डा. दीपक खडका/ न्यू जर्सी, सं. रा. अ.
चार वर्ष अगाडि एउटा कोरियाली किशोरले नेपालीलाई सम्बोधन गरेर लेखेको “के तिमी कहिल्यै देशको निम्ति रोएका छौ?” भन्ने लेख (‘द काठमान्डु पोस्ट’, सेप्टेम्बर १०, २००५) पढेपछि मेरो आफ्नै देशप्रेमप्रतिको विश्वास नराम्ररी डगमगाएको थियो । देशप्रेमै प्रतिको विश्वास त नभनौं, तर त्यस प्रेमको पर्याप्तता, गहिराई र सार्थकतामाथिको मेरो विश्वास भने उठ्यो भने हुन्छ ।
मैले म देशको लागि कहिले रोएँ भनेर सम्झन खोजें, तर अहँ कुनै अवसर पनि सम्झनामा आएन । म नरोएको भने होईन । तर मैले रोएको कि त कुनै व्यक्ति विशेषको दु:खमा कि त कुनै राजनैतिक आस्थाविशेषको निम्ति थियो । त्यसलाई देशप्रेमको नाम दिन नसकिने होईन । तर म व्यक्ति वा आस्थामा सीमित भएको माया होईन, समग्र देशलाई छपक्कै ढाकेको माया, त्यो पनि त्यो कोरीयाली ठिटोले बयान गरेको जस्तो आँसुले निथ्रुक्क भिजेको मायाको खोजीमा थिएँ ।
देश अर्थात् यसको हालत, यसको गरीबी र यसको पछौटेपनाले मुटु टुक्रा टुक्रा हुने गरी, यसको दूर्दशाले मुटुमा भक्कानो आउने गरी, यसको निरासलाग्दो भविष्य देखेर भाउन्न हुने गरी, छिमेकी देशहरु भन्दा पछाडि पछाडि पर्दै गएको देखी सासै फेर्न गाह्रो हुने सकसको साथ, दुनियाँमा हाम्रा बेईजतीपूर्ण परिचय बढ्दै गएर र हाम्रो ईज्जत कम हुन थालेको देखेपछि भयले शिताङ्ग र ईखले ज्वरो आउने गरी र आखिर दृढ मनसुबा र प्रतिज्ञाका आगोमा खहरिएको र हरेक सानो सफलता, हरेक असफलता, हरेक कोशिसलाई हर्ष र विस्मातको आँसुले भिजाईएको माया । हो, त्यस्तो माया ।
त्यस्तो माया पाईनँ मैले । न त ममा । न कुनै स्वजन नेपालीमा ।
त्यो कोरियाली ठिटोको त्यो प्रश्न, त्यो हाँक, त्यो मानमर्दन भने पनि, मार्गदर्शन भनेपनि, बेलाबेलामा मेरो सोचाईमा आईरहन्छ, र मलाई त्यसले हामी नेपालीलाई सामुहिक रुपमा अयोग्य जाती पो हौं कि भनेर झसंग झसंग पारिरहन्छ ।
म नेपालीहरु देशको लागि रोएको हेर्न र देशप्रेमको प्रमाण पाउन सदैव यताउति हेरिरहन्छु । तर अहिलेसम्म मैले पाएको भनेको एकअर्काप्रति अविश्वास र घृणा अनि त्यही अविश्वास र घृणामा बगेको आँसु हो । स्वजनप्रतिको हाम्रो घृणा कति धेरै छ भने छिमेकीले हाम्रो सिमाना मिच्यो भन्ने समाचारले रिस उठेको बेलामा पनि त्यो रिसले हामीमा एकताको पादुर्भाव गर्दैन, बरु त्यो रिस हामी — हाम्रो कस्तो बिजोग — आफ्नै कुनै विमतको स्वजनमा पोख्छौं र भन्छौ – तँ परचक्री प्रभुको दास होस् !
देशप्रेम खोजीको मेरो यात्रा हिउँको थुप्रोमा आगोको फिलिंगो खोजेको जस्तै भएर रहेको छ । त्यो गएको चार महिना अघि सम्मको कुरा भन्नुपर्यो ।
चार महिना अघि (जुलाई ३, २००९) सान फ्रान्सिस्कोमा भएको ‘एसोसियसन अफ नेपालीज ईन अमेरिकाज’ को सम्मेलनमा आयोजित ‘अन्तर्राष्ट्रिय नेपाली साहित्य समाज’ को साहित्यिक सभामा एउटा किशोरले मेरो विश्वासमा परेको भ्वाङ टालिदिए । चमत्कारै भयो । हुन त त्यो पछि केही भत्कियो पुन: । त्यसको कथा छुट्टै छ । तर जतिञ्जेल त्यो रह्यो र जसरी त्यो रह्यो, मलाई लाग्यो, मैले खोजेको भेटें । मैले देशप्रेमको प्रमाण पाएँ ।
हो, त्यो देशको निम्ति बगेको आँसुको कथा थियो ।
भयो के भने, एक किशोर कविले यस्तो कविता सुनाए, देशको दूर्दशा र सम्भावित विघटनको बारे, त्यहा उपस्थित सबैलाई भावविभोर बनाईदिए । मेरो आँखामा पनि आँसु आयो । र मैले देखेका सबैको आँखा रसिला वा करीब करीब रसिला थिए । सामान्यतया अनियन्त्रित हल्लाखल्ला बिच चल्ने अमेरिकाको नेपाली कवितावाचन त्यो क्षण भने सियो खस्दा पनि सुनिने मौनता र अपूर्व एकाग्रता बिच अघि बढिरहेको थियो । भनें नि, पुरै कक्ष भावविभोर भएको थियो ।
म त चरम भावातिरेकमा थिएँ । कविताले भन्दा पनि त्यसको प्रभावको प्रभावले र खास गरेर चार वर्षदेखिको अनपेक्षित तर खोजी जारी रहेको कुरा भेटेकोमा । मेरो कोरियाली ठिटोको यक्षप्रश्नको उत्तर पाएकोमा ।
ती प्रतिभाशाली किशोरकविले शार्दूलविक्रीडित छन्दमा “चिन्ता लाग्छ, विरक्त जाग्दछ मनमा, टुक्रन्छ कि देश यो” भनेर विलौना गर्दा हामी सबै रोयौं । यो विशुद्ध देशकै, विशुद्ध मायाको, शुद्ध आँसुको एउटा शुद्ध क्षण थियो । यो कोरियाली यक्ष-प्रश्नको नेपाली उत्तर थियो ।
जब मेरो पाली आयो कवितावाचन गर्ने, मैले म त्यस क्षण के र कस्तो अनुभूति गरिरहेको छु भन्ने कुरा बताउदै ती किशोर कविप्रति एक विशेष सम्मान अभिव्यक्तिको हेतु र मैले तत्क्षण अनुभूति गरिरहेको अपूर्व आनन्दको निरन्तरतामा अझै रहिरहन भनेर क्षमायाचना सहित आफ्नो कविता नै नसुनाई हिडें ।
यस्तो भयो कि त्यो कसैलाई असहज लागेन । संगैका सहकविले भन्नुभयो, “बडो उचित प्रतिक्रिया !”
र यसरी सदर पाएपछि म त्यो अतिरेकलाई निरन्तर अनुभव गरिरहें, अन्य अनेक कविताहरुको वाचन बीचमा पनि, जबसम्म ती किशोर कविले फेरि एउटा बेग्लै कविता सुनाएनन् ।
*** *** ***
उनको दोश्रो कविता जसमा गाउँको कुनै भाग्यमानी सम्पन्न पात्रलाई खलनायकको रुपमा चित्रण गरिएको थियो — एउटा गोठालोको चित्रण गर्ने क्रममा — ले मलाई डंग्रैङ्गै पछारिदियो भुँईमा । मेरो अघिको भावातिरेकको एउटा खल्लो स्खलन अनुभव गरें मैले ।
कार्यक्रमको समापनपछि ती किशोर कविसंग संक्षिप्त कुराकानी गर्ने अवसर पाएँ । दोश्रो कविताको बारेमा जिज्ञासा राख्दा उनले जे शब्द उच्चारण गरे त्यो पर्याप्त थियो हामी कुन धरातलमा थियौं भन्ने स्पष्ट हुन । त्यो शब्द थियो – ‘वर्गसंघर्ष’ ।
त्यस अघि म उनीलाई दुनियाँलाई शोषक र शोषित वर्गमा विभाजित गरेर हेर्ने दृष्टि त्रुटीपूर्ण छ, त्यस्तो त्रुटीपूर्ण राजनीतिक दीक्षा लिनबाट र कसैको वैचारिक दास बनिहाल्नबाट जोगिनुहोस्, सोचलाई स्वतन्त्र राख्नुहोस्, तपाईको अगाडि सारा जीवन बाँकी छ दुनियाँलाई बुझ्न, आदि ईत्यादि मन्त्रणा गर्दै थिएँ ।
‘वर्गसंघर्ष’ लाई उनी यसरी उच्चारण गरिरहेका थिए, मानौ त्यो अन्तिम यथार्थ हो । मलाई कुरो बुझ्न समय लागेन ।
अनि अलिकति गम्भीर बहसै गर्नुपर्ने लाग्यो र मैले तत्काल जेजति सोच्न भ्याएँ त्यसैलाई उपयोग गर्दै भने, “हेर्नुस भाई, तपाईले जुन पात्रलाई — एउटा गाउँको गोठालो राख्न सक्ने सम्म हैसियतको ठालुलाई — खलनायक र समस्याको जड जस्तो देखाउनुभयो नि, त्यसलाई अलि फराकिलो दृष्टिले हेर्नुस्त । त्यो ठालु कुनै अफिसको खरदार होला । त्यहाँ त उ शोषित भयो । र उसको हाकिम चाही शोषक । फेरि त्यो हाकिम उ माथिको हाकिमको हिसाबले शोषित भयो । त्यहाँ भन्दा पनि माथि अवलोकन गर्दै जानुभयो भने अर्को शोषक देखिन्छ र अघिको शोषक चाहि शोषित हुनपुग्छ । बुझ्नुभयो ?”
यसपछि भने उनमा केही अलमल उत्पन्न भएको आभास भयो मलाई र म चाही मेरो काम सकिएको अनुभव गरी उनलाई निरन्तर साहित्य सिर्जनाको लागि शुभकामना दिएर हिंडें ।
यो मिश्रित घटना र अनुभवको वावजुद उनको “चिन्ता लाग्छ, विरक्त जाग्दछ मनमा, टुक्रन्छ कि देश यो” कविता त्यस सभाकक्षमा, अनि हाम्रो हृदयमा र आँतमा गुन्जिरहेको अवधीभर, हामीभित्र केही उम्लिन थालेको अनुभव भईरहँदा, हाम्रो आँखा रसाईरहेको पवित्र क्षणमा र कक्षमा हामी सबलाई आपसको न्यानो मौन स्पर्श र जोडाईमा बाँधिदिने मौनता छाईरहुञ्जेल म हामी नेपाली भएकोमा अपूर्व शान्ति र आनन्द अनुभव गरिरहेको थिएँ, र एउटा कोरीयाली किशोरले डगमगाईदिएको विश्वासलाई अर्को नेपाली किशोरको सिर्जन सामाग्रीले मर्मत गर्दै थिएँ ।
यो मर्मत अपूर्ण छ । यो एक खेप र अलिकता मात्र हुन सकेको छ । तर कसोकसो मलाई भय र आसा दुबै एकै चोटी लाग्न थालेको छ, सम्भवत: एक भीषण दु:ख पछि हामी देशलाई माया गर्न थाल्नेछौं, देशको निम्ति रुन जान्नेछौं । सम्पर्क: deepakkhadka@gmail.com
Related posts:
हजुरको यो लेख ले मलाई मेरै कबिताको वारेमा चिंतन गर्न वाध्य गराएको छ,आशू मा देश डुवेको वेला प्रवास रहनु परेको छ यती वेला नरोई वस्न सकीएला र ? अझै देश झन,झन आतंकित हुदै गई रहेको वेला कसको मन नरुएको होला?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
1 
0
,मैले यो कबिता लेखेको दिन देखि उपरान्त यती धेरै चिंतन यो कबिता का बारेमा कहिलै शयेद गरेको थीइन होला !
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
सौरभजी,
तपाईमै केन्द्रित लेखको टिप्पणीस्थानमा तपाईको उदगारको साथ तपाईलाई पाउनु अत्यन्त सुखद लागिरहेको छ मलाई । तपाईको आगमन र उदगारको लागि विशेष धन्यवाद !
सान्दर्भिक कुराहरू त लेखमै छदैछन् । यति थप्न चाहन्छु, तपाईजस्तो prodigy (कम उमेरमै विशेष प्रतिभा प्रदर्शन गर्नेहरू) हामी सबैको साझा सम्पत्ति र साझा गौरव हुनुहुन्छ । माईसन्सारका टिप्पणीकारहरु र पाठकहरू सबैको तर्फबाट तपाईको प्रतिभा र भावनालाई पून: एकचोटी सलाम !
मन परे हरियो, नपरे रातोः
1 
0
दीपक दाइ नमस्कार !
मेरो कबिता टुक्रन्छ की देश यो ?को बारेमा यती धेरै चिंतन गरीदिनु भएकोमा, ह्रदय देखिनै आभार प्रकट गर्न चाहन्छु,
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Contd..
मेरो point के हो भने नेपाली समाज अन्य दाँज्न मिल्ने समाजको तुलनामा कता हो कता धेरै परिवर्तन-मैत्री छ, परिवर्तन ग्रहण गर्दछ, प्रतिवाद गर्दैन । त्यसैले परिवर्तनको निम्ति frustrated हुनुपर्ने, उत्ताउलो हुनुपर्ने कारण छैन । सामान्य चेतनामूलक नागरिक सक्रियतावादले यसको आवश्यक अग्रगति कायम राख्न सक्छ ।
नेपाली समाजमा परिवर्तन-अमैत्री कोही छ भने ती हुन् राजनैतिक दलहरू । माओवादी फ्लप भईसकेको थोत्रो साम्यवादी थाङ्नामै छ भने, अरू दलहरु झल्ला राजनीतिको सजिलोमा । हामी frustrated र उत्ताउलो नै हुनुपर्ने त तिनीहरुलाई बदल्न हो, सुधार्न हो । खोई त त्यो हामीमा ? हैन त ? –end-
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
..contd माओवादीसंग एउटा ठूलो मजबुरी छ यो सब हुनुको पछाडि । त्यो हो, दुई विपरित दिशातिर फर्केको लक्ष/रणनीति र कार्यनीति, र त्यसलाई कायम राख्न गर्नुपर्ने “दुईजिब्रे” राजनीति । वर्गसंघर्ष र जनगणतन्त्रबाट दीक्षित पार्टी पंक्ति एकातिर फर्केको भयो; लोकतान्त्रिक गणतन्त्र स्वीकार गरिएको सम्झौता, आजका नेपाली र विश्व समुदाय अर्कोतिर फर्केको भयो । यो दुई डुंगाको यात्रा भनम् वा बीच हावामा तैरिरहेको त्रिशंकु अवस्था भनम् वा आफ्नो दीक्षाको भासमा आफै परिरहेको अवस्था भनम्, यही हो माओवादीलाई झल्ला राजनीति गर्न वाध्य बनाईरहेको कारक ।
यसबाट मुक्त हुन माओवादी नेतृत्वमा जुन साहस (एउटा कुरा छोड्ने, दुईजिब्रे राजनीति नगर्ने) र भिजन (आफ्नो पार्टी पंक्तिलाई convince गर्न सक्ने) हुनुपर्थ्यो, त्यो रहेनछ । सकियो । Ambiguity को दुईजिब्रे बाहाना ले चालेर दुई डुंगाको यात्रा कति समयसम्म धान्ने हुन्, कुरा त्यतिमात्र हो । देशको तिव्र आर्थिक उन्नति, जुन विना नेपाल राज्यको औचित्य नै छैन, आजको global village को दुनियाँमा, त्यो त कता हो कता । -end-
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
“त्यसले त्यसो गरेपछि, म पनि त्यसै गर्छु” कुन प्रसंगमा र किन यसो भन्नुभयो, खै मैले बुझिन । तपाईंका कुरा खस्रा भन्दा पनि खेस्रा जस्तो लाग्यो; अलि प्रष्ट लेख्नुभए मजस्तो बबुरोले बुझ्ने थिएँ कि !
जनआन्दोलनलाई तपाईंले झल्ला (अर्थ त बुझिन, तर नराम्रो भन्नुभएको हुनुपर्छ) राजनीतिको प्रतिफल भन्नुहुन्छ भने तपाईंसँग मेरो वहस यति नै ।
तपाईंको निष्कर्शको प्रष्ट्याइँ मैले माथि नै दिइसकेको छु ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
“जबसम्म राजनीतिक संरचना बलियो हुँदैन, तबसम्म आर्थिक संरचना बलियो बनाउने कल्पनाले मूर्तरूप लिन गाह्रै पर्छ”
“लिइहाले पनि त्यसले वर्गसंघर्षको उपादेहयतालाई अझ बढी प्रमाणित गर्नेछ ।”
पहिलो statement पूर्ण रूपले गलत हो भने दोश्रो statement अर्थबिनाका शब्दहरू ।
दोश्रोमा बहसै आवश्यक छैन । पहिलोलाई व्याख्या गर्ने अनुमति पाम । पुष्पजी, माओवादीहरु अहिले जुन राजनीतिक संरचनाको निर्माणमा व्यस्त र प्रयासरत छन् (shock troop को स्थापना, public institution को अधिक र स्थायी राजनीतिकरण, पेशागत संस्थाहरूमाथि कब्जा, दलद्वारा संचालित माफिया प्रणाली, न्यायप्रणालीको राजनीतिकरण, बहुलताको निषेध) ती त आर्थिक संरचनाको हत्या गर्ने साधन हुन्, सर ।
त्यो बाहेक, सामान्य अवस्थामा मै पनि बलियो आर्थिक संरचनाको लागि चाहिने कुरा बलियो (व्यापक र बढी शक्तिशाली) राजनीतिक संरचना होईन, त्यसको ठ्याक्कै उल्टो हो अर्थात्, सीमित र कानूनपालक राजनीतिक संरचना हो । बलियो संरचना त व्यवस्थापन र न्यायप्रणालीको हुनुपर्छ, यदि बलियो आर्थिक संरचना निर्माण गर्ने हो भने । माओवादीहरू ठ्याक्कै विपरित मार्गमा छन् ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
अरुको कुरामा विमति राख्न पाउनु सबैको अधिकार हो । मेरो कुरामा पनि विमति राख्नुभो, केही दरकार छैन । तर कारणसहित भन्नुभएको भए, मेरो विचारलाई अझ परिष्कृत गर्न पाउने थिएँ कि ! अन्यथा "मेरो गोरुको बाह्रै टक्का" भन्नुहुन्छ भने तपाईंको गोरु मलाई चाहिँदैन ।
राजनीतिरूप खाँबोलाई धमिरा लाग्यो भने न्यायप्रणालीरूपी खाँबोले देशरूपी घरलाई सम्हाल्नसक्ने न्यायप्रणालीको विकास गरिनुपर्छ । तर, व्वस्थापन र न्यायप्रणालीको सुदृढ संरचना पनि त बलियो राजनीतिक संचरनाबाट मात्र सम्भव छ नि होइन र ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Deepak khaka jyu ko kuro bujhna dherai lai garho nai parchha. Tara Pushpa jyu lai pani Deepak jyu ko kura bujhna ra pratibaad garna hamme hamme pareko dekhiyo.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
हो, स्वीकार्छु । मैले उहाँलाई बुझाउन असमर्थन भएँ वा उहाँले बुझ्नुभएन, बुझ्नचाहनुभएन वा बुझ्पचाउनुभयो यो कुरासमेत मैले बुझिनँ ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
नेपथ्यज्यू,
तपाईको कुराले मेरो मनमा art of communication बारे एउटा चाखलाग्दो कुरा उब्ज्यो, त्यो राख्न चाहन्छु ।
लेखिएको कुरा मध्ये जुन जुन कुरा पाठकले बुझ्दैन, त्यो कुरा लेखक स्वयंले पनि बुझेको छैन भनेर बुझे हुन्छ । नबुझिने भाषा भनेकै लेखकले आफनो कमजोरी (राम्ररी नबुझेको, पर्याप्त अध्ययन-अनुसन्धान वा मनन नगरेको वा पर्याप्त तर्क वा प्रमाण नभएको विषय) को ढाकछोप गर्न हो । (त्यसैले मेरो जुन जुन पार्टहरू जति जति हदमा नबुझिने छ, त्यति त्यति हदमा म आफैले पनि नबुझेको कुरा हो भनेर बुझ्नुभए हुन्छ । यो कुरा साँच्चै हो के) ।
मलाई पक्का छ, मेरो यो पार्ट चाही सबैले बुझ्ने खालको छ । किनभने यो मैले पनि राम्ररी बुझेको कुरा हो – दशकौं लामो अवधीमा हजारौं मान्छेहरूको हजारौं लेखाईको अवलोकन गरे पछि भन्नुपर्यो ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
कमेन्टहरुको को content र feeling लाई बुज्दा; continuity ra consistency लाई अबलोकन गर्दा र औचित्य र असरलाई महत्वोको saath हेर्दा mysansaar का सम्पुर्ण नियमित टीपडीकारहरुलाई सद्भाब सहित्, केही sochai र सोधाइ राख्न मन लाग्यो।
जुन तहमा हामी कुरा गरिरहेका छौ, कसैलाई आफ्नो बिचार बुझाउन ekarkaa sanga त्यो बिचारबाहेक अगाडि र पछाडि का अन्य कुरामा पनि sharing हुन आब्स्यक छ। यसले बिचारमा सहमती दिन्छ भन्ने छैन, तर एक अर्काको बीचारसँग को बिश्वासलाई formulate र maintain गर्न सक्छ।
हामी आफ्ना बिचारका श्रोत, प्रक्रिया, र प्रयोजन्लाई बिस्त्रित रुपमा खुलासा गर्न सक्छौ भने (एउता लामो, राम्रो लेख मार्फत नै किन नहोस्) अन्जानहरुका अन्दाजले श्रीजना गरेको कमेन्ट हरुको घुमिरहने, दोहोरिरहने र घोचिरहने सैलिलाई कम गर्न सकिन्थियो।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
हाम्रा बिचारहरु कसरी निर्माण भएका छन्? (organic mechanism लाई एक्छिन बिर्सने हो भने) हाम्रा बिचारका बिउ के हुन्? यो बिचारको अबिब्रिद्धिमा (हामी आफु बाहेक) कस्ता घट्ना, परिबेश्, र ब्यक्ती बिशेष ले मलजल गरे? अझ भनौ, बिचारको आधार के?
हामी कस्तो बिचार निर्माण गर्न खोजिरहेक छौ? यो प्रश्न चै हामी , पूर्ण रुपले हामी स्वोमसँग सम्बन्धित छ। किनकी हली अनुसारको बाली हुन्छ। अनी त्यहि बालीले अघिको बिउलाई सार्थक पनि बनाउछ अनी अरु धेरै सार्थक बिउ पनि जन्माउछ।
mysansarको मन्चमा: यो बिचारको प्रस्तुती, बिबेचना, र बिबादको प्रक्रियामा के आशा छ हाम्रो र कति बिश्वासी छौ हामि?
हाम्रा लागि यो प्रकियाको ष्रिन्खला दैनिकीको नियमितता भन्दा बेसी छ/छैन वा हुनुपर्छ/पर्दैन?
हाम्रो यो सङ्लग्नताको पाठकमा (हामीलाई बिश्वास र प्रतिक्षा गर्ने) पर्ने प्रभाबका बारेमा कति सुचित र सम्बेदनशील छौ हामि?
"Mysansar को ग्राहाक" को साझा परिचय बाहेक यो मन्च र यो समयले हामीलाई अन्य कस्ता सम्बन्धको र सम्भाबना अनुकुल गराउन सक्छ?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
>अन्जानहरुका अन्दाजले श्रीजना गरेको कमेन्ट हरुको
>घुमिरहने, दोहोरिरहने र घोचिरहने सैलि
Bhaba-jee,
ईन्टर्नेट फोरमहरूमा ubiquitous जस्तै हुने जडी कमजोरी समातिदिनुभयो । तपाईले कामना गर्नुभएको प्राज्ञिक rigor हो (बहसमा Falsehood र ego नघुसाऊ, सान्दर्भिक सबै limitation हरू disclaim गर, आदि) । अरूसंग त यो आग्रह वा अपेक्षा गर्न सकिन्छ, तर कुनै पक्षविशेषको पक्षपोषण गर्नुपर्ने मजबुरी भएका वा ego नबोकी घरबाट निस्कन नसक्ने poster हरूसंग आग्रह के गर्ने, अपेक्षा के गर्ने ? होईन र ?
ईनटरनेट वा यस्तै खुल्ला फोरमहरुको छ्यासमिसे content संग मलाई त्यति आपत्ति र डर लाग्दैन, जति बन्द शिविरहरूमा हुने राजनैतिक प्रशिक्षणमा अबोध मष्तिष्कहरूमा झुठा कुराहरू भरिने बेईमानीसंग लाग्छ । म आफै भुक्तभोगी (लिनेमा पनि, दिनेमा पनि) भएकोले यो यति साधिकार भन्न सकेको हुँ ( एउटा disclaimer दिईहालेको नि) । केटाकेटीहरूलाई एकदलको बन्दूक बोकाउने, चाहे त्यो फलामको होस्, चाहे doctrine को होस्, संस्कृतिलाई निषेध नगरेसम्म नेपाललाई सभ्य मुलुक मान्न सकिदैन । तर अहिले सभ्यतामा कसैलाई मतलब नभएको excuse बाट चल्ने झल्ला ट्याम छ । के कुरा गराई भो र ?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
'वाद'को विषयमा वादविवाद गरेर यहाँ साध्य छैन निकजी । सबैले आ-आफ्नो बुझाइमा यो वाद राम्रो र त्यो नराम्रो भन्न पाउँछन् । तर वास्तवमा धर्महरूजस्तै 'वाद'हरूपनि आफैंमा नराम्रा होइनन्; 'वादी'हरूका कारण यसको उपादेयता झल्किने हो ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
माओवादी कार्यालय किन्ने रकम कहाँबाट आयो भन्ने कुरा शायद उनीहरूले भनिसकेजस्तो लाग्छ । हिजो काभ्रेमा बसहरूबाट चन्दा उठाइएको कुरा आयो; याद गर्नुस् चन्दा मागेको हो लुटेको होइन । एकमुष्ट दिन नसक्नेले विस्तारै दिने भन्ने कुरा पनि सुनियो; दिन नमान्ने केही गाडीहरूलाई पनि 'कब्जा'मा लिएको समाचार पनि फेलियो । जनताको सम्पत्ति 'कब्जा'मा लिनु निन्दनीय हो । तर भ्रष्टाचारी, तस्कर, कालोबजारीजस्ताहरूको पैसाले दलहरूको दानापानी चल्नुभन्दा हामी जनताकै चन्दाबाट चल्नु राम्रो होइन र ? भ्रष्टाचारी, तस्कर, कालोबजारीहरूबाट चन्दा लिए उनीहरूलाई गुन लगाउनुपर्थ्यो भने जनताबाट चन्दा लिए जनतालाई गुन लगाउनुपर्ने बाध्यता उनीहरूलाई हुनेछ; यसलाई यसरी बुझ्दा हुन्थ्यो कि !
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
पशुपति पुजारीको मुद्दामा 'हाम्रो दलको काम होइन' भन्नुको पछाडि उसका कार्यकर्ताहरूद्वारा गरिएको भनिएको हातपात हुनुपर्छ । होइन भने माओवादीकै पहलमा पशुपतिमा भारतीय पुजारी हटाउने र दानभेटी पारदर्शी गर्ने जस्तो असल कुरालाई माओवादीले होइन भन्ने जरुरी देखिँदैन । बरु भेटीको छ्याकन खान अभ्यस्तहरू र 'मालिक'लाई रिझाउनहरूले यो सुकार्यको चर्को विरोध गरेको कुरा कसैबाट लुकेको छैन ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
यो एउटा कुरोले नै दिनहुँ कति "सम्बन्ध" बिगारिरहेछ, अग्रगामीमा "बखेडा" लगाईरहेछ, यसलाई सम्बोधन गरिनु राम्रो कुरो हो, जस्तो लाग्छ मलाई|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
कृस सर, I agree with what you are reckoning. यो परम्परागत (सामन्ती भने पनि भो) hierarchy बाधक होस् वा नहोस् अनुचित छ, हट्नुपर्छ । अरू ठाउँको के कुरा, पति र पत्नी बिचको hierarchy पनि हट्नुपर्छ । बाबुराम भट्टराईले हिसिलाजीलाई ‘तपाई’ भनेर गर्ने सम्बोधन हामी सबैको पारीवारिक संस्कृति बनेको देख्न चाहन्छु म । ठ्याक्क त्यही चाही होईन है । ‘तपाई’ मा म अलि निरसता देख्छु । पतिपत्नीको लागि हानीरहित र सुहाउदो सम्बोधन ‘तिमी’ हो, दुबैले एक-अर्कालाई ‘तिमी’ भनेर सम्बोधन गर्ने । र बिस्तारै त्यो हुँदै पनि छ । छैन र ? contd..
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
सायद हामीलाई, "यहि" जाबो तर बिशेष "कुरा"ले खेलाईरहेछ, हामी सबै "अलमल"मा छौ, जस्तो लाग्छ|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
हो, हाम्रो समाज नै बर्गित छ, यसरि "तँ", "तिमी", "तपाईं", "हजुर" र "ज्यु हजुर, हुकुम"|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
लेखकलाई धन्यबाद| मेरा मनका कुराहरु पनि समेटिएका रहेछन लेखमा|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
तर "वर्ग संघर्ष" यो "अरुको" धारबाट आएको "सोच" हो-भनेर "त्यति" सार्है तर्सनु नपर्ने थियो, मेरो विचारमा| चुरो कुरा त "हामी" देशको लागि रोईरहेका रहेछौ नि|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
उक्त "पात्र"को पहिलेको कुराले तपाईंलाई भाबव्हिहल बनायो, दोस्राले उसको परिचय दिअनि तपाई "आँप" खाना छोडेर "बोट" गन्न तिर लाग्नु भो|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
देश भित्र होस् वा देश बाहिर ,
देश को दुरावोस्था मा रुने हरु प्रसस्तै छन् ,
आशु कतै कविता का शब्द बनेर पोखिएका छन् ,
कतै कथा का प्रसङ्ग बनेर उनिएका छन् ,
शब्द संग नसाटने का ,मन मनै गुनिएका छन् ,
कतै फेरी आक्रोश बनेर पोखिएका छन् ,
गाउ घर मा देश असान्त हुँदा ,
बन्द संगै ढाक्रे को आशु बनेर पोखियो देश ,
तराई मा आतंक छाउदा,कसैको सिमा भनेर लुटियो देश,
मलेसिया ,कतार,दुबई होस् वा अमेरिका ,
सधै सधै देश बोकेर हिडेका हरु संग ,
देश दुखिरहेको छ पल पल,तर के गर्नु?
ध्रितरास्ट्र हरुले अट्टहास गरेको बेला ,
सत्तामा जाने सबै दुर्योधन बने पछी ,
दुख्नु पर्ने लाइ दुख्दै नदुखे पछि ,
जान्ने बुझ्ने ले आफ्नै मात्र डम्फु बजाए पछि ,कैएऊ युबा हरुमा गान्धारी को पट्टि जस्तो बाद लागेको छ ,तेसैले त देश लाइ घात लागेको छ .
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
सारांश के हो भने साथी, समग्र नेपाली समाज, दक्षीण कोरियाली समाज जत्तिकै अन्तर्वर्गीय सहयोगात्मक परिवर्तन र अग्रगमनको निम्ति competent छ, उत्तर कोरियाली मोडेल (वर्गसंघर्ष सफलतापूर्वक सम्पन्न गरी स्थापित श्रमिकहरूको स्वर्ग !) आवश्यक छैन, न त त्यो हुनेवाला नै छ । वर्गसंघर्षवादीहरू वर्गसंघर्षको आकाशमा मच्चिन्छन् मच्चिन्छन र आखिरमा बुर्जुआ समृद्धीवादकै धरतीमा थच्चिन्छन, हेर्दै जानूहोला ।
-end-
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
मैले उदाहरण दिइसकेँ दीपकजी । जेसुकै वादको नाउँ दिएपनि आखिर परिणाम त उही नै हो । आफ्नो कागजी अध्ययनकै भरमा कुनै निचोड निकाल्नुहुन्छ भने त्यसमा तपाईंको दोष देख्दिन ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
On a serious note, हाम्रो आजको आवश्यकता र जनादेश समेत एकआपसमा सदभावना, सहयोग र एकता हो । नेपाली मतदाताले कुनै दललाई पनि निरपेक्ष मत नदिएर गरेको जनादेश के हो ? यही कि, सबैजना मिलेर, सबैको साझा मुद्धाहरू मात्र लिएर, साझा हुन नसकेका मामलाहरू भविष्यको लागि छोडिदिएर, सहमतिको राजनीतिद्वारा ( अर्थात् घृणा र अविश्वास भित्र “लुकेको प्रेम” द्वारा होईन, आपसी सम्मानमा “देखिएको प्रेम” द्वारा ) राज्य चलाऊ । वर्गसंघर्षको सिद्धान्तद्वारा अन्धा बनेका क्रान्तिकारी बहुमत भने देशलाई अझै पनि “आफु” र “दुश्मन” मा विभाजित युद्धमैदानको रूपमा हेरेर नानाभाँतीका गाईजात्रा देखाईरेहको छ । भनें नि, यो गाईजात्रा दक्षिण कोरीया वा सिंगापुरतिरको यात्रा होईन, हरितन्नत देशतिरको यात्रा हो । यस मृत्ययात्रालाई reverse गर्न जरूरी छ । तर त्यो कसरी गर्ने हो, हुने हो, त्यो भने निस्पट्ट छ । त्यही निस्पट्ट अँध्यारोमा हाम्रो विभाजन जारी छ ।
-end-
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
दीपकजी,
केहीअघिमात्र एउटा टीभीले स-साना विद्यार्थीहरूलाई अहिलेको अवस्थाको चित्रण गर्दै राजनीतिक दलहरूले के गर्नुपर्छ भनेर सोध्दा सबैजसोले 'मिलेर काम गर्नुपर्छ' भन्ने उत्तर दिएको पाइयो । तपाईं पन त्यसै भन्नुभएको हो, म पनि यसै भन्छु, शायद यो कुरामा कसैको दुइमत हुँदैन । तर सहमति र सहकार्यको बाटोलाई कमजोरी मानेर सहमति र सहकार्यकै बलात्कार गर्छन् भने त्यो अवस्थामा के गर्नु ? आर्थिक संरचना गुमाएर बनाएको राजनीतिक संरचना पनि क्षणभरमै ढलेको हेरिबस्नु ? हेक्का रहोस्, जबसम्म राजनीतिक संरचना बलियो हुँदैन, तबसम्म आर्थिक संरचना बलियो बनाउने कल्पनाले मूर्तरूप लिन गाह्रै पर्छ ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
पुष्पजी,
खस्रा कुरा गरम् है त । यो “त्यसले त्यसो गरेपछि, म पनि त्यसै गर्छु” भन्ने राजनीति छ नि, यो बुद्धिमान राजनीति होईन, झल्ला राजनीति हो र समग्र polity को लागि एउटा vicious cycle पनि । यही झल्ला राजनीतिबाट मुक्ति पाईन्छ कि भनेर जनआन्दोलन-2 मा जनता उत्रिएका हुन् ।
माओवादीलाई जनताले बहुमत दिएको पनि यही झल्ला राजनीति र भासबाट सबैलाई निकालुन् भनेर आस गरेको अनि जिम्मेवारी दिएको हो ।
तर माओवादीले झल्ला राजनीति (excuse को राजनीति) कायम राखे । With great power comes a great responsibility भन्ने आधारभूत आचार र बुद्धिलाई बुझ्न सकेनन्/चाहेनन् । उनिहरूले त with a great power comes a great opportunity भन्ने बुझे र झल्ला राजनीतिलाई अधिकार ठाने । नेपाल जहाँको तहीं । contd..
मन परे हरियो, नपरे रातोः
1 
0
आजकल त कमेन्ट पनि सबैले कवितामा दिनुहुन्छ धेरै राम्रो थोरै शब्दहरुमा धेरै कुरा लुकेको हुन्छ त्यसैले पनि कविता बाट कमेन्ट दिन शुरु गर्नु भएको छः यसरीनै अगाडी बधिरहोश कविता युक्त कमेन्टहरु
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
nik you definitely suffer from chauvinist, stereotypical views. get a life man. whose law is it that a communist should live in a communist country and accordingly. absolutely a know-it-all person and bulshit artist.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
- तपाईंले प्रस्तुत गर्नुभएको उदाहरणले 'वर्गसंघर्ष'लाई हल्कारूपमा लिनुभएको बुझिन्छ । तपाईंको गोठालो प्रस्तुतिले त वर्गसंघर्षले हरेक व्यक्तिको सम्पत्ति, कमाइ एकैनासको स्थापित गर्छ भन्ने बुझियो । व्यक्तिको योग्यता, क्षमताअनुसारकै काम पाउनुपर्ने कुरामा दुइमत हुनुहुँदैन । तर गोठालो बनिने र बनाइने वातावरण, व्यवस्था र नीतिमा सुधार हुनुपर्छ । गोठालै भएपनि उसको श्रमको उचित मोल हुनुपर्छ; गोठालो भएकै कारण उसको मानमर्दन हुनुहुँदैन । एउटा हाकिमले खरदारलाई काम लगाउनु शोषक हुनु होइन; तर हाकिमको व्यवहार, सधैं खरदार बनाइराख्ने उसको शैली शोषक हो । आफूभन्दा उमेरले पाको सहयोगहरूलाई 'तँ' र 'तिमी' सम्बोधन गरिनु के उचित हो ? वर्गसंघर्षले यी सब कुरालाई समेटेको हुनुपर्छ । गणतन्त्रको स्थापनापछि कतिपय कार्यालयहरूमा सबैलाई तपाईं भनेर सम्बोधन गरिनुपर्ने नियमहरू पारित भएका छन्; यो वर्गसंघर्षकोको प्रतिफल हो ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
समग्र नेपाली समाज प्रगतिशिल परिवर्तनलाई स्वीकार गर्ने मानसिकताको (malleable र competent) बनेको 1990 देखि (शिक्षित तप्कामा त त्यस अघि नै) नै हो । सामाजिक स्तरमा प्रगतिशिल परिवर्तनको संगठित प्रतिरोध भएको छैन, र त्यो नै यस कुराको प्रमाण हो । समग्र सामाजिक परिवर्तन लगभग पूर्ण रूपमा “दुवै” वर्ग को सहयोगात्मक नागरिक बहसमा र सहर्ष अंगिकार गरिकन भएको छ । यो हो हाम्रो वास्तविकता । राजनीतिक फटाहाहरूले जसरी सुकै आफ्नो स्वार्थ अनुकुलको व्याख्या र अपव्याख्या किन नगरून, नेपाली समाजको समग्र परिवर्तन वर्गसंघर्षद्वारा होईन चेतनामूलक सामुहिक नागरिक सक्रियतावाद द्वारा भएको छ । राजनीतिका केही टेक्निकल पक्ष (शासनप्रणाली) मात्र हो द्वन्दद्वारा निर्क्योलमा पुगेका । त्यसको कुनै महत्व छैन, symbolic बाहेक, कम्तिमा आजका मितिसम्म देखिएका उपलब्धीहरूको आकलनको आधारमा । contd
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
- दीपकजी हामी जनता हौं; तपाईं त देशको सीमासम्म पुग्नुभएछ । के हाम्रो पहुँच छ त्यहाँसम्म ? यस्ता विषयमा हामीले गर्नसक्ने भनेको हाम्रा प्रतिनिधि, हाम्रा सरकारलाई झक्झक्याउने हो । तर सरकारमा बस्नेहरूको ताल देखिरहनुभएकै छ । घरभित्रको झगडाको फाइदा बाहिरकाले उठाउनु कुनै नौलो होइन । तर, जब बाहिरकाहरू घरको संरचना नै ध्वस्त पार्ने काममा लाग्छन् र घरका कोहीले यसको प्रतिवाद गर्छ भने घरका अन्य सदस्यले उक्त प्रतिवाद गर्नेको साथ दिनुको विकल्प रहन्न । यदि चुपचाप बस्ने हो भने हाम्रो घर एकदिन खुला चौरमा परिणत नहोला भन्न सकिन्न ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
- जलवायु परिवर्तनको मुद्दामा संसारसँगै हामी रोइकराइ गरिरहेका छौं, अफगानिस्तान र इराकमा मान्छे मारिँदा हाम्रो मन कुँढिन्छ, अमेरिकामा ट्वीन टावर ढल्दा हाम्रो मन रोएको शायद अमेरिकीहरूले देखेनन्, चीन, पाकिस्तामा भूकम्पले मच्चाएको ताण्डवबाट हामी कम्ति प्रताडित भएनौं, भारतमा बमकाण्ड हुँदा र श्रीलंका र अन्य देशमा सुनामी आउँदा हामी मर्माहत नभएका होइनौं । अरुको देशको समस्यामा त हामी स्तब्ध हुन्छौं भने आफ्नै देशको हविगत कसलाई पो दुख्दैन ? दीपकजीले बाहिरी आँखालेमात्र हेर्नुभएछ; भित्री आँखाले हेर्नेमात्र होइन, मुटु छाम्ने प्रयास पनि गर्नुस् । एकअर्काप्रतिको अविश्वास र घृणाभित्र लुकेको देशप्रेमलाई छाम्नुस् ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
एउटा basal level को मातृभूमिप्रेम सबैमा हुन्छ । मान्छेको के कुरा जनावरमा पनि हुन्छ । त्यो कुरा गरेको हैन । त्यो भन्दा माथिको तहको कुरा गरेको हो ।
झन् अनि घृणा र अविश्वासभित्र “लुकेको” प्रेम त, त्यही घृणा र अविश्वासको कारणले र संकीर्ण दलीय वा वैचारिक स्वार्थ र पूर्वाग्रहद्वारा प्रदुषित भएको देखिएको कारणले त्यो basal level भन्दा पनि तलको ऋणात्मक टाईपको प्रेम भयो । त्यस्तो प्रेमबाट नेपाल दक्षिण कोरिया वा सिंगापुर हुनेवाला छैन, युद्धसरदारहरुको हालीमुहाली भएको तन्नम देश हुनेछ । हामी त्यही दिशातिर बढिरहेका छौं । Thanks to घृणा र अविश्वासभित्र लुकेको प्रेम !
contd..
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
तपाईंले अझै पनि बुझ्नुभएन; म बुझाउनु असमर्थ छु त्यसका लागि माफी चाहन्छु ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
What kind of article is this? Author talks about poems from a guy which made him cry, but does not bother to post any lines of that poem. Actually would have been better with the entier poem.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Here is the video clip:
http://www.youtube.com/watch?v=Naeim06GPog
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Sorry. The correct link is this:
http://www.youtube.com/watch?v=0jioLuXRW98
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
""पन्ध्र मिनेटको भावविभोरता""
देशको लागि मात्र पन्ध्र मिनेट ?सक्नु हुन्छ भने जिन्दगि दिनुस देशको लागि!!
हैन भने गोही आँशु रोएर खोक्रो देशभक्तिको गीत गाउनुको के अर्थ दिपक जी?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
खै लेखकले अलि रुन्चे कुरा गरे जस्तो लग्यो मलाई त!!!रुएर देश बन्छ र ?रुन्दैमा देश प्रेम हुन्छ र??कर्ण शाक्यको ""सोच"" राख्नुस न सबै नेपाली ले अनि देश बन्छ र कसैले बिदेशमा या स्वदेशमा बसेर देशको लागि रुनु पर्दैन शायद!!!!
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
विनोदजी,
तपाईलाई शब्दावलीझे झुक्यायो, नत्र त सारांशमा अर्थ त त्यही हो नि । त्यो कोरियाली ठिटोको लेख माथि कर्णजीसंग प्रतिक्रिया मागौं, वहाँले भन्नुहुनेछ- हो त्यही हो आसय ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
नेपाली साहित्य नपढेको धेरै भैसकेको रहेछ क्यारे सायद .. तेसैले पढ्न मज्जा त आयो, तर दोस्रो भाग चाहिं अलि खल्लो लाग्यो |
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
देस प्रेम के हो बुझ्दैनन यहाँ तैपनि आसु झारिरहेका छन् अपनत्तो को भावना सबैमा छ तर माया पर्कट गर्न जान्दैनन/देस को निम्ति मर्नेको कमि छैन यहाँ तर बर्गसंघर्स र पाटी को झन्डा थमाइदिन्छन
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
हृदयाकाशको बिसलतामा एक सपना
आइरहेछ!
यता उति नहेरिकन हृदयकुनामा
चिहाइरहेछ!
बादललै चिर्दै चिर्दै हामीलाई
बोलाई रहेछ!
मनभित्रको अथाह स्नेहलाइ भावबनि
डोरैरहेछ!
सपनाको त्यो फूल झरेछ
मानब हृदय मुर्छा परेछ
समय धेरै टाढा पुग्यो
एकान्तमा राष्ट्र सम्झी
रोहिरहेछ!!!!!!!!!
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
आधुनिक संसार मुख मा(बोलीमा) विश्वास गर्दो रहेछ. विचार ब्यक्त गर्ने माध्यम बोलि हो तर मित्रहरु कसैका मिठा कुरामा विश्वास नगरों . अहिलेसम्म सब्द जालमा हामी फसिरहेका छों. व्यवहार लाइ मात्र विश्वास गरौँ . मान्नुस वा नामान्नुहोस
"भजन गर्ने ओठ भन्दा कर्म गर्ने हातहरु पबित्र हुन्छन "
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
म मेरो देशको लागि रोएको छैन
तर
मेरो देश हरेक पटक रोएको छ
सन्तति प्रदेशी हुँदा रोएको छ
विदेशी रण मैदानमा ढलेको शरीर
देखेर पनि रोएको छ
आफ्नै रगतको होलि रंजित
रंग देखेर रोएको छ
जेठो माइलो साइँलो र कान्छो
जसले बीरगति पाए पनि
आफ्नै काख रित्तिएर रोएको छ
रित्तो त्यो आफ्नो काखमा
प्रदेशी छोराको आगमनलाई
सुमसुमाउन पाए हुन्थ्यो
भन्ने आशामा फेरी रोएको छ
अविरल बलिन्द्रधारा अश्रुको
सागर मेरो देशको आँखाबाट
बगिरहेको छ बगिरहेको छ …..
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
मान्छे हरु त्यतिबेला रुन्छन जतिबेला देशको शिर्षक राखेर कुनै साहित्यकारले साहित्यिक शब्दको श्रीजना गरेर मन मुटु छुने गरि तितरबितर भयेको देशको बारेमा किताबको पानामा लेखेको लेख पढ्छ तब मात्र मन रुन्छ सम्झी सम्झी तर देश हेरेर कोहि रुनेवाला छैन
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
That’s an interesting remark. तर त्यसमा अस्वभाविकता पनि त छैन नि । माने, हामीले information जहाँ पाउँछौ, त्यहीं प्रतिक्रिया पोखिन पुग्नु स्वभाविकै होईन र ? त्यो TV को अगाडि बसेर समाचार सुन्दा पनि हुनसक्छ, कुनै documentary/cinema हेर्दा पनि हुनसक्छ, कुनै समारोहमा पनि हुनसक्छ, कुनै स्थान विशेषको अवलोकन गर्दा पनि हुनसक्छ, लिखित दस्तावेज वा साहित्य पढ्दा पनि हुनसक्छ, कहिलेकाही त्यत्तिकै घोरिंदा पनि हुनसक्ला । हैन र ?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
स्वीकार गर्छु । तर यसलाई यसरी पनि हेर्न सकिन्छ – मैले उनलाई अरूले नै बोकाईदिएको भारी उतार्न कोशिस गरें ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
In fact, it is a clear and well written article.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
तपाईंले त आफ्नो भारी पनि उसलाई बोकाउनुभएको जस्तो पो लाग्यो त दीपकजी । विचरा तिरमिराएको हुनुपर्छ ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
आज फेरी मेरा परेली भिजे देशको मायाले
आज फेरी मेरा नजर झुके शर्म र लाजले !!
…"हो म रोएको छु, तर देश ले आसु हैन पसिना मागिरहेको रहेछ " ….
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
आज फेरी म मर्माहत भएको छु | आफु भित्रै ग्लानि भएको छ | यस्तो लाग्छ ति १५ बर्षे कोरियाली युबक को हरेक शब्द हरु बाण जस्तै गरि बिझिरहेका छन् | नबुझेको त थियिना मैले पनि कसरि बिकाश हुन्छा भनेर नबुझेका त छैनन तिनी हरुले पनि जो बिकास का बाधक बनिरहेका छन् | ति बुझ पचाई हरुलाई ति किशोर शब्द बाण ले उदांगो बनाइदियको छ | फुटेर हैन जुटेर बिकाश हुन्छभनेर | गुनासा र माग ले हैन कर्मशील हात ले देश बिकाश हुन्छ भनेर ………
Thanks BAN WHI MIN …
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
साह्रै राम्ररी शुरू भएको लेख नराम्ररी अन्त भयो । लेखकले किशोरकविलाइ अाफ्नो विचार लाद्न खोजे ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
धर्ति रोहे म किन हासु ? यो देश बिना कसरि म बाचु ,देश को मायालाई ज्यान गए नभुलौ मात्री भुमि लाइ
पुरानो गीत को याद दिलायो यो लेख ले
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
देश ले भनछ नरोउ तिमि मेरालागि बरु रोएर बनदैन देश !
राष्ट्र भावना मनमा हुन्छ हुन्छ येश्का अनेकौ भेष !
भन्छ, तिम्रा आशुमा न बगोउ मेरो माया अनि संम्मान !
यो देश तिम्रै हो, म त केवल धर्ति तिम्रो मनमा मै छु जान !
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
royera desh banne bhaye ta.. yesta kabita ta sayaun srijana hunasakchhan.. desh bhakti ra desh ko sthithi ko barema chetana nabhayera na runey haru lai k dosh.. desh ko sthithi ko barema chetana bhai kana pani roie matra basney parwashi nepali haru lai jhhan dhikkar chha.. Desh bikash ko lagi sahitik srijana hoina.. trid yojayana ko aawasekta chha.. if u could help through actions,i would appreciate…..but……enough with words…………….
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
देश भनेको जनता हो। कहिलेकाहीँ हामी देश प्रेमको नाममा ढुङ्गा,माटो र यस्तै अमुर्त कुराहरुलाई बढी प्रश्रय दिन्छौँ, जिउँदो मानिसलाइ वेवास्ता गर्छौँ। प्रत्येक नेपालीले मुटुभरी, आँखाभरी र मुहारभरी संधैभरी देश बोकिरहेको हुन्छ। भौगोलिक क्षेत्र मात्र देश होइन, देश चौतर्फीरुपमा भावनामा ब्याप्त हुन्छ। नेपालमै मात्र देश दुखेको छैन, अरबको मरुभुमिमा, न्युयोर्क र रुसको कठ्याङग्रिने जाडोमा, कोरिया र जापानको गोरु जोताइ जिन्दगीमा पनि देश दुखेकै हुन्छ। विश्वभरी नै छरिएर रहेका नेपालीहरुले: शिक्षितले अशिक्षितलाई,बोलक्कडले निमुखालाई, बलियाले निर्धालाई, ज्ञानीले अज्ञानीलाइ, सक्नेले नसक्नेलाई परेको बेला साहरा, मदत गर्न सकेमा देश मुस्काउँछ, देश गर्वित हुन्छ। अमुर्त चिजलाई छोडेर जिउँदो मान्छेरुपी देशलाई माया गर्न सिकौँ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
वाह वाह लामा जी ज्यादै मार्मिक कुरा गर्नु भयो…
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
शशांक लामा ज़स्तई धुर्त बामपन्थीहरुले गर्दा नै नेपालको आज यो गति भएको मा कुनै शंका मान्नु पर्ने ठाउँ छैन, मेरो बिचार मा| किन भनि प्रश्न गर्छन कसैले भने, हाम्रा नव चोम्मुनिस्थार्लाई हेरेमा नै काफी हुन्छा| आफु बस्छन संसारको सबै भन्दा बिकशित देशहरुमा पैसाको र सुखसयलको मज्जा लुट्दै अनि अरु बाकी सर नेपालीलाई भासंदिन्छां सर्बहारा र भाइचारा को| अरुलाई सिकौछां दुख्ख भनेको सथिहो भनेर तर आफुलाई चैन्छा १५००० नेरु पर्ने बिछ्यौना र १००००० नेरु पर्ने घडी| यस्तै छ जमान नव बाम्पंथको| कि कसो शशांक?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
सर्वप्रथमत: निक छध्म नाम त्यागेर आफ्नो वास्तविक नाम राखेर मैदानमा उत्र ! अनि गरुँला वास्तविक जंग ! नत्र भने भुत्रो गर्न ट्यार ट्यार गरेको ? मेरा शुभेच्छुकहरुले मलाइ मेरै नामबाट राम्रारी चिन्छन |
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
निक मेरो नाम, छैन मेरो अरु कुनै नाम|तिम्रा नेता र नेत्री जस्ता हजार नाम र गाम| कुरो को कुरै आउगरौ बहस| बस्छु तिमि न्यूयोर्क गर्छौ कुरो सुर्खेतको| आफु लाउछौ सुट र ती अर्कालाई भाछु लंगौती लाऊ| यहो तिम्रो नव बामपंथ, भए म त Numb|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
शशांकजी पनि … !!!
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
निकजी,
१५,००० को पलंग ठुलो कि तपाइको मालिक गिरिजा क बाबु छोरी मिलेर तेस्बेलाको आरएनएसी क दसौं बिमान खाएको बिर्सनु भो ? किन लाउडा र धमिजा तपाई क मतियार हुन् ?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
नेपाली भन्ने मान्छे, आखिर मा त वोरली हाल्नु भो आफ्नो औकात मा| मालिक र नोकर को कुरा गर्न| हामी प्रजातन्त्र बादी हरु न त कसैका नोकर हुन्छु न त मालिक नै| किनकि हामी एक अर्काको अश्तित्व लै स्वीकार गर्ने मान्छे हरु हौ| बरु तपैका प्रभु हरु संग गएर सोधी हेर्नुस जाबो सुत्नेको लागि १५०००० ने रु पर्ने पलंग र समय नै हेर्ने त हो १००००० ने रु पर्ने नाडी घडी किन चिएको होला? अनि फेरी सोध्नुस नेपाल कैले Switzerland वा Singapore हुन्छ भनेर अनि हेर्नुस र सुन्नुस उहाको खप्की| लाउडा र RNAC को पैसो को त कुरै छोड्नुस, गिरिजा ले त देशी खुवायो नि यहाँ हरुकै मालिक हृदय सम्राट र उनका चना चपेटालै, नया नेपालको नया राष्ट्रपति को लोभ मा, होइन र? अनि त्यो लोभ को तिलौरी देखाउने त फेरी यहाँ हरुकै Mother of all Evil; Mr Pushpa Kamal Dahal and Company पर्नु भएछ, कि कसो?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
नेताहरूलाई गाली गर्नुस्, त्यो हाम्रो अधिकार हो । तर कमसेकम यहाँ हामी छलफल गर्न बसेकाहरूबीच यसरी व्यक्तिगत लाञ्छना लगाउन कमसेकम तपाईंजस्तो विद्वानलाई सुहाउँन निकजी ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
सहमत छु । तर अमूर्त कुरालाई निषेध नै गर्न न आबश्यक छ, न त्यसले बढी मद्धत पुर्याउँछ । अमूर्त देखि मूर्तसम्म, माटो र पर्यावरण देखि मान्छेसम्म, सबैको यथोचित किर्तन र सेवा – यस्तो holistic approach मा विश्वास गर्छु म ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
>अमुर्त चिजलाई छोडेर जिउँदो मान्छेरुपी देशलाई माया गर्न सिकौँ।
अमूर्त कुरालाई निषेध गर्नु न त आवश्यक छ, न यसले थप सहयोग नै पुर्याउँछ । मूर्त, अमूर्त, मान्छे, माटो – सबैको यथार्थलाई यथोचित स्वीकार र उपयोग गर्ने holistic approach नै अधिक प्रभावकारी हुन्छ भन्ने लाग्छ मलाई त ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
शशांकजीको यस्तो गहन कुरालाई माइनस ?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
प्रचंद्रले दोस्रो चरणको आन्दोलनको घोषणा गर्नु परे तराईमा मधेश स्वायेत प्रदेश घोसना गर्ने भने बात माओबादीहरु पनि मधेसी नामको बिदेशी पार्टी को भरौटे गिरिजा र माकुने भन्दा फरक हो भन्न हिच्किचाउनु पर्ने देखियो/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
तराईको रास्त्रिये सम्पति सजिलै सस्तै हात पार्न तराईमा मधेसी सरकार बनाउने भारतीये षड्येंत्र ले कुत्कुत्याएको नया संबिधान हतार गरेर मधसी को नाममा बिदेशी स्वार्थ पोशनेहरुको हातबाट बन्न दिनु हुन्न/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Does anyone have the link of this poem as mentioned by Dr. Khadka? चिन्ता लाग्छ, विरक्त जाग्दछ मनमा, टुक्रन्छ कि देश यो!!
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
http://vimeo.com/5535226
The poem starts from 24:20
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
हतारमा गलत समुहले बनाएको संविधानले देशलाई मधेश पहाड भनि विभाजन गर्ने छ र देसमा राम्रो संबिधान बनोस भनि आफ्नो गला रेट्न दिने बीसौं हजार सहिदको ज्यानले सराप्ने गरि गलत हात बात संबिधान कोर्न हतार नगरुन/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
मदनमान अनि सम्पूर्ण माओ-बादी समर्थकहरुलाई मेरो यो सानो गन्थन र गुनासो| तापैहरुलाई ऐले को नेपाल कस्तो लाग्छ? एउटा सजग नेपाली र आत्मा भएको मान्छे को नाता ले मेरो प्रश्न को जवाफ दिनुहोस|आफ्नो मुटु मा हात राखेर भन्नुस, ऐले आएर तपैहरु संबिधान ढिलाई भए पनि हुन्छा, भनेर किन भनि रहनु भएको छ? ऐलेको नेपाललाई हेरेर तपैहरुको कमेन्ट पडयो भने गणेश मन को दिब्य उपदेश सार्थक हुन्छा "नेपाली हरु भेडा हुन्"| तपैहरु सबै जाना माओ-को गुनगान र उनीहरु को समर्थन गर्दै मा थाक्नु hunna, हो ki होइन la भन्नुस?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
तपाईं लाई लाग्छ म माओबादीको समर्थक?मैले नागरिकले माओबादीलाई दिएको मतको मान राख्दैछुं/ राम्रो संबिधान जनप्रतिनिधिले मात्रै बनाउन सक्छ सुद आदिको कमारोले होयिन/ ढिलाई किन नहोस जनताले चाहेको संबिधान बन्नु पर्छ/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
nikjee
हेर्नुस मधेसबादीहरु सुदहरु हाबी भएको छ, जनताले नचाहेकाहरु सरकारमा बसेर के गर्दै छ सबैले बुझेको छ/ उनीहरु संबिधान कस्तो बनाउने भनिरहेकै छ/ तपाईं भन्नुस उनीहरुले बनाएको संबिधान ठिक होला?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
nikjee
माओबादीहरुको पछाडी जनमत छ तेस्को अवहेलना गर्न सकिन्न/ तेस्तै अरु पनि चुनिएको सांसदहरु छन्, चुनिएकाहरु मिलेर जनताले चाहेको संबिधान बनाउन तर भारतको इसारामा नाच्ने र जनताले नचुनेकाले होयिन/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
बेकारको माओवादी गन्थन. सुदको नाम किन यति धेरै लिन्छौ? बहुमत पुर्याउ सदनमा , भैगो. जनताले माओवादीलाई भोट दिएको भन्ने त गफै हो, तेत्रो धाधली पछी तीस प्रतिशत ल्याएको देखियो, अरु सत्तरी प्रतिशत के जनता हैनन?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
मदन मानजी, तपाई माओ-बादी हुनुहुन्छा वा हुनुहुन्न, भन्दा मा पनि तपाइले कसलाई समर्थन गर्नु हुन्छा, भन्ने कुरा पैलो हो| यदि तपाई माओ-बादीलाइ समर्थन गर्नु हुन्छा भने तपाई माओ-बादी नै ठहरिनु हुन्छ| जनमतमा धेरै मत ल्यायो रे भन्दैमा उसलाई सम्रथान गर्नु पर्ने आबश्यकता औदैना, यदि साँच्चिनै तपाई नेपालको बारेमा सोच्ने मान्छे हो भने| ल तपैनै भन्नुहोस, कसैले घास खायो रे भन्दै मा तपाई घास खानु हुन्छ? कि आफ्नो बिबेक लगाएर त्यो घास खाने हरुलाई पनि घास खाने चीज होइन भनेर सम्झाउने कोशिस गर्नु हुन्छ?माओ-बादी हिंश्रक हुन् यो कुरो प्रस्ट छ र भैसक्यो| उनीहरु कुनै हालत मा पनि यो हाम्रो देश चपाएर निल्ने पक्छ्य मा छन्, त्यसको लागि तपाइले भनेको सूद को कँदो मोल्न परे पनि यिनीहरु पछाडी पर्दैनन यो कुराहरु यै उनीहरुको ९ मैने कालमै र त्यसपछि पनि देखिई सकेको कुरा हरु हुन्, हैन र?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
निक्जी
माओबादी जातिए प्रदेशको कुरा उठाए मेरो बिमति/ माओबादीले व्यक्तिलाई साधनको रुपमा लिए मेरो बिमति/ मात्र कटुवालको कुरामा जान सर्बोच्चता देखे मेरो बिमति/ मेरो मान उनीहरुलाई दियिएको ३०% जनताको भोटको हो/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
nikjee
ahile अहिले नेपाललाई तराई पहाड भनि छुटाएर दिल्ली दर्बार खुस गर्न खोज्ने भिडले छिटो संबिधान बनाउन खोज्दैछ/ तपाईं पनि तेस्तै बिचारको भए मेरो भन्नु केहि छैन/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
मदन मानजी, समयको कुरा हो, यहाले जुन ३०% को कुरा झिक्नु भो, त्यसका अगाडी र वरिपरी कस्तो वातावारण थ्यो र त्यसला हामीले nullify गर्न सक्यौ कि सकेनौ भनेर कैले तपैले हेर्नु भयो?आजै भनौ भने त्यो भन्दा अगाडी को नेपाली जन मानसमा भएको त्रसित मानसिक प्रभाब को बारेमा तपाई जस्ता बुद्धिजिबी ले कैले प्रतिकार गरेर हेर्यौ? अनि अर्को कुरा हामी ऐलेको सरकार लै भारतबाट संचालित भन्छौ, तर के हामी संग यसको प्रमाण छ?माओ-बादी के साच्चिकै भारत संग बिरोधि नै नभए पनि समानान्तर स्तरमा व्यवहार गर्नेनेपाली सरकार बनाउन सक्यो र सक्छ? ऐले बिरोधि side मा बसेर पनि उसले भारत को दुवाई दिन छोडेको छैन, होइन र? धेरै उदाहरण दिई रहन पर्दैन तपाई जस्ता बुद्धिजिबीलाई, पशुपति भट्ट काण्डनै यथस्ट हुन पर्छा तपाई जस्ताहरु को लागि, कि को कहाँ छ भनेर| अझै पनि तपाई माओ=बादी मा विश्वास गरेर त्यै ३०% को रटन लिनु हुन्छा भने तपाई र पुष्प, लुना, शशांक जस्ता माओ-भक्त मा मैले केहि फरक देख्दिन|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
माओबादीको जन्म को कारक तत्वो गिरिजाको कुशासननै हो/ माओबादीलाई उसको आतंकको राजनीतिको बाबजुद गिरिजा मार्फत भारतले माओबादीलाई सघाएको 'मधेसी बाटो" खुलाउन नै हो/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
माओबादीको जातियेबाद्को संघियेताको नारा मात्र भारतलाई अस्वोस्त पार्न मात्रै हो/ माओबादीले येथार्त्मा के चाहेको हो अझै अस्पस्तई छ/ यो पनि बुझ्छु/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
माओबादीले उनीहरुको आन्दोलन ताका धेरै अपराध गरेको थियो / तेसैलेत उ बिस्वोको नजरमा अझै आतंककारी मा दर्ता छ/ माओबादीले सर्ब साधारणको लुटेको सम्पति अझै फर्काएको छैन, त्यो मनमा खत्किन्छनै/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
शेरबहादुरको पालामा बिस्वो शक्तिलेनै माओबादी उन्मुलन गर्न सघाएको थियो/ तेतिबेला भारतको इसारामा गिरिजाले शेरबहादुर लाई सो कार्येमा बाधा पुर्याएको हो त्यो पनि सम्झन्छु/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
अनि शेर बहादुरलाई हटाएर सरकार चलाउने गिरिजा र भारत मिलेर माओबादीको बिगतलाई आँखा चिम्लेर १२ बुंदे सम्झौता गरे/ येस्बात देसमा सबै भन्दा ठुलो माओबादी त कांग्रेसीहरु भए/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
संबिधान सभाको चुनावमा गिरिजानै प्रधानमन्त्री थियेत माओबादीले चुनावमा आतंकको भोट लिएकोमा माओबादी सिट प्रस्ट र नदेखिने सम्झौता गर्ने गिरिजाबादिहरुनै दोषी छन्/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
अब भारत सिट अहिलेको सरकारको मिलोमतो भएको प्रमाण सबैको सामुन्नेनै छन् तापनि भारतबादीहरु र नेपाललाई तराई र पहाड भनि छुटाउन हतार हुनेहरुले यो कुरा धाक छोप गर्दै गरेको म आश्चर्ये मान्दिन/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
antim अहिले मधिसे बादीहरू संबिधान सभामा र सरकारमा हाबी छन्/ एस्तो बेला संबिधान बने मधिसे-बादिकै तराई पहादिवाला संबिधान बन्ने प्रस्टै छ/ यो कुरा नेपालको हितमा छैन सबैले बुझेकै कुरा हो तर मधिसेबादी मान्दैनन पो/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
संबिधान देस र जनताको लागि बनाउने हो दलको स्वार्थ को लागि होयिन/ संबिधान जनताले चुनेको जनप्रतिनिधिकै हात बात लेखिनु पर्छ/ माओबादीको पछाडी ३०% जनमत लाई बैधानिक मानिसके पछी उसलाई नकार्नु जनमतको अवहेलना गर्नुहो/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
मदन मानजी, कुरो को कुनो बल्ल तपैले गर्नु भो मेरो बिचारमा पनि, ऐले हाम्रो देशमा जे जति भाडभैलो र यो नरभक्छि माओ-बादी छन् तिनको जन्म दातानै यो पुतना गिरिजा प्रसाद कोइराला हो| यसमा कुनै शंका छैन| तर त्यसो भन्दैमा हामीले अर्को दुशासनलाइ समर्थन गरेर झनै सर्बनासको बाटोमा जाने भन्नु आफुले नै बिख पकाएर आफैले खानु बराबर हो| हामी प्रजातन्त्र बादी ले यी माओ-बादी को कुनै हालतमा पनि समर्थन र सहयोग दिन र लिन हुन्न| कारण सोध्नु होला, कारण यी रच्छ्यास हुन्, कैले पनि यी अशल हुनै सक्दैनन| यी त्यो बर्गमा पर्छन ज़सले अमृत निकाल्नको लागि देउता संग (हामी प्रजातन्त्र बादी) मिल्न हिच्किचौदैनन तर अमृत निकाली सके पछी हामी बाटै त्यो खोसेर खै दिन्छन| अब हेर्नुस यिनीले भर्खरै नेपालम बस अपहरण गरेर जनही ५००० ने रु फिरौती र त्यति रकम उनीहरुलाई सधै उपलब्ध गराउने सम्झौतामा बस छोडेको खबर छ|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Contd… यस बाटै प्रष्ट हुन्छकी यी डाका हरु कहाँ सम्म क छन् र के मात्रै गर्दैनन, आफ्नो हैसियत बदौना को लागि| नत्र तपाई आफै भन्नुस तिनीहरुको करोडौ rupees पर्ने पार्टी घर कसरि यिनले किन्न सक्छन? कसरि यिनीहरुको नन्दी भ्रिंगी YCL लाई पालना सक्छन, यस्तै लुटको पैसा त हो| र पनि साउनमा आफा फुटेको जस्तो गरेर यिनीहरुकै समर्थन गर्ने भन्ने कुरो चै दिमाग भएका र बुद्धि भएका मान्छे को होइन|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
हामि बिदेसी मार्क्स बा माओबादी चाहे पनि हुन् सकिंदैन/ प्रजातंत्र बादीले जनमत पाएको पार्टीलाई सडकमा राखेर संबिधान बनाउने कल्पना गर्ने सक्दैन/ आखिर गिरिजा बा माओबादीको बिकल्प मत बाटै रोज्नु पर्छ/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
I like to laugh and shout
This is the country which has most talented person in the world
Like Kul Chandra Gautam Director of UNICEF
Never second man Baburam Bhatarai
But there is lamb and nerd Rambaran is president who is doing nothing and who has no vision then just holding post
Just commerce student is finance Minister !!!
Loosers are rulling so can't think better for now !!
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
संबिधान पहिला बनाउ सबैले भन्छ, तर कसले संबिधान बनाउने जन प्रतिनिधिहरुकै सरकार ले बनाउने बा ऋषि धमलाका प्रभुहरूले, भोक लग्यो भन्दैमा आछी त खायिन्दैननि, अलि ढिलो होस् बरु जनताको प्रतिनिधिले मात्रै संबिधान बनाओस/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
यो प्रस्न त अस्ति बाटो बन्द कार्यालाये बाद गरिबको रोजी रोटि कमाउन काम बन्द भनि सबलाई रुवाएर आफुहरु पार्टी घरमा तान्न घिचेर सडकमा नाच्ने गाउनेलाई सोध्नु पर्ने/ सहि कुरा पनि गलत तरिकाले गरे त्यो गलत हुन्छ/
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
म कहिले रुन्न देसले रुन सिकायेकै छैन
रुवाउन खोज्ने रोएको हेरेर रमाउने धेरैछ
देसले लड भने मलायित लड्न सिकायेकोछ
मेरो देस चिथारियेको छ उनको घाउ आलोछ
मलाई लड्नु छ देस रुवाउनेलाई मिताउनु छ
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
दीपक जी, त्यो युबकको परिचय सौरव पोख्रेल थियो भनेर तपाईले किन तपाईंकै लेखमा उल्लेख नगर्नुभएको हो ? कम से कम त्यति प्रभावित भै सकेपछि नाम राखिदिएको भए राम्रो हुन्थ्यो भन्ने मेरो राय मात्र हो |
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
नाम नै उल्लेख गर्न हो भने एकबाजी उनिलाई यो लेख देखाएर र उनिबाट अनुमति लिएर मात्र गर्नु बेस होला भन्ने मेरो लेखकीय द्विविधाले गर्दा हो । अन्यथा जरूर ति प्रतिभाशाली कविको परिचय गराउन पाउँदा म गर्वान्वित नै हुने थिएँ ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
ति प्रतिभाशाली किशोरको परिचय गराउनुमा म गौरव नै महसुस गर्थें । तर कति भने उनिलाई यो लेख नदेखाई, उनको अनुमति नलिई उनको नाम उल्लेख गर्नु लेखकीय सौजन्य होओईन कि भन्ने ठानेर हो ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
दीपकजीको यो कुरो सहि हो| यसरि व्यक्ति बिशेषलाई सम्मान गरिनु पर्छ|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
हाँसो सहिदको मलामी गएको फर्केनन्
सहिद चितामा जल्दै क्रान्ति दन्कौन्दैछ
यो बेला रुने होयिन राँको बनि बल्ने हो
मेरी देस रुवाउने लाई भस्म पार्ने बेला यो
किन सोद्छोउ मलाई कहिले रोयौ भनि
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
म देशको लागि कहिल्यै रोएन,
किनकि म संग रुने आँसु नै थिएन,
मैले देशको लागि कहिल्यै सोचेन,
किनकि म संग सोच्न सक्ने दिमाग नै थिएन,
अहिले आएर केहि आभास भयो,
तर कतै ढिलो त भएन ???
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
भोट बिके नेता बिके फटाहाको शरम बिके
बिकिने बिकीगये, म किन रुने मत हाँस्छु
रुवाउन खोज्ने लाई धपाउन चाहन्छु
आँसु कोशी गण्डकीमा बगेर रिती सके
हाँसो सहिद को मलामी गएको फर्केनन्
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
मेरो देस रोयिरहेछ्त म कसरि हाँसु
देस हसाउन म रुन सक्छु मर्न सक्छु
पराईतन्त्रको स्वोतान्त्रता लादिएको छ
मेरो देस चिथारियेको छ म जकडिएको
देस सांघुरिंदैछ मेरो परिचये हराउंदै छ
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
सोध्नु भयो रोयौत कहिले देसको लागि
मैलेत हासो भनेको केहो तेही भुली सके
देस रुन पनि सकेको भए म मरेरै हसाउन्थे
देस रुन पनि सकेन म म भएर बाच्न पनि सकेन
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Dear Dr. Deepak ji,
Can you share the poem for every one. Thanks for your artical.
Krishna
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Krishnaji, here is a video clip:
http://vimeo.com/5535226
The poem starts from 24:20
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
बिदेशी भूमिमा बसेर निरिह आँसु बहाउनु भन्दा स्वदेश मै आएर ति सिर्जनशील हातहरु र ज्ञानहरुको उपयोग गरे कसो होला ? फेरी प्रस्न उठ्न सक्छ देशमा केहि गर्न सकिन्न तर उत्तर यही हो हेर्नुस त अहिलेको हिरोसिमा र नागासाकी तिनै सिर्जनशील हात र ज्ञानहरुले कहाँ पुगे /
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
सबैजना बिदेशमा रहनुहुने नेपालीहरु एकै चोटी नेपाल गयो भने त केहि गर्नको लागि ठाउँ हुदैन त्यसैले बिस्तारै बिस्तारै जाने कि विलियम जी तपाई जना शुरु गर्नुश हामी आउदै गर्छौ
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
आंशिक रूपले सहमत छु । के मानेमा भने एकजना नेपाली पनि प्रवासमा बस्नुहुँदैन भन्ने होईन । अलि अलि नेपालीहरु संसारको सबै मुलुकहरुमा छरिनु नेपालको दीर्घकालिन हितमा नै छ । यसलाई अमेरिकाले उपयोग गरेको Diversity visa पछाडिको दर्शन/रणनीति को mirror image को रूपमा बुझ्दा सहयोगी हुन्छ ।
तर के चाही पक्का हो भने अहिलेको बहिर्गमन बढी, फिर्ती कम भएको असन्तुलन भने हाम्रो दीर्घलकालिन अहितमा नै छ । यद्यपि नेपाललाई अहिले remittance ले मात्र वा मूल रूपमा धानेको छ भनिन्छ र शायद हो पनि ।
जे भएपनि, कोरियाले आफ्ना नागरिकलाई तालिम र अनुभवको लागि विदेश पठाई शुरूवात गरेको उन्नतिको ईतिहास हाम्रा लागि केही सान्दर्भिक जरूर छ ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
तेस्तो कसरि गर्न सकिएला महासय? तेसो भन्दै देश फर्केर एउटा मास्टर को जागिर पनि छ महिना सम्म पनि नपाएपछी फेरी विदेश हान्निएका साथी हरी प्रसस्तै भेटेको छु | तेसैले दार्सनिकता र व्यवहारिकता दुइ फरक बिषय बस्तु हुन् |
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
देस र देशवासी को माया चै देशभन्दा बाहिर गएपछि मात्रै महसुस हुन्छ | राम्रो लेख सारहै मान पर्यो |
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
सर्व प्रथमत ति नेताहरु जो आफ्नो विवेकबाट चल्दैनन ,तिनीहरुको के कुरा गर्ने??? अनि झन ति कायकर्ताहरु जो त्येस्ता नेताहरुको इशारामा लगाम लगाएको घोडा जस्तै दगुरिन्छन, यस्ता हरु कहिले पो रुन्छन र भनेको मित्रहरु .
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
“के तिमी कहिल्यै देशको निम्ति रोएका छौ?” यो प्रश्न त नेताहरुलाई सोध्ने हो भने पनि उत्तर छैन नै आउछ | जनताको त कुरै छोडौं | रुनु पर्ने बुझ्नु पर्नेलेहरु प्वाँख पलाउना साथ विदेश तिर उडछन | कुरा अरु जनताको जसलाई देशको लागि रुनु पर्छ भन्ने उनीहरुमा चेतना नै छैन |
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
"कसैको वैचारिक दास बनिहाल्नबाट जोगिनुहोस्, सोचलाई स्वतन्त्र राख्नुहोस्, तपाईको अगाडि सारा जीवन बाँकी छ दुनियाँलाई बुझ्न."
बिषय राम्रो उठाउनु भएछ लेखकले. खुसि लाग्यो.
देश देखेर रुनु एउटा कुरा हो.
देशका लागि रुनु अर्को कुरा हो.
माथिको रुवाई देश देखेर रोयिएको रुवाई थियो कि भन्ने बुझे.
यहाँ लेखकले संकेत गरेको चिन्तामा बर्गसंघर्ष को सिद्धान्त misrepresent भयो कि भन्ने मेरो चासो छ.
बर्गसंगर्षको सिद्धान्त comprehensive दर्शन हो भनेर बुझ्नचाइ जरुरि छ. यो एउटा theory हो. यो theory को केहि symptoms र facts लाई टिपेर कसैले राजनीति गर्न चाहन्छ भने, त्यो प्रवृति दुषित छ, त्यो पद्धति गलत छ. तर यस्तो प्रवृति र पद्दति ब्याप्त देखि वर्गसंघर्षको सिद्धान्तलाई नै त्रुटिपूर्ण देख्नु पक्कै hasty conclusion हो.
महोदय, लेख्दै गर्नु होला. शुबेक्छा.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
भाब जी !
तपाइको प्रतिक्रिया सधै पढ्न पाइयोस ,
लेखिरहनु होला .
धन्यबाद .
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Bhaba-jee,
गहकिला प्रश्नहरु !
रुवाईको हकमा, त्यो “देश देखेर” पनि (देशको विजोग सुनेर) र “देशको लागि” पनि ( साम्प्रदायिक हिंसा र विखण्डन पो हुने हो कि भन्ने अत्याँसमा) गरी दुवैको लागि थियो भन्ने बुझाई हो मेरो ।
वर्गसंघर्षको हकमा, यो मानव जीवन र ईतिहासको limited context मा सान्दर्भिक तर साम्यवादीहरुले unlimited रूपमा absurd अपव्याख्या र abuse गरेको कुरा भएकोले त्यही किसिमले बुझ्नुपर्छ भन्ने मान्यता मेरो ।
Limited कसरी भने — हुन त यो जो कोहीले पनि आफै भोगिरहेको यथार्थ हो, दार्शनिक व्याख्या आवश्यकै छैन – समस्त मानव ईतिहास देखि लिएर तपाई र मैले भोगिरहेको जीवनसम्म हाम्रो अधिकांश संघर्षहरु वर्ग(आर्थिक)-निरपेक्ष (व्यक्तिगत संघर्ष, साम्प्रदायिक संघर्ष, धार्मिक संघर्ष, दलीय संघर्ष ) र एकलवर्गीय प्रतिस्पर्धात्मक संघर्ष (उदाहरणार्थ, उद्यमीहरु बीचको प्रतिस्पर्धा) को रूपमा छन् । contd..
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
contd from the previous message..
यसलाई सजिलो गरी बुझ्न म एउटा प्रश्न राखूँ है त ? Bhaba-jee, तपाई (or any person for that matter) ले तपाईको जीवनमा आजका मितिसम्म गर्नुभएको संघर्षको कति प्रतिशत वर्गसंघर्ष (शोषण गर्नाका लागि र शोषणबाट बच्नाका लागिमा सीमित भएको) मा पर्छ ? मलाई सोध्नुहुन्छ भने मेरो संघर्षको 5% जति वर्गसंघर्ष होला, बाँकी सब वर्ग-निरपेक्ष संघर्ष छन् । यो हामी सबैको सरदर जीवन हो ।
त्यसैले वर्गसंघर्षलाई comprehensive दर्शनको रूपमा होईन limited दर्शनको रूपमा हेर्नु accurate हुनेछ ।
अन्यथा फट्याँई हुने मात्र हुने होईन साम्यवादी अपव्याख्यालाई समेत टेवा पुर्याईरहेका हुनेछौं । अहिलेको नेपालमा यो अति सान्दर्भिक मामला हो ।
-end of the message-
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
देश बोक्न नसकेर र देश भोग्न नसकेर देश खोज्दै / देश पढ्दै हिड्न अव्यस्त समुहको रुवाई कम महत्वोको देख्छु. यसप्रकारको रुवाईले देशको यो खडेरीमा कसरि र कति सिंचन गर्छ हामी सोचौ.
देशलाई सहानुभूति हैन समर्पण र आहुति (रगतको बलिदानी नै सोच्नु भएन भन्ने आशा छ) चाहिएको छ. दिक्छ्या भन्दा पनि दिशा चाहिएको छ. परिबर्तन भन्दा ठुलो कुरा प्रगति चाहिएको छ.
समाधान perfect नभएकाले प्रस्तुत समाधान सहि हुन सक्दैन भन्नु पनि मुर्खता नै हुन जान्छ. त्यसैले रुवाई जुनसुकै होस्, कदर योग्य चै अवस्य छ. कुन रुवाई के हो र कुन कति आवस्यक छ भन्ने चाई बुझ्नै पर्छ.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Bhaba-jee,
स्वदेशवासी हुनेवित्तिकै उच्चजातको र प्रवासी हुने वित्तिकै तल्लोजातको हुने कुरा होईन । छनोट र व्यक्तिगत दर्शनको विविधता दुवै ठाउँमा छ । त्यसमाथी ठीक यस घडीमा त देश भोग्न नसकेर प्रवासमा पुगी पसिना बगाईरहेकाको remittance बाट देश धानिएको अवस्था हो । हालैको एउटा सर्वेक्षण अनुसार नेपालको 30% परिवारको कुनै न कुनै सदस्य रोजगारीको लागि विदेशमा छन् । तिनीहरूको अपमान गर्नुजस्तो दूर्भाग्यपूर्ण कुरा के होला ?
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
त्यस्तो मनसाय थिएन मेरो.
मेरो लक्छ्या व्यक्तिको ब्यबहार प्रति हो. बसोबास पट्टि हैन. देश भित्र र बाहिर भनेर मैले कहिले बुझिन.
एकातिर काठमाडौँमा basera पनि देश नभोग्नेहरु छौ हामि, अर्को तिर भारतका ठेक्का पट्ट देखि अरबका खानी सम्म, अमेरिकाका Gas stations देखि europe का ferries सम्म, रसिया को ब्यापार देखि बेल्जियम को मुनाफा सम्म चुहिएका पसिना ले देश बोकिरहेको छ. यो पक्कै भुल्न सकिन्न.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
लेखमा समाजमा struggle को inevitable chain देखायियेको छ. यसो हेर्दा भाग्यबादी नियतिले determine गरेको struggle को web हो समाज भन्ने लेखक को दृस्तिकोंद पायियो. यसलाई functionalist perspective ले हेरिएको थियो कि भन्ने भान पनि पर्यो मलाई. तर पनि त्यहाँ कुनै declarative कमेन्ट देखिएन.
मानिसको व्यक्तिगत अन्तर संघर्ष biology ले pani determine गर्ने भएकाले, यसलाई ekchin थाती राखौ.त्यस बाहेक जति पनि अरु संघर्ष छन् त्यसलाई वर्ग संगर्शको बृहत perspective ले define गर्छ भन्ने बुझेको छु. किनकि हरेक दल, हरेक धर्म, ra हरेक सम्प्रदायको सोच, कुनै एक वर्ग संग बेसी जोडिएको देख्छु ma.
मेरा लागि, धेरै पढेर धनि हुनु है भन्ने बुवा आमाको आशिस देखि स्चूलमा लादिएका ड्रेस र अनुशाशन सम्म, पढेका fairy tales देखि इतिहासका accounts ra interpretations सम्म, campusko चर्को फी देखि internship को मेरो कमाई सम्म, university को selection प्रोसेस देखि मेरो सम्भाव्य करियरको options सम्म, अनि सुनेका र देखेका युद्ध देखि ३० बर्सयता को धनि र गरिब बिचको बढ्दै गईरहेको आर्थिक दुरी सम्म ….. जहाँ पनि वर्ग संगर्ष देख्छु.
तपैले भोग्नु भएको त्यो ५ percent exclusive वर्ग संघर्षको भागमा के के परेछ र के के परेन छ जान्न मन लाग्यो.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
धन्यवाद भाबाजी ,,,
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
व्यक्तिगत रुपमा bhane, वर्गसंघर्षको सिद्धान्त मेरा लागि atleast समाजको संरचना, समस्या, र सम्भाव्यता देखाउने सबैभन्दा comprehensive perspective हो. समग्रमा समाज र ब्यबस्थालाई , conflict perspective ले व्याख्या गर्छ र functionalism le चै ब्याख्या हैन ब्यबहार determine गर्न सक्छ भन्ने बुज्दछु.
त्यसैले conflict perspective मेरा लागि दर्पण हो. यसले देखाउने समाजको collagema खलनायक र नायक भन्दा पनि खल (सोच,socialization, ब्यबहार, र परिपाटी) खोज्ने जमर्को गर्छु र गरिनु पर्चा जस्तो लाग्छ.
तपाइको concern "साम्यवादी अपव्याख्या" मेरो पनि चासोको बिसय भएकाले तितो लेख्न मन गरे.
पुन एकपटक: तपाइको लेखनीले देश बोकिरहोस भन्ने सुभेक्छ्या.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Bhaba-jee,
मेरो व्यक्तिगत दर्शनको बारेमा यो सानो र सीमित प्रयोजनको लेखबाट projection गर्ने कुरा धेरै छैन । यसको लागि त छुट्टै र लामै गफ आवश्यक छ । यहाँसंगको अन्तरक्रिया मेरो लागि निकै लाभदायक होला जस्तो छ । म पनि तपाईको लागि चाखलाग्दो पात्र हुनसक्छु है । मेरो आरम्भिक संसर्ग वामपन्थीहरुसंगै थियो । साम्यवादी दर्शनबाट (खासमा यही वर्गसंघर्ष भन्ने जिनिसको राजनैतिक अपव्याख्याबाट) मोहभंग नहुञ्जेल म पनि सक्रिय थिएँ साम्यवादी विद्यार्थी राजनीतिमा ! मेरो मोहभंगको एउटा climax क्षण तपाईलाई बताउँछु, जसबाट मलाई बुझ्न सजिलो होला । यो 80’ को कुरा हो, म अखिल छैठौंको सक्रिय सदस्य थिएँ । तर मेरो अध्ययनसामाग्रीमा विविधता थियो र म चीनमा दङ सियाओ पिङले गरिरहेको आर्थिक सुधारहरुको बारेमा समाचार-स्तरको जानकारी राख्दथें र प्रभावित पनि थिएँ । contd
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
contd..एक दिन त्यसबेलाका हाम्रा अध्यक्ष, लिलामणी पोखरेल अकस्मात जस्तै आईपुगेर भन्नुभयो, “हामीले चीनको सुधारलाई पुँजीवादी प्रतिक्रान्ति घोषणा निर्णय गर्यौ र आज एउटा आकस्मिक rally गर्दैछौ, सबै हिड्नुपर्यो ।”
त्यसबेलासम्म ज्यानको बाजी थापेर कस्ताकस्ता खतरनाक काममा हिडिरहेको रूमानी क्रान्तिकारी म, त्यो दिन त्यो स्पष्ट कठमुल्लावादी गाईजात्राबाट झसंग भएँ । मेरो विवेकले रोक्यो, म जुलुसमा गईनँ । That was a beginning of an end. बाँकी गफ पछि । -end-
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
लेखिएका comment हरुको सानो आकार, र सतही प्रकारले अर्धअर्थ वा अनर्थ लाग्न सक्छ. तर यसकिसिमको विचार आदान प्रदानले उत्साहित छु.
तपाईको अनुभव संग मेल खाने testimony कार्यकर्ता देखि बुद्धिजीवी वर्ग सम्म धेरै ब्याप्त छ. हामी जस्ता श्रोताकालागि यस्ता अनुभव सुन्दा: व्यक्ति र संस्थाको च्युत प्रतिक्रियाले विचार र सिद्धान्तसंगको हाम्रो आश्थालाइ नदबाओस भन्ने कामना गरिन्छ.
बिकासिल देशको सामाजिक, शैछिक्, सूचना र प्राभीधिक संरचनासंगै हुर्कने Group Dynamics / Activism को मनोबैज्ञानिक पक्ष मेरो personal र professional interest हो. त्यसैल स्कुले अतिरिक्त क्रियाकलाप देखि curriculum; राजनैतिक संघटन देखि धार्मिक गतिबिधि; एबमरितले facebook देखि mysansar ब्लगको संस्कृति सम्म अभिरुची राख्छु.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Bhaba-jee,
तपाईले “मनोवैज्ञानिक पक्ष” मा चाख छ भनेर के उच्चारण गर्नुभयो, मलाई ठूलो राहत मिलेको छ र तपाईप्रति केही सम्मान पनि जागृत भएको छ । अन्यथा शुरूमा ‘वर्गसंघर्ष” लाई comprehensive दर्शन भनिदिनुभएपछि ल अलिक पछि त्यसमा लटरपटर गरेर सबै प्रकारका द्वन्दलाई मिसाईदिनुभएपछि तापाईको बारेमा त्यसै अनुसारको धारणा बनाएको थिएँ, रे क्या !
वास्तवमा म “मनोविज्ञान’ शब्दको उच्चारण गर्नै लागेको थिएँ । खास गरेर कसरी साम्यवादीहरुले मानव समाजको मनोविज्ञान बुझ्न सकेनन् (उनिहरुलाई ‘वर्गसंघर्ष’ को दर्शनले अन्धो जो बनायो) र एकसमय आधा पृथ्वी कब्जा गरेका उनिहरूको साम्राज्य फ्लप खायो त्यो स्मरण गराउन चाहन्थें ।
अन्य व्यक्तिगत कुरामा, म पनि FB मा छु र नियमित रूपमा मेरा संस्मरणहरु र विचारहरू बाँडिरहन्छु । तपाईलाई साथी बन्नको लागि निमन्त्रणा छ ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
मैले “केही सम्मान” भनेको “थप सम्मान” भन्न चाहेको हो है, अन्यथा अर्थ नलागोस् । विमतिहरू आफ्नो ठाउँमा हुन्छ, तर मर्यादा भने सबै मतको र सबै व्यक्तिको हुनुपर्छ भन्ने मान्यताको मान्छे हुँ म ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
So nice comment, BHABA jee.
Sentence structure and word selection are really nice.I liked what you mean to say.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
म ठोकेर त भन्न सक्दिन तर लेखाइको कलात्मकता र बिषय बस्तुको अठ्याईको हिसाबले म यो हल्का अनुमान गर्न पुंगे कि भाबा भन्ने टिकाकार (commentator) हामिले देखेको सुनेको र चिर-परिचित पात्र हुनुहुन्छ जस्तो लाग्यो मलाइ त है !
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
शायेद मेरो आभास गलतपनि हुन् सक्ला ! The permutation looks so !
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
बाक्य ले सबै मातृभूमि प्रेमी लाई भाव बिहोर बनाउछ ,,,साचै हामी ले आफुलाई नै सोधु न यक्पल्ट .
साचै हामी आफ्नु देश को लागि रोयका छौ यक्पल्ट किन नहोस ???? ..
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
संबिधान बनायो न , हौ नेता हरु पहिला अनि पार्टीगत कुरा अर्को चुनाब मा गर
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
तपाईको अगाडि, सारा जीवन बाँकी छ, दुनियाँलाई बुझ्न !
wow….i like it words….
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
५ .दल का प्रमुख हरु को फेरी सान्ती र सम्बाद को बाटो अगी लानु पर्ने विचार बक्त्य ६. लिम्बुवान मंच का नेता द्वारा आफु हरु नेपाली नभएको र छुट्टै लिम्बु राज्य का नागरिक भएको विचार
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
नेताहरुको घिनलाग्दो ब्यबहारले रुन्छ मन तर ख्याती श्रेष्ठ को हत्याले सबैभन्दा बढी रोयको थिय
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
Ever cried for your country?
From Sept 10, 2005 Kathmandu Post.
Ever cried for your country?
By BAN WHI MIN
- Nepalis complain about the caste system and corrupt officers. They openly vent their anger against the government. But have they ever thought about Nepal’s real problems? I believe that they have not. I want to say that Nepal’s real problems are lack of patriotism among the people and lack of love for one another. This is the conclusion I have reached during my stay. This summer, I did voluntary work from July 5 to July 30 at FHI Ever Vision School, Matatirtha, Kathmandu.
Let me first tell you about my country, Korea. This might help you understand my point.
Just after the Korean War, which claimed lives of more than 5 million Koreans, Korea was one of the poorest countries in the world. Without natural resources, Korea had no choice but to desperately struggle for its survival by all means. Under this gloomy situation, Koreans envied other Asian countries like Japan, Taiwan, and Nepal.
Korean government officials were horribly corrupt. With the dual classes of Yangban (nobles) and Sangnom(peasants), Korean society was sickening day by day. However, Koreans, having determination to become rich, overcame the unfair social structure and put the country onto the track of development.
When the former president Park Jung Hee took over the government, there were few factories in Korea. Korea could not attract loans or expect foreign investments. Under these circumstances, President Park ‘exported’ miners and nurses to then West Germany. The salaries that they earned were used to building factories and promoting industrialization of Korea.
In 1964, when President Park visited then West Germany, the miners and nurses asked the president when the Koreans would become rich. The president replied, crying with the miners and nurses, that someday the Koreans would become rich.
Many of Korean scientists and engineers, who could just enjoy comfortable lives in the United States, returned to Korea with only one thing in their mind: the determination to make Korea the most powerful and prosperous country in the world.
They did their best even though their salaries were much less than what they would have received in other countries. The Koreans believed that they have the ability to change their desperate situation and that they must make the country better, not only for themselves but also for the future generations yet to come.
My parents’ generation sacrificed themselves for their families and the country. They worked 14 hours a day, and risked their lives working under inhumane conditions. The mothers, who went to work in factories, fed their babies while operating machines in dangerous environments. They always tried to teach their children the true value of ‘hard work’.
Finally, all of these hard works and sacrifices made the prosperous Korea that you see now.
Nepalis, have you ever cried for your country? I heard that many of Nepali youth do not love their Nepal. I also heard that they want to leave Nepal because they don’t like caste system, or because they want to escape the severe poverty.
However, they should be the first ones to voluntarily work for Nepal’s development, not the first ones to complain and speak against their country.
I have a dream that someday I would be able to free the souls from suffering from the underdeveloped countries, anachronistic customs and the desperate hunger. My belief has become stronger than ever after seeing the reality in Nepal.
A child with a fatal disease who doesn’t have enough money to buy a pill; a child living in what seems like a pre-historic dwelling and not having the opportunity to receive education; and a student who cannot succeed, no matter how hard he studies, just because of the class he comes from.
A society, in which wives not only take care of children but also work in the fields, while their husbands waste their time doing nothing; a society in which a five-year-old must labor in a brick factory to feed herself.
Looking at the reality of Nepal, I was despaired, yet this sense of despair strengthened my belief.
I already know that many of the Nepalis are devout Hindus. However, nothing happens if you just pray to hundreds of thousands of gods while doing nothing. It is the action that you and Nepal need for the better future.
For Nepal and yourselves, you have to show your love to your neighbors and country just as you do to Gods. You know that your Gods will be pleased when you work for the development of your country and improvement of your lives. Therefore, please, love your neighbors and country. Teach your children to love their country. And love the working itself.
Who do you think will cry for your Nepal? Who do you think will be able to respect the spirit of Himalayas and to keep the lonely flag representing it? You are the ones responsible for leading this beautiful country to a much brighter future. This responsibility lies on you.
(The writer is a 15 year-old student of Hankuk Academy of Foreign Studies, South Korea).
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
ख्याती श्रेष्ठ को हत्या हुदा सायद पुरै नेपाली स्तब्ध भएको थियो म पनि अछुतो रहन सकेन मेरो बिचारमा देशको लागि आज सम्म कोहि पनि रोएको छैन नेताको त कुरै नगरौ कसरि हुन्छ जनतालाई ठुला ठुला आशा देखाएर सम्पति र सत्ता हत्याउने बाहेक अरु के सोच्लन रुने त परको कुरा हो
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
३.श्रोत का अनुसार कोहि मावोबादी लडाकु जातीय संगठन मा समाहित भएका र कोइ अपराधिक कार्य मा लागे
४.मन्त्रि मण्डल को पुन विस्तार भै जम्मा ७० मन्त्रि
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
३.श्रोत का अनुसार कोहि मावोबादी लडाकु जातीय संगठन मा समाहित भएका र कोइ अपराधिक कार्य मा लागे
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
“के तिमी कहिल्यै देशको निम्ति रोएका छौ?” बाक्य पढ्दा र सुन्दा ज्यादै राम्रो लाग्छ तर यी प्रश्न कोरियालीले आफैलाई सोध्ने हो भने उ आफै अवाक हुन्छ जो आफ्नो देशप्रति मरिमेटेको छ उसको लागि अमुल्य प्रश्न हुन्छ यो भन्दा अरु लेख को लागि धन्यवाद
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
shreesh g !
le thik vannu bhayo….
jo aafno desh prati mari-meteko cha
usko lagi amulya prasna huncha……
well said….
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
धन्यवाद कमेन्ट को लागि 'अन्ज़ना' जी
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
नेपाल का २०१० का घटना हरु
१. संबिधान बेलैमा नबन्ने भए पछि समय थप
२. ए .ने का पा, मावोबादी का सेना हरु सेना समायोजन र पुनरबेवास्थान को कार्यक्रम लागु नभए पछी कयाम्प बाट हतियार ली बेपता
क्रमस-………….
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
हा हा हा upean जी को समाचार पनि बक्यात्मक प्रहार राम्रो लाग्यो
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
"अनि अलिकति गम्भीर बहसै गर्नुपर्ने लाग्यो र मैले तत्काल जेजति सोच्न भ्याएँ त्यसैलाई उपयोग गर्दै भने, “हेर्नुस भाई, तपाईले जुन पात्रलाई — एउटा गाउँको गोठालो राख्न सक्ने सम्म हैसियतको ठालुलाई — खलनायक र समस्याको जड जस्तो देखाउनुभयो नि, त्यसलाई अलि फराकिलो दृष्टिले हेर्नुस्त ।"
खड्का जी, अनि त्यहाँ पनि वर्ग संघर्ष भयो नि त | अनि यदि त्यो ठालु खरदार नै रहेछ भने पनि आफु त्यहाँ सोषित भयो भन्दै मा आफ्नो गाउ को गोठालो लाई सोषण गर्ने त ?
यहाँ नेपालको कोम्मुनिस्म लाई नजोडौ | तर वर्ग संघर्स एउटा बिज्ञान नभएको भए मार्क्स हाल सम्म कै महान दार्शनिक भनेर चिनिदैन थिए कि ? त्यहाँ पुरै १०० प्रतिशत सत्यता छ भनेर भन्ने हैसियत पनि छैन | तर मेरो विचार मा त्यहाँ सत्यता छ |
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
>त्यहाँ पुरै १०० प्रतिशत सत्यता छ भनेर भन्ने हैसियत पनि छैन
गाँठी कुरा यही हो । मैले Bhaba-jee टिप्पणीको उत्तरमा पनि व्याख्या गरेको छु, शोषण-निरपेक्ष आदानप्रदान, रोजगारी र अन्तर्क्रिया धेरै (95 % भनम न) र शोषण भनेर परिभाषित गर्न सकिने ( जानीजानी ठगेको) कुरा र त्यसकै निम्ति गरिएको संघर्ष कम (5%) हुन्छन्/छन् हाम्रो ट्याममा र आउँदा दिनमा समेत । नेपाली समाज पछि परेको (अति-अविकसित देश भएको) कारणमा 5% वर्गीय शोषण पर्ला, बाँकी 95% कारणमा समग्र समजाको तीव्र आर्थिक उन्नति गर्ने उपायहरुको खोजी र प्रयोग गर्ने बुद्धि र बुद्धिमानीको अभाव नै हो । त्यसैले नेपाली समाजको उन्नति वर्गसंघर्षबाट होईन, सामुहिक सिर्जनाबाट मात्र सम्भव छ । तर क्रान्तिकारीहरुको प्राथमिकतामा यो कुरा परेन । यो हाम्रो वर्तमान दूर्भाग्य हो ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
किनकी खड्का जी जस्ताको प्रजातन्त्र मा अरु को भाबना अटाउदैन| उदाहरण क लागि नेपाली कांग्रेस मा सर्ब मान्य फटाहा गिरिजा लै हेरे हुन्छ|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
jeevan को कस्कां अनि कहाँ सर्बमान्य र फटाहा छ त्यो त तपैका महान नेता श्री पुष्प कमल दाहाल सित सोधे भैगो नि| यदि उहाको मेमोरी अलि कम्जोर भएको खण्डमा उहाले गर्नु भएको शक्ति खोर को टेप rewind गरेर बजाए भै हाल्छा| "त्यसो गरे कसो होला?"
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
posted text is gud in nepali litreture. The terms uses are best.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
पुष्पजीका कमेन्ट पक्कै स्पस्ट र चित्ताबुज्दा छन्. घतलाग्दो अपिल पनि गर्नु भएछ प्रचलनजीले. खुसि लाग्यो.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
प्रक्रियाको बिषयमा:
कसैले जनतालाई भेडा देखे.
कसैले तिनलाई अस्त्र बनाए.
कतिले जनतामा घृणाको बिष घोले. परिबर्तनको नारा घन्काउने कोहि कोहि क्रमिक rupmaa परिबर्तनका लागि प्रतुत्पादक बनेर जड भैबसे.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
यदाकदा collective culture मा individual essence completelely बिलाउन पनि पुग्यो. कसैले संसार आँक्न खोज्दा आफ्नै घरको अर्कोलाइ तेरेन, छेउकै छिमेकलाई देखेन.
केहि leader हरुले नया leader जन्माउन सक्नु leadership को अभिन्न दायित्व हो भन्ने बुज्न सकेनन– Vision तुहिएर गयो.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
त्यसैले जबसम्म जनतालाई साधनमात्र बनायिन्छ, परिबर्तनको अबस्यम्भाबी रितलाइ अंकमाल गर्न सकिन्न, अनि legacy भन्दा leadership मा बढी बिश्वास गरिन्छ, तब सम्म समाजमा चेतना र प्रगतिका सबै पक्छ्य क्रमस सुस्ताउछन् अनि अस्ताउछन्।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
बहस जारि छ भन्ने विश्वासका साथ..
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
If you are not a communist, I like your writing. However, if you are a communist, that also if you are a part and parcel of Mao-ists of Nepal, then whatever you wrote you wrote it as a propaganda, nothing less nothing more.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
तपाइले मेरो राजनैतिक लगावका बारेमा conditional assumption राख्नु भएछ.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
निक जी, "म" को हु भन्ने कुराले मेरो विचारलाइ justify गर्दैन जस्तो लाग्छ. मैले के सोच्छु र भन्छु त्यसले मेरो परिचय निर्धारण गर्न सक्छ. त्यसैले पहिला निरपेक्ष ढंगले बिचारलाई संगाल्न, सच्याउन, र अंगाल्न सकौ.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
विक्रम सुब्बा ले कहिँ कतै लेख्नु भएको छ: " कांग्रेसका नरहरी आचार्यले भनेका कुरा नेपालका communists ले छ महिना पछि bujchhan" . त्यसैले निक जी, यो label र number को घेरा भन्दा बाहिर निक्लेर, हामि एक अर्कालाई बुज्न र बुझाउन सक्छौ.
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
एउटै विचार पनि वादपिच्छे फरक देख्न हुनसक्ने रहेछ ! एउटै विचार पनि कम्यूनिष्ट भए बेठीक र काग्रेस भए ठीक हुने रहेछ ! गज्जब निकजी, गज्जब !
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
पुष्पजी, तपाइले मेरो नाकै समात्नु भो ऐले| "तर" भन्ने शब्दले मा तपाइलाई जवाफ दिन्छु| हो मा कांग्रेस समर्थक त हु तर गिरिजा समर्थक होइन|अर्को कुरा बाद पिच्छे एउटी कुरा पनि अलग र शही हुने भन्ने कुरा लै चै किन मा समर्थन र बिरोध गर्छु भने, चोम्मुनिस्म मा कुनै कुरो पनि शही र खुल्ला हुन्न, यो ध्रुब सत्य कुरा हो|उनीहरु जे बोल्छन त्यो देखाउने दांत हो र पछाडी उनीहरु बेग्लै काम गर्छन| उदाहरण हामी ऐलेकै नेपाल लै हेर्न सक्छौ| माओ-बादी लिने हेर्नुस, कैयोउ कुरा हरु उनीहरु एउटा कुरा तर अर्को काम गर्छन, चाहे त्यो भारत तिर उन्मुख भा होस् अथवा हामी नेपाली दजुबाही दिदि बहिनि प्रतिनै होस्| भारत बिरोधि चर्का नारा को पछाडी नया दिल्ली कै उपासना मा हाम्रा कमरेड हरु लागेका हुन्छा, त्यो तपाइले पनि दिउसो को घाम जस्तै छर्लंग बुज्नु पर्ने हो|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
good catch
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
To Pushpa भारत बिरोधि चर्का नारा को पछाडी नया दिल्ली कै उपासना मा हाम्रा कमरेड हरु लागेका हुन्छा, त्यो तपाइले पनि दिउसो को घाम जस्तै छर्लंग बुज्नु पर्ने हो| त्यै पनि एउटा उदाहरण, त्यो पनि Latest "पशुपति को मुजारी मुद्दा" अखिरमा तपैहरुको सर्बोपरी नेतागणले यो हाम्रो पार्टी को काम होइन है भनेर हात धुन्भो, कार्यकर्ता जिल्लाराम| नेपाल लै Switzerland त्यति पनि नसके Singapore बनाउछम भने तर त्यो के को — मा गयो जस्तै भयो. आखिर भयो के त भन्दा माओ-बादी को सबै भन्दा खर्चालु र महँगो कार्यालय खडा भयो, Bus लुटेर पैसा जाममा गरियो, देशलै अझै १०० बर्ष पछी धकेलेर टुक्रा टुक्रा गर्ने काम भै रा छन् होइन र? त्यसकारण ले यदि राम्रो विचार प्रजातन्त्र बढीको तर्फा बाट औछा भने बेगाली तर बाम्पन्थीको कलम बाट उठेको हो भने त्यो प्रोपगन्डा बाहेक अरु केहि होइन र हुन सक्दैन|
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
निकजी,
खुशी लाग्यो तपाईं गिरीजामण्डली पर्नुहुन्न । आशा छ सुशिल, शेर, अर्जुन आदिमण्डलीमा पनि तपाईंको छाँया देखिनेछैन ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
… माओवादीका पक्षमा जति कुरा लेखियो, उसका दुइजिब्रे प्रवृत्तिको आलोचना पनि गरिएकै छ । तर व्यक्तिगतरूपमा जति व्यक्त गर्छु त्योभन्दा बढी म घोत्लिन्छु; र केही भएपनि चित्त बुझाउने प्रयास गर्छु । यसलाई मेरो शायद झुकाव भन्नुस् अथवा कमजोरी, अन्यथा ठान्दिन ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0
माओवादीबाहेकका ठूला राजनीतिक शक्तिका नाइकेहरू नांगेझार भइसकेको अवस्था छ भने, उनीहरूको 'भारत नीति'मा दोस्रो जनआन्दोलनको समाप्तिपछि झनै बढी पोलियो लाग्दै गएको छ । माओवादीले खुलारूपमा भारतको विरोध गर्नुका पछाडि यदि भारत उपासना देख्नुहुन्छ भने त्यो तपाईंको गुण-दोष हो । तर यदि यो सत्य हो भने नेपाली इतिहासमा कसैले नभोगेको हविगत माओवादीले खेप्नुपर्नेछ ।
मन परे हरियो, नपरे रातोः
0 
0