सबैभन्दा पहिला फोटोको यो अंश हेरेर अनुमान लगाउनुस्- के होला यो? जवाफका साथ पूरा फोटो हेर्न भित्र आउनुस्।

Continue reading फोटोमा के लुकेको छ?

विगतमा द्वन्द्वका बेला विदेशमा शरण माग्नेहरुको लर्को लागेको हुन्थ्यो नै अहिले शान्ति कालमा पनि ‘शरणार्थी’ आवेदन दिने नेपालीहरुको संख्या विश्वका विभिन्न मुलुकमा घटेको छैन, बरु कुनै कुनै देशमा त झनै बढेको छ। गत वर्षको तथ्यांक अनुसार अमेरिकामा शरणार्थीका लागि आवेदन गर्ने मुलुकहरुको सूचिमा नेपाल टप टेन (आठौं स्थानमा) परेको छ। जापानमा सातौं, पोल्याण्डमा आठौं स्थानमा पर्छन् नेपाली शरणार्थीहरुको संख्या।

सन् २००९ को मध्यसम्म ६ महिनामा अमेरिकामा शरणार्थीका लागि आवेदन गर्ने नेपालीहरुको संख्या २ सय ५९ पुगेको छ। त्यस्तै स्क्यान्डेभियन मुलुकमा ७१ जना, जापानमा १० जना र हङकङमा १ सय ५२ जना नेपालीले शरणार्थीका लागि आवेदन दिएको देखिन्छ। आखिर किन बढिरहेका छन् संसारभरि नेपाली शरणार्थी?
Continue reading संसार भर नेपाली शरणार्थी बढेको बढ्यै

अन्तर्राष्ट्रिय महिला दिवसका अवसरमा सेनाका श्रीमतिहरुको संघले अहिले काठमाडौँको जंगी अड्डाबाहिरको सानो टुँडिखेलमा मेलाको आयोजना गरिरहेको छ। पहिले यो संघको नाम सैनिक अधिकृत श्रीमति संघ थियो। अर्थात् सेनाका माथिल्लो दर्जाका अधिकृतहरुकी श्रीमतिहरु मात्र त्यो संस्थामा रहन्थे। लोकतन्त्रको स्थापनापछि सेनालाई लोकतान्त्रिकरण गर्ने भन्दै केही कदम चालिए जसमा यो संघको नामबाट अधिकृत हटाएर सैनिक श्रीमति संघमात्र राखियो। रक्षा संवाददाता भोजराज भाटसँग त्यो मेला हेर्न गएको थिएँ। सेनाको अलग संसार रहेछ त्यहाँ। केही फोटो हेर्नुस्-

यो सेनाको रेन्जर बटालियनको स्टल हो। यहाँ ब्याग, ज्याकेट, चश्मा आदि विभिन्न सामान बेच्नलाई राखिएको छ।
Continue reading सेनाको संसार

-हरिप्रसाद भण्डारी-
धेरैले यसै भन्थे। एउटा अनिवार्य यात्रा, शिखरमा पुग्नका लागि हिँडिरहेका थिए यात्रीहरू। थाक्ने पछि पर्थे र हिँड्नेहरू हिँडिरहन्थे, निरन्तर। कहिले भीरको बाटो, कहिले जङ्गलको बास। यात्रा कहाँ हुन्छ र सुगम ! चितुवा र ब्वाँसाको झम्टाइ, तीखा ढुङ्गा र काँडाको घोचाइ।

भोकप्यासका कुरा त सामान्य हुन्छन् यात्रामा। बाटो सजिलो थिएन, आस्था बलियो थियो। आस्था र विश्वासका भर्‍याङ चढ्दै, आशा र भरोसाका जङ्घार तर्दै अघि बढ्दै थिए यात्रीहरू। एउटा ज्योति धिपधिप बलिरहेको थियो, पारि क्षितिजमा।
Continue reading कथाः कठिन यात्रा

अमेरिकामा काम गर्न थालेको झन्डै ६ वर्ष पुगेछ। सुरुमा इण्डियन रेस्टुराँमा काम सुरु गरेदेखि उतारचढाव र उकाली ओराली हुँदै न्यू ब्रीड नामक कम्पनीसम्म आइपुग्दा मैले धेरै हण्डर, ठक्कर र धोका खाइसकेको छु। अमेरिका गएर ५ वर्षमा काठमाडौंमा घरघडेरी, चितवनमा भव्य आलिसान महल र ब्यवसाय गर्न मनग्य पैसोको जोहो गरी धनको ठूलो कुटिरो पारेर शानसित नेपाल फर्कने कल्पनाले पनि हावा खाइसकेको छ। अमेरिकाको चिट्ठा पर्‍यो भनेर दंग पर्ने दाजुभाइ र इस्टमित्र मात्र होइन, गाउँले र छिमेकीहरुको चित्त बुझाउन नसकेर उनीहरुबाट झन्डै-झन्डै टाढा पनि भइसकिएको छ। “अम्रिका गएपछि मान्छे स्वार्थी हुँदो रैछ, पैसो भए सबै हुँदो रैछ, दाजुभाइ इस्टमित्र नचाहिने रैछ” भन्ने वाणीहरु सुन्न पनि अभ्यस्त भैसकिएको छ।

दिनभरको जोताइ, पट्यारलाग्दो जिन्दगीदेखि वाक्क लागेर निकै स्वर्गै पुगिन्छ भन्ठानेर हाम्फालेको अम्रिकादेखि वितृष्णा जागेको पनि थुप्रै वर्ष भैसक्यो। श्रीमती नेपालमा, छोराछोरी नेपालमा, बुवा आमा नेपालमा, इस्टमित्र नेपालमा छोडेर सुरुमा उमंग साथ बिदेश छिर्दाको आनन्दले पनि उहिल्यै विश्राम लिइसक्यो। तर जति बस्यो उति फस्यो हुँदै जाँदैछ। फर्किन्छु भन्यो फर्किनै मिल्दैन। कसरी फर्कने, न नेपालमा प्रसस्त जोडियो न आफूसँग पैसा छ। ठूलो तारे होटेलको कुरै छोडौ, सडक छेउको सेकुवा पसलमा बसेर सेकुवा ढुक्कसँग खान सक्ने हैसियत अझै बनेको छैन। पत्याउनुस् नपत्याउनुस्।

Continue reading ओभर टाइम

एकछिन हाँसेर मूड फ्रेस गर्ने कि ! यो दृश्य कालिमाटीको एउटा रेस्टुरेन्टमा देखिएको हो-

Continue reading एकछिन हाँसौँ

कतारको दोहामा केही हप्ताअगाडि इस्लामिक कला संग्रहालय अर्थात् म्युजियम अफ इस्लामिक आर्ट (एमआइए) मा मोतिको प्रदर्शनी अर्थात् (पर्लस एक्जिबिसन) शुरु भयो।

मोति त के हेर्नु र, मलाई चासो नेपालको श्रीपेचमा थियो।

नेपालका कुनै राणा प्रधानमन्त्रीले (नाम नखुलाइएको) बेलायतमा बेचेको रहेछ त्यो श्रीपेच।

एक दिन समय मिलाएर म प्रदर्शनीमा छिरेँ।

विभिन्न कालखण्डका र पृथ्वीका विभिन्न सभ्यतामा विभिन्न ढाँचा, रंग एवं आकार दिइएका बहुमूल्य मोति तथा अन्य प्रस्तरकला अवलोकनका लागि राखिएको थियो।

Continue reading कसले बेचेर कतार पुर्‍याएछ नेपालको श्रीपेच