेन्द्र ले गरेको पत्रकार सम्मेलन्मा मा नै देखिएको थियो नि ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
I beleive those kind of journalist are available in mostly in indian subcontinent but regarding to My motherland Nepal I would like to say patrakar………Patru….Kaar…. Sabaibhanda kaam nalagne..kahi kehi garna nasakne.le patrakarita garchan………what i have seen is they copy of other paPERS.PLEASE DO NOT TAKE IT other way.as am not blaming to all….but more than 98% i do not belive.yaar bhanus ta nepali bhasa na ramrari bolna aauchha lekhna aaucha.na chanda chha na byakaran chha.patyrakar??????????? tyaSMATHI KHALI THARKAUNE…..RA PAISA JHARNE……….JO GATILA CHHAN TINKO LEKHAJOKHA CHHAINA..JO SALA….EXAM MA CHEAT GAREKO JASTO GORKHAPATRA MA KE CHA.TYASAIKO SARANSA …TYO PANI CHANDA NA BANDA…..LEKHTHE.SAPTAHIK…….TYO PANI BIGYAPANHARU.BARSHA MA 2 CHOTI CHAPERA…..BIGYAPAN KLHANA.CHOR PATRAKAAR….KE BHANU SATNI.YASTAHARU PANI ME SANGAT MA THIYE.JILLA PARTHYE.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
Mr. Lamsal, who ever you are and where ever you are mind your language. I agree that journalists manipulate the facts and I agree with your title so called “हजार रुपैयाँ दिए चोर साधु बन्छ”. But, does it mean and do you mean instead of that only journalists and Nepali security force have right to kill or provoke the death threatened to any body (journalists or what else). Stop to advocate brutality and crime and barbarism.
By the way, I am neither journalist nor like journalists ever. Stop to write like these, for example your article does seem favor for millions of people or group of people, or millions of people don’t like your opinion that you mentioned, does it mean you are supposed to receive death threatened or punished in a brutal way.
and Readers read it again:
Kantipur scribe receives death threat from Maoist appointee
Kantipur Report
KATHMANDU, Dec 30 -
A member of the Board of Directors of Alternative Energy Promotion Center (AEPC) under the Ministry of Environment, Science and Technology, Deepak Bahadur Shahi, threatened to take life of journalist Bikash Thapa of Kantipur daily on Tuesday.
The death threat to Thapa, a senior journalist, came two days after the government committed to protect journalists and press freedom.
Shahi, who was appointed to the post in CPN-Maoist quota came to the Kantipur Publications and threatened Thapa over the news story published in today’s edition of Kantipur titled Solar Jadaan Nagari Sarkari Anudaan (Govt Aid without installing solar panels).
“Be careful, anything can happen to you at any time,” threatened Shahi, claiming to be a Maoist. Shahi had arrived at the publications today along with other two associates.
The news has reported that Shahi being fined by the AEPC for taking government donation without installing solar technology in the rural areas. The news mentioned that the AEPC Board of Directors had appointed Shahi, a minor technician, its member by removing an engineer.
Meanwhile, the Federation of Nepalese Journalists (FNJ), the umbrella organisation of Nepali journalist, has condemned the threat issued by Shahi.
“The FNJ condemns the threat issued immediately after the commitments made by the leaders of the parties representing in the Constituent Assembly (CA),” said the FNJ, releasing a statement today.
Likewise, FNJ unit Kantipur has also condemned the threat strongly.
In a statement issued today, the FNJ Kantipur unit strongly demanded that the government take immediate measures to book the one who issued the death threat.
source:http://www.ekantipur.com/
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
yeo lekh malai dharai ramro lageo. bastabika ma aadharit chha. jasta payo tastai parson patrakar bhayeka chhan, resturant ma pani patrakar ko parichaya patra dekhauchhan re. testa patrakar ka parichaya patra khosne ani sabai le uniharu ka barema lekhidinu parchhaani sabai thikai hunchha. ahile ta yeuta patrika le yek thok lekheko hunchha arkole tehi samachar ulto lekhne garda hami pathak mathi thagne kam bhayeko chha. madhuji ko lekh padhadai jfnd patrakarita ka nam ma bhayeko bikirti ra patrakar ko dhanda aaphai le bujeko jastr\o gari lekhiyeko paya. tapai haru sabai patrakar le jhole patrakar ko yesari nai dhulo kadnu parchha tara testa dhanda ma lageka kehi patrakar ka nam pani parkashit gardiyeko bhaya huntheo ni.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
I have a question to Madhu ji. Why nepalkhabar.com or khojtalashonline.com is closed ? if this article was published in khojtalashonline.com, it would have been better.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
टिकट लाग्ने कार्यक्रम सित्तैमा छिर्न पाईन्छ, पार्टी र समारोहमा गएर सित्तैमा खान पाईन्छ भनेर असली प्रत्रकार मित्रहरुले आफ्ना १०-१५ जना नक्कली पत्रकारहरु जन्माउनु हुन्छ। त्यसैको परिणाम हो।
जो कोहीले पनि पत्रकार सम्मेलन साथ साथै दारु पानीको पनि ब्यबस्था गरेका छन् भने, अनुमानित भन्दा लागभग ५०% नै बढी खर्चहुने गरेको देखेको छु मैले। दारु पानीको त के कुरा भयो र एउटा सानो, आधि धण्टाको पत्रकार सम्मेलन थियो जहा लन्च प्याकको ब्यबस्था थियो, त्यो पत्रकार सम्मेलनमा गोरखापत्र जस्तो संस्थाको कार्ड भिरेर ४ जना पत्रकार साथीहरु आउनु भ’को थियो। अनि त्यो पत्रकार सम्मेलन चाँही गोरखापत्र संथानको नजिकै भ’को थियो, त्यहि भएर पत्रकार साथिहरु सायद खाजा खान छिर्नु भ’को होला। नत्र भए, एक जना बोलाएको ठाउमा चार जना किन आउनु पर्यो।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
नमस्कार सबै मित्रहरुलाई!!
सबप्रथम आगनमा आई सकेको २००९ सालको नयाँ बिहानि हामीले हर्स उलास्को साथमा स्वागत गरौ।
अनी सबैसाथीहरुलाई धेरै-धेरै शुभकामना छ।
यो नयाँ बर्षले हामी सारा नेपालीहरुको कल्याण गाह्रोश अनी नयाँ जोश र जागर् को साथ कामहरु सफल होस्।
र !!
मेरो बिचारमा “परिवर्तन आफुबाट सुरु गर्नु पर्छ”!!
हामीमा अरुलाई द्ओसी देखाएर आफु बचने बानी छ, यस् कुराहरुमा परिवर्तन नआएसम्म समस्या जिउ को तिउ नै हो।
हाम्रो देशको सन्द्रभमा! नराम्रो,भस्टचारी हरुको लेखा जोखा गर्ने हो भने कुनैपनी क्षेत्र ,तह अछुतो रहन्न सबैलाई यसले नराम्रो गरी गाजेको छ। तेसैले!! परिवर्तन आफुबाट सुरु गरी आफ्नो बिचार परिवर्तन गर्नुपर्छ अनी आफ्नो घरको बिचार परिवर्तन गरौनु पर्छ,तेसै गरी समाजको बिचार परिवर्तन गर्नुपर्छ अनी मात्र सारा देशले परिवर्तनको महसुस गर्ने छ। नत्र त यि लेखमा मात्र सिमित रहने छ।
हामी सबैको चाहाना परिवारतित नयाँ नेपाल हेर्ने।
तेसैले हामी सबै मिलेर आज् को यो अन्तिम दिनमा भोलिको सुनौलो नयाँ परिवारतित बिहानिको कामना गरौ।
फेरी पनि सबैमा शुभकामना!!!!
जय नेपाल!!!
हङमारानी
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
मधुजी साह्रै राम्रो र सान्दर्भिक लेख छ।
पत्रकारिताको एउटा पक्ष भनेको समाज र देशमा भएको बिक्रिती र बिसंगती बिरुद्ध औंला उठाउने हो। यदी पत्रकारिता नै त्यसको सिकार भएमा त्यो साचैनै आफ्नै लागि र देश र समाजको लागि घातक हुन्छ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
मलाइ त पत्रकारितानै मन पर्दैन. एक्दम घिन लाग्छ. राज्निति र पत्रकारिता एव्टै हो. नेपाल मा पत्र्कारिता पैसा कमाउन लाइ गरिंछ.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
मधु जी
अनलाइन”नेपाल खबर डट कम” तपाईंको होइन?,त्यहा पनि त पुलिसहरुको गाली र प्रशंसाको खबर खूब पस्कनु हुन्थ्यो नि;त्यहाँ भित्र कत्तिको इमान्दारिता थियो? तर पनि सही कुरा उठाउँनु भएकाले धन्याबाद दिनै पर्छ,कुरा शतप्रतिसत ठिक छ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
Good article, Thanks Madhu lamsalji.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
i don’t believe nepali press and journalist.
tini haru teacher bata bharast, bharast bata chor, chor bata danka, danka bata pani aatank kaari bhaisake.
rishi dhamala jasto manchhe indian dutabaas bata paisa liyera colombo gayeko ta mysansaar ma nai padhiyo.
himal khabar patrika ko kura ho bhane hernuhos us ko lut ko dhanda “nepal plus” maa.
kantipur ra apka house bharatiya lagaani ra bharat ko hit ko laagi kholiyeko ho.
kasari biswas garne? ko lai biswas garne ? kunai party kaa dash chhan yahaa?????????? kunai bidesi kaa dash chhan???????????????????
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
मधुजी
बिस्लेषण राम्रो लाग्यो|सबैलाई नब बर्स को बधाई |
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
Your presentation and subject matter is good but It is almost impossible to improve any situation in Nepal. I don’t think something will be improve in Nepal untill we improve ourselves.
thanks
Prakash
Korea
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
मधु जी,
यहाँ तपाईं पत्रीका र टेब्लोइडसँग (अङ्रेजी शब्द जस्को आधिकारीक नेपाली अनुवाद मलाई थाहा भएन तर मिल्दोजुल्दो चै पित्-पत्रकारिता हुन्छ) छास्मिस्स हुनु भएको जस्तो देखिन्छ! तपाईं मत्त्रै होइन धेरै झुक्किन्छन ! एक्दिन अगाडि पत्रीकामा काम गर्ने पत्रकारको जागिर गयो भने अर्को पत्रीकामा जागिर नपाउन्जेल त्यो टेब्लोइड मा काम गर्न पछी पर्दैन ! यो सिद्दान्त पत्रीकामा मत्त्रै होइन, रेडियो र् टि भि मा पनि लागु हुन्छ !
यो सब हुँदाहुँदै पनि पत्रकारिता र पित-पत्रकारिता आफ्नै छुटै बजार छ!
जनताको सत्चेतनाको बिकास संगै पित-पत्रकारिताको बजार साङुरिदै जान्छ !
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
HANDI khane haru ko list birseko chaina ni ho.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
It’s true that Media is also corrupt, They are in Nepal & They are Nepalese. Inspired by Nepal’s Corruption.
So, We have to Judge by ourself for right or wrong publication.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
This is a beauty of free economy. Evantually people will find out which publication is good or bad. So don’t worry, let the market rule. There may be some people who is serious and smarts and starting their publication from the street to begin with. There is nothing wrong. It is up to readers whether they like it or not. It creates competition and sharpen the media quality. Let it be more competitive.
I am disagree with your last statement that newer paper runs better than older publication. I don’t think so. See Kantipur, KTM Post, etc they are old but yet still gold in the market. Let readers decide which is good or bad for them — you just do whatever you can. Overall, this article is good and the subject matter is even excellent.
Prakash Canada
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
Mitra Madhu jee
Kura ta khatara lagyo tara yeha pani khappis hunu hunchha ni ho yeso machha marna? Manpower company dekhi grand hotel samma nepal dekhi Germany samma monthly liyera patrika chalauna ta nikai sipalu hunuhunchhani ni?
ahile lai yetti nai.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
एक दिन हाम्रो ” माइ संसार ” को भूमिका लाई हाम्रो सरकार ले स हार्ना गर्ने दिन पनि आउँला कि !
“माइसन्सार ” जस्ताइ अन्य ब्लग हरु को पनि दिन आओस जस्ले बिदेश मा छरिएर रहनु भएका नेपाली हरुको मनमा नेपाल प्रती सोच्न – सका रात्मक भूमिका निभाउन दिन दिनै घच्घच्याइ रहेको हुन्छ ।
२००९ को उपलछ्य मा माइसन्सार का उमेश जि , उत्तम जि , प्र म य जि , ढुंगाना जि , लगाएत सम्पूर्ण माइसन्सार परिवार र माइसन्सा का सबै साथी हरु मा, लेखक साथीहरु मा , कबिता प्रतियओगिता का जज महोदय हरु मा , सबै सबै मा शुभ कामना ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
लेख हेर्दा हेर्दै लाज लागेर आयो , जाबो १००० रूपया मा पनी बिकने रहेचन है नेपाली पत्रकार !!
सबै पत्रकार लाई त्यों नजर ले नहेर्दा बेस हुन्थ्यो की , अर्को कुरा पत्रकार को परिचय पत्र हात मा लिएर तेस्को दुरुपयोग गरेको सत्य कुरा हो , नेपाल मा सायेद पत्रकार भन्दा पत्रकार को परिचय पत्र दुरुपायोग गर्ने हरु बढ़ी होलान
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
BAKWASSS……!!!!
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
1
मधुजी साह्रै राम्रो र सान्दर्भिक लेख छ।
पत्रकारिताको एउटा पक्ष भनेको समाज र देशमा भएको बिक्रिती र बिसंगती बिरुद्ध औंला उठाउने हो। यदी पत्रकारिता नै त्यसको सिकार भएमा त्यो साचैनै आफ्नै लागि र देश र समाजको लागि घातक हुन्छ। तेतिखेर साचो पत्रकारिताले पित-पत्रकारिताको बिरोध गर्नु पर्छ जबकी बहिरी पक्षले सिङ्गो पत्रकारितालाई नै आक्रमण तथा बदनाम गर्न नपाओस र देश र समाजलाई पत्रकारिताको साचो प्रत्याभुती दिन सक्नु पर्छ। त्यसैले तपाईं पत्रकारहरुले नै आफुलाई बदनामी बाट बाचाउन शसक्त रुपमा लग्नु पर्छ जस्तो लाग्छ मलाई त ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
I beleive only 20%, most of them are engaged in yellow journalism.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
मधुजी तपाईको लेख राम्रो लाग्यो तर तपाइले काम गरेको संध्याकालीन दैनिक पनी ता औटा फुतपाथ्मा पत्रिका बेचने हेकरले नै चलाएको थियो नि उसलाई हामी माइला माइला भान्थ्यु मेरा पत्रिका र किताबहरू पनी बेचने गरेको थियो तर उहाको आट लाई मान्नु पर्छ किन भने दैनिक साप्ताहिक मासिक र त्रैमासिक सबै पत्रिकाहरू पब्लिश गरेर चान्देश्वोरी छापाखाना देखि औटा समूह नै बनाएको मलाई थाहा छ तपाई नै भन्नुस त त्यों माइलाको के खूबी थियो त तपैहरू र रामचन्द्रजी जस्ताहरुको साथले नै उहालाई सिखरमा पुरयाको होइन र त्यसैले कसैलाई झोले फुतपाथे भनेर गाली गर्नु भन्दा पनी येदी तपाई लाई थाहा छ भने कुन पत्रिका त्यस्ता छन कुन पत्रकार त्यस्ता छन जन समछ्य ल्याई दिनुभो भने सबैलाई थाहा हुने थियो र साएद सरकार को र जनताको पनि ध्यान जाने थियो की ?
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
अनी अर्को कुरो, केही साना पत्रिकाहरूमा दिनहुँजसो विभिन्न व्यक्तिहरूका नामहरू किटानी गरेरै विभिन्न आरोपमिश्रित समाचार छाप्छन्, तर त्यस्ता समाचारहरूको सत्यता कति छ खुट्याउने, र त्यसउपर कार्वाही भएको कुरा पनि विरलै सुन्न पाईन्छ । यस्ता कुराहरुमा कसैको ध्यान गएको देखिन्न । सरकारसमेत यसबाट विमुख भएको देखिन्छ । आखिर यस्तो किन भइरहेको छ ? यदि यस्ता पत्रिकाहरूको समाचारलाई वेवास्ता वा हावा गफ ठान्ने हो भने यिनीहरूलाई किन स्वीकृति प्रदान गरिन्छ ? अझ भन्ने हो भने त्यस्ता आरोप लगाइएका व्यक्तिहरूको चुरिफुरी झन् बढेको पाइन्छ । यस्तो लाग्छ ती पत्रिकाले त्यस्तो समाचार छापेर अमुक व्यक्तिलाई ‘असली खलनायक’ बनाइदिएको छ, मानिसहरू उसकै पछि लाग्छन् । चोरलाई साधु लेख्नेमात्र हैन चोरलाई चोर भनेर ती चोरहरूबाट मोटै रकम असुल्छन् भन्ने हल्ला पनि छ, अर्थात् ती चोरहरूले पैसा दिएरै म चोर हुँ भन्न लगाउन्छन् रे ! कति सम्म सत्य हो, पत्रकार साथीहरूलाई बढी थाहा होला ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
म त हाम्रा पत्रकार मित्रहरुलाई पचास प्रतिशत मात्र बिश्वास गर्छु|
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
राम्रो कुराको उठान गर्नुभो मधुजी । सरकारले यसतर्फ ध्यान दिनैपर्छ । चोरलाई साधु लेख्ने यस्ता झोले पत्रीकारितामा तु प्रतिबन्ध लगाउनुपर्छ ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
मधुजी धेरै राम्रो लेख छ। नेपालको पत्रकारितामा यस्तै रङ र गन्ध भएरनै यस्तो भएको हो। बहुत ब्यबसाहिक र पैसा मा टिक्ने पत्रकारिता भो। अब पनि यस्मा तपाईंजास्ताले सुरु गर्नुभएको अभियानलाई मुर्त रुप दिनु पर्यो। पत्रीकामा अनेक देखिएको छ तर अस्ती त्यो महन्त थाकुर ले देश तुक्रौछु भन्दा कोही पनि पत्रकारले केही नलेखुलेनै देखै सक्योनी पत्रीकाको धर्म त । यो महन्त थाकुर को भनाइ लाई खोइ कस्ले सिरियस लियो। देशको बारेमा धावा बोलेको छ त्यसले। के देश लाई धावा बोलने लाई पनि छुत दिने यो पत्रकारिता यो देश कसरी चलेको छ त देखिसकियो नि। अब मधु जि देश तुक्रौने, र आफ्नो ब्यक्तिगत स्वार्थको लागि देश्लाई दाउमा लगाउनेलाई देश द्रोह को आरोपमा मृत्यु दण्द दिनेki नदिने खोइ यस् बिषयमा पत्रकारle कलम चलाएको। के ब्यक्तिगत स्वार्थकोलगी देश्लाई दाउमा लगाउन पाईन्छ कि पाइदैन? राजनीतिक झगडा गरुन, तानातान गरुन, कुटाकुट गरुन तर औटा समुह औटा ब्यक्तिकोलागी देश दाउमा लगाउन पाईन्छ कि पाइदैन प्लिज यसमा कलम चलाइदिनुहोल । ग्रिगोरियन नयाँ बर्ष को मंगलमय शुभकामना।
झक्कडी
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
I think, Nepalese don’t deserve press freedom. I think Maoist Gov., will band press freedom soon.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
nice comment
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
लाख रुपयाँको कुरा गर्नु भयो गोपाल जी ।मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
Luna G, हजूरले दिनु भएको शुभकामनामा म परेँ की नाई त्यो त मलाई थाहा भएन तर म भने तपालाई, सिर्फ तपालाई मात्र “नवबर्ष-2009 को हार्दिकमंगलमय शुभाकाना” दिन चाहन्छु| बाकीँ सबै पाठक एबम (Mysansar) टीमलाई चाहीँ भोली ल?
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
म यी लम्साल जी लाई त वाँकी रहेको ५० प्रतिशत पनि विश्वास गर्दिन । लेख वस्तुपरक छैन कसले त्यसो गरयो भनेको भए पो विश्वासको आधार हुन्थ्यो । यसो र उसो भनेर हुन्छ र ?मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
त्यो पत्रकार सम्मेलनमा के भएको थियो र हँ बताउनु हुन्छ कि
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
विस्म्रिती जी, मधु जी लाई सोध्नुस् त त्यो “खोजतलस” भन्ने पत्रीका कस्तो छ भनेर ? त्यो मधु जी कै पत्रीका हो जुन पत्रीका मा ८०% कुराहरु हावादरी हुन्छन । आफ्नो शरीर को भैंसी नदेख्ने अरुको जुम्रा देख्ने मधु जी ?
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
अरे , ऊहा आँफै पहिले त्यस्तै थियो रे सो कसरी फलानो भनेर तोक्ने नि मित्र । त्यसरी तोक्यो भनेत मधुजी को पनि अध्यारो चिठ्ठा अरुले
खोली देला भन्ने डर होल नि कि कसो????
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
hey “Samantee” guy wat u mean?? did you read the above things properly??? kuro ko churo bujhera matra comment garne gara hoina bhane yasta kutarka garna chhoda.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
म एक सन्ध्याकालिन पत्रिकाको बिक्रेता हूँ। हाल सन्ध्याकालिनको नाम भिरी करिब सत्र थरी पत्रिकाहरू बिहान १० बजे नै बजारमा आउने गरेका छन्। कतिपय पत्रिकाहरू प्रेसकाउन्सिलको ग वर्ग परेर महिनाको १८ हजार सरकारी खर्च हसुर्नकै लागि केवल दर्ता मात्र भएका छन् तर बजारमा आएका छैनन्। निस्किएका मध्ये केही पत्रिकाहरू खोजतलास(khojtalashonline.com), सन्ध्याकालिन,सिटि टाइम्स,कमाण्डर(जून भारतिय दुताबासको पैसाबाट प्रकाशित छ ), साँझको समाचार, मध्यान्ह, जनसवाल,उपत्यका,मेट्रो पोस्ट आदि हून्। यि पत्रिकाका आफ्ना समाचारदाता त छैनन् नै , यहाँ सम्म कि पत्रिका को पृष्ठ भर्न अस्लिल किताब बाट अनेक सामाग्री राखिदिन्छन्।
म यहाँ एउटा घटना लेख्दै छु। गत मंसिर दोस्रो साताको कुरा हो, म नियमित जस्तै त्यसदिन पनि पत्रिका पुर्याउन आफ्नो ग्राहक (पाठक) को मा गएको थिएँ। बाँसबारीको उँ सत्यम् शिवम् औषधि पसलमा पुगेर पत्रिका दिएँ। त्यहाँ खोजतलास र सिटि टाइम्स पढ्छन् मेरा ग्राहक। सोही पसलमा एकजना अपरिचित मान्छे पनि बसिरहेका थिए। उनले मलाई यो खोजतलासको अफिस कहाँ छ भनि सोधे। मैले कमलपोखरीमा छ भनि जवाफ दिएँ। ‘यस्तो पत्रिकाले साइनबोर्ड राखेका हुन्नन् हैन? ‘ उनि झोक्किँदै सोध्न थाले। हो कुरा त सहि हो। उनी केही समय अघि यसको अफिस खोज्न गएको तर नपाएर त्यसै फर्किएका रहेछन्। ‘किन तपाईंलाई अफिस जानुपरेको थियो र?’ मैले प्रश्न गरेँ। उत्तर आयो― ‘पत्रकार पिट्न’। किन के भयो र? भन्दा उनले बताए कि उनको साथिको बागबजारको औषधि पसलले देहव्यापारको दलाली गर्यो भनेर यसले छापेको रहेछ। यस्तो पत्रिका पनि पढ्ने भन्दै उनले मेरो ग्राहक लाई भनिरहेका थिए। म भने नतमस्तक भएर त्यहाँ बाट हिडेँ।
पत्रकारीताको नाममा अचेल यि पत्रिका ब्याकमेलिङ गरिरहेका हुन्छन्। विज्ञापनदाताबाट विज्ञापन झार्न अनि रिस उठेकाको शेखि झार्न। यस्ता पत्रिकाले पत्रकारिता जगतलाई नै कलंक सावित गरिदिएको छ। यहाँ उल्लेखित त्यही खोजतलास दैनिकका पूर्व प्रकाशक/सम्पादक हुन् ― मधु लम्साल। आफूले पत्रिकाबाट हात झकेपछि मात्र यो काम त नराम्रो रहेछ भनेर चेत पाएका मधु लम्साललाई मेरो एउटा सुझाव छ ― आफूले अहिले सम्म पत्रकारिताको नाममा कतिलाई ठगे यिनको बर्णन पनि गरिदिए देखि अझ वफादार र सच्चा पत्रकार ठहरिन्थे कि उनि। जे भए पनि पत्रकारितामा भएको एउटा उजागर गर्नै पर्ने प्रवृत्तिलाई उनले औंल्याएको मा भने बधाई छ।
मन परे हरियो, नपरे रातो
1 
0
जब बिबेकशील ले अबिबेकशील ब्यहोरा जनाउँछ
त्यहाँ अवश्य पनि दुर्गन्ध को बास्न गन्हाउन्छ,
राष्ट्रको चौथो अंग भनी आई.डी.भिरेर फुर्ती गर्ने
नगदनारायण भने पछि किन हो किन भुतुक्कै मर्ने,
साधू चोर चोर साधू यो त हो नै पक्का
नेता,कर्मचारी,पत्रकार सबै हुन छक्का,
त्यसैले त राष्ट्र ले खेप्नु परयो ठुलै धक्का,
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
We Nepalese obviously deserve press freedom…
If Maoist govt censors press freedom then they will also meet an accident…
Lets not be biased, we need another blog to put light on what contribution Nepali press had been giving…
from missionary journalism to development journalism, Nepali Press has played its role right.
As author of this blog mentioned, the condition of weeklies is worst. I’ve also experienced fore said reality while working at Nepali weekly for 35 months.
This is not just individual’s role to pollute whole circumstance. There’s defect in our system…
But we cannot say attack over media houses and media person is better to mitigate our problem. This is another form of contamination in the name judgment.
Himal publish an investigative report and analyzed self case study which is fair and truth. How can we link up this incident with blackmailing journalism that weeklies follow?
I appreciate the blog, but situation can be improved system if we unite…..
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
hello chemchong
k ho luna jee la samjhada sabai lai birseko? yo t bhaye na ni. j hos tapai ko soch le safalata paos mero tapai haru dubai jaana aani sampoorna manav jaati ma yo saal 2009 ko subhakamana
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
मलाई सङ्का त् लाग्दै थियो तपाईंहरु त्यस्तै सोच्नु हुन्छ भन्ने,तर त्यस्तो केही पनि होइन र छैन पनि| रमेश जी,यस्तो सोचेर हजुरले टाउको नदुखाएकै राम्रो|
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
I totally agree with you. Who’s going to believe Patrakar Like Madhu?
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
0
Thank you for the information Santu ji. Madhu Lamsal ko asaliyet batai dinu bhayeko ma.
मन परे हरियो, नपरे रातो
0 
1