लामटाङ-क्यान्जिङ-गोसाइकुण्डतिरको यात्रा

- दीपक अर्याल

नेपालको राजनीति जस्तै साँघुरो, मोडै मोड भएको र अप्ठयारो मोटर बाटो (काठमाडौं-त्रिशुली-धुन्चे-स्याप्रुवेशी)हुँदै हामी लामटाङ-क्यान्जिङ र गोसाइँकुण्ड तर्फको पैदल यात्राका लागि अगाडि बढ्छौं।साउन ३१ गते शनिवार हामी काठमाडौं (१३५० मि.)बाट त्रिशुली (५८८ मि.), वेत्रावति, कालीकास्थान (१६०५ मि.), राम्चे (२०१५ मि.), लहरे पौवा (१८२१ मि.) हुँदै धुन्चे (२०१६ मि.) तर्फ लाग्छौं।काठमाडौंबाट विहान ७ बजे छुटेको बस सिधै धुन्चे (रसुवा सदरमुकाम) पुग्न सक्दैन् भन्‍ने कुरा पहिले नै थाहा थियो।विचमा गएको पहिरोको कारण हामीहरूले थप २ वटा बस फेर्नुपर्ने कुरामा कुनै शङ्का थिएन।

त्रिशुलीमा खाना खाएपछि बस उकालो लाग्छ।अगाडि बसेका दुई जना केटीहरू र ड्राइभरका माझ रमाइलो संवाद चल्छ।पछाडिबाट गुरूजीलाई गीत लगाउने अनुरोध आउँछ।एकजनाले बजारमा किनेको क्यासेट चक्का लगाउनका लागि दिन्छन् तर गुरूजीको म्युजिक प्लेयर निकै आधुनिक परेछ।उनले पुरानो प्रविधीको क्यासेट बजाउन नसकिने जानकारी दिए।त्यसैविच एकजना शिक्षक (मेरो अनुमानमा)ले आफूसँग भएको पेनड्राइभ दिए र गीत बजाउनका लागि अनुरोध गरे तर उनको पेनड्राइभमा गीत भेटिएन र बजेन।गुरूजीलाई के लाग्यो कुन्‍नि उनले “एसडी कार्ड” निकालेर प्लेयरमा राखे र गीत सुनाए।हामीले सबै कुरा चुपचाप हेरिरह्यौं र प्रविधी त्यसमाथि पनि चाइनिज प्रविधीलाई विशेष धन्यवाद दियौं।

कालीकास्थान नजिकबाट देखिने त्रिशुली

राम्चेको पहिरोमा ओर्लिएपछि हामी बसको छततर्फ लाग्छौं।छतमा सामान राख्‍ने कि मान्छे?बसका स्टाफहरूलाई अप्ठ्यारो पर्छ।केटा-केटी, बुढ-बुढी जसले सक्छ छतमा गएर बस्न पाउँछ।यहाँ कुनै छेकवार छैन।एकजना बहिनीले शमिकलाई “विदेशी” ठानेकाले होला कुन देशबाट आएको भनेर सोद्धै थिइन्।एकजना भाइले पानी राख्‍नका लागि भन्दै पाटनबाट लिएर आएको तामाको ठूलो भाँडाले ती बहिनीलाई अप्ठेरो पारेछ।पहिले त गाली मात्र गर्दै थिइन् तर पछि भने नदुख्ने नै सही तर रिसाउँदै २-४ पटक हानिन् र आफ्नो रीस शान्त पारिन्।बाटो साँघुरो र घुम्ति त्यसमाथि पहिरो गएकोले होला बस धेरै हदसम्म कोल्टियो।छेउपट्टि बस्ने भाइ वेसरी चिच्याए र माथिल्लो साइडमा हामफाल्नै तयार भए।हाम्रो मन पनि ढुक्क फुल्यो र मानसिक रूपले हाम फाल्नै पर्ने पो हो कि जस्तो लाग्यो।

आफ्ना गह्रौं सामान बोक्दै हामीहरू पहिरोलाई पार गर्छौं।सबैले त्यसै गर्छन्।माथिबाट साना-तिना ढुङ्गा निरन्तर रूपमा खसिरहेको नै छ।त्यसो त २ वटा बस फेरेर पनि हाम्रो समस्याको समाधान हुँदैन।धुन्चेबाट स्याप्रुवेशी जाने बस भेट्ने हाम्रो सपना चकनाचुर हुन्छ।यसका लागि बसका स्टाफहरू दोषी छन् तर उनीहरूले यो कुरा मान्दैनन्।धुन्चे पुग्दा ४ बजिसकेको हुन्छ र धुन्चेबाट स्याप्रुवेशी जाने बस छुटिसकेको हुन्छ।हामीलाई अप्ठ्यारो पर्छ।साउन ३१ साँझ स्याप्रुवेशी नपुगे हामीले निर्धारित गरेको ८ दिन लामो यात्रा अवधीमा फेरवदल गर्नुपर्छ।

पहिरो बाटोबाट हिड्ने क्रममा खिचिएको पारी डाँडामा रहेको गाउँको दृश्य

बसका यात्रुहरू बसले जसरी पनि स्याप्रुवेशी लगिदिनुपर्ने अडान लिन्छन्।हुन पनि उनीहरूका थुप्रै सामान छन् जसलाई बोकेर लग्न गाह्रो छ।बसका स्टाफहरू सामान अर्को कुनै दिन पठाइदिने आश्वासन दिन्छन् र यात्रुलाई पैदल हिड्ने सल्लाह दिन्छन्।यही हल्ली-खल्लीका माझ हामी बसबाट ओर्लन्छौं तर स्थानीयवासी भने ओर्लन मान्दैनन्।हामी ५ जना अमर गुरूङ, संजीव राई, मधुसुदन थापा, शमिक मिश्र र म स्वयं भने जसरी पनि धुन्चेबाट उम्कने प्रयास गर्छौं तर उपाय केही भेटिदैन।केही यात्रुले बसले कम्तिमा आधीबाटो पुर्‍याइदिनुपर्ने माग गर्छन्।हामी भने बस कुर्नु कि हिड्नु भन्‍ने दोधारमै आधा घण्टाको समय खेर फाल्छौं।अन्त्यमा जसरी पनि स्याप्रुवेशी पुग्ने अठोटका साथ गुरूङ सर अगाडि बढ्नुहुन्छ।हामीहरू उहाँलाई पछ्याउँछौं।पानी परिरहेकोले हाम्रा रेनकोट वा प्लाष्टिकले पनि उति साह्रो काम गर्दैन।यो बाटो पहिले नै हिडेकाले राई सरले बाटो लामो भएको जानकारी दिनु भयो र धुन्चेमै बस्दा राम्रो हुने संकेत गर्नुभयो तर भोलिका दु:ख सम्झेर हामी अगाडि बढ्यौं।लगभग आधा घण्टा हिडेपछि स्थानीयवासीको कर-बलले होला बसले हामीलाई बाटोमा भेट्यायो।हामी हतार-हतार आफ्ना झोला बसमा फ्याक्छौं र केही हल्का भएको महशुस गर्दै स्याप्रुवेशी पुग्ने आशमा रमाउँछौं।खुशीलाई राम्रोसँग आत्मसात् नगर्दै हामीले आफूसँग ल्याएको नक्शा (MAP) छुटेको थाहा पाउँछौं।पानी परेको र अन्य धेरै कुराको हतारोको कारण होला हामीले त्यो नक्शालाई कहाँ छाड्यौं भन्‍ने अनुमान पनि गर्न सक्दैनौं।धेरै सोचविचार गरेपछि बसबाट ओर्लदा हामी पसेको पसलमा उक्त नक्शा छाडेको हुन सक्ने निष्कर्षमा हामी पुग्छौं।बसले विच बाटोमा पुर्‍याएर छाडिदियो।

अझै आधाबाटो हिड्नु छ।घडीमा ६ बजिसकेको छ।अब अँध्यारोमा ओरालो झर्नुबाहेक हामीसँग अन्य कुनै विकल्प छैन।आफुसँग भएका लाइटहरू ठिक्क पार्दै हामीहरू ओरालो झर्छौं।हामीले भन्दा गह्रौं सामान बोकेका स्थानीय वासिन्दाहरू भने हामीलाई पछि पार्दै अगाडि बढिरहन्छन्।ओरालो झर्दा झर्दै झमक्क रात पर्छ।हामीले बोकेका लाइटहरूले खुबै सहयोग पुर्याउँछन्।केही समयको यात्रापछि हामी चिलिमे जलविद्युत् पावर हाउसमा पुग्छौं तर निष्पट अँध्यारोको कारण सेतो खोला मात्र देख्छौं र खोलाको गड्गडाहट सुन्छौं।धेरै कारणले हुन सक्छ मलाई सञ्चो हुँदैन र म बाटोमा नै Vomit गर्न पुग्छु।सबैजना साथीहरू एकैपटक आत्तिनुहुन्छ।कतै मेरो कारणले यो यात्राले लक्ष्य नभेट्ने त होइन?म दुवै कारणले आत्तिन्छु।एकातिर स्वास्थ्य छ भने अर्कोतिर उद्देश्य र लक्ष्य।करिब ९ बजे राति हामी स्याप्रुवेशीको होटलमा पुग्यौं।मलाई अप्ठ्यारो महशुस भइरहेको थियो।शायद भोक र थकाइका कारणले पनि हुन सक्छ। अथवा एसिडिटी वा अन्य कारणले।शमिकसँग हामीलाई आवश्यक सबैखालको औषधीहरू थियो र यस विषयमा धेरै जानेकाले मैले के गर्दा ठीक हुन्छ भनेर सल्लाह मागे।“इनो” खाने सल्लाह दिएपछि “इनो” खाने कोशिस गरें।यहाँ पनि Vomit ले छाडेन र २ पटक गरें।यसपछि मलाई धेरै हदसम्म फ्रेस त भयो तर खाना मिठो भएन।भोलि बिहान फ्रेसमा जति सक्यो खान्छु भन्‍ने वाचा गर्दै दिएको खाना फालें र सुतें।भोलि बिहान उठेर स्याप्रुवेशी देखि लामाहोटलमा बास बस्ने योजना छ।स्वास्थ्यले साथ दिन्छ वा दिँदैन भन्‍न त गाह्रो छ तथापि भोलिको हिडाइका लागि जरूरी ताजगीको जोगाड भने गर्नु नै पर्ने हुन्छ।

No related posts.