पोखराका दुई रुप

यात्राका क्रममा त्रिशुलीको किनारमा भेटिएको रमणीय दृश्य। फोटोः उमेश
त्यसो त हाम्रो यात्रा थियो बेनी बजारका लागि। तर बीचमा हाम्रो गन्तव्य बन्यो पोखरा। पोखरामा दुई रात बिताइयो। तर आउँदाको रातभन्दा फर्कँदाको रातको अनुभव नरमाइलो रह्यो। न बस्न ठाउँ राम्रो रह्यो, न त्यहाँ खुवाइएको खाना नै। मनमा एउटा नरमाइलो छाप बोकेर हामी त्यहाँबाट फर्कियौं।

सहयात्री कृष्ण जी आफ्नी ‘राधिका’लाई फेवातालको किनारमा सम्झँदै।

पोखरा म धेरै पटक आइसकेको छु। मेरा एक जना साथी त्यहाँ हुनुभएकोले म धेरै पटक यहाँ आइरहन्छु। तर साथी कृष्ण ढुंगाना पहिलो पटक पोखरा आएका थिए भने मणि दाहाल पनि धेरै वर्षको अन्तरालमा यहाँ पुगेका रहेछन्।

शनिबार यात्रा गर्नुहुन्न भन्ने पुरानो भनाईको वास्ता नगर्दै साउन २७ गते हामी काठमाडौंबाट हिँडेका थियौं। कलंकी पुग्ने बित्तिकै गाडीवालाहरुले हामीलाई तानातान गर्न थाले। उसको बसमा जाने कि उसको माइक्रोमा जाने। यता जाउँ कि उता- गजबको कम्पिटिसन हुने रहेछ त्यहाँ। हामीले भाडाको विषयमा बार्गेनिङ्ग गर्ने जिम्मा कृष्णलाई दियौं। जो कन्डक्टरले सोध्न आए पनि उसलाई भन भन्दै उनलाई देखाइ दिन्थ्यौं। कृष्ण पनि फेरि सार्‍है खडुस् (यो शब्दको कथा चाहिँ अलि तल आउनेछ)- उनले ३ सयभन्दा बढी पर्ने भाडालाई २ सयमा झार्ने प्रयास गरे। चढ्न लागिसकेको माइक्रोलाई पनि बहिस्कार गर्दै हिँड्न थाले। तर २ सयमा त ज्यान गए नदिने देखेपछि फेरि त्यही साझा कै माइक्रोमा चढ्यौं। भाडा घट्यो २ सय २५ मा।

पोखरा लगायत देशका विभिन्न भागमा जानका लागि यतिबेला माइक्रो बस निकै पाइने गर्छ। यी माइक्रोहरु बसको तुलनामा कमै सुविधाजनक हुन्छन्। तर बेतोडले कुदाउँछन्। बसभन्दा निकै छिटो गन्तव्यमा पुर्‍याउँछन्। तर त्यस धुनमा सबैभन्दा बढी दुर्घटना हुने पनि माइक्रोहरु नै हुन्छन् रे। एक किसिमको जोखिम पनि हुन्छ माइक्रोमा। तर हामी भने छिटो पुग्न कै लागि माइक्रोलाई रोजेका थियौं।

बार्गेनिङबाट भाडा घटाएर चढेको भए पनि भ्रष्टाचारको गन्ध भने त्यहाँ थियो। किनकि साझाको त्यो माइक्रोले हामीलाई बिना टिकट चढाएको थियो। अनि यात्रु लिस्टमा हामी लगायत अरु बार्गेनिङ गरी चढ्नेहरुको नाम हुन्न थियो। त्यसैले हामीबाट आएको रकम उनीहरु बाँडिचुँडी खाने होलान्। हामीले टिकट माग्दा पनि उनीहरुले दिएनन्। बरु टिकट लिने भए ३ सयभन्दा बढी तिर्नुपर्छ भन्न थाले।

१२ बजेतिर हाम्रो यात्रा सुरु भयो। माइक्रोको पछाडिको सिटमा थियौं हामी। त्यति सुविधाजनक थिएन माइक्रोको सिट। बिहान ४ बजेतिर मात्रै सुतेको तर सबेरै उठनु परेकोले निद्रा पनि पुगेको थिएन।

हामी गुडिसकेपछि मैले साथी दीपक भट्टराईलाई “हामी लाग्यौं है, अपडेटको जिम्मा तिम्रै” भन्दै एसएमएस गरेको थिएँ। अनि उता बेनीमा पनि हामी हिँड्यौं भन्दै एसएमएस गरेको थिएँ।

राजमार्गका दृश्य खिच्दै सहयात्री मणि दाहाल।

राजमार्गका अधिकांश ठाउँमा मोबाइल टिप्ने रहेछ। खाजा खानका लागि रोकिएको ठाउँमा मोबाइल टिप्ने रहेछ। त्यहाँबाट फोन गर्‍यौं।

धादिङमा माअ‍ोवादीले केही वर्ष अगाडि गरेको आक्रमण र त्यसको ‘लाइभ’ रिपोर्टिङ गर्ने नेपाल वनका रिपोर्टर फणिन्द्र सिलवालका डाइलगहरु र खिचिएका दृश्यहरु कुन-कुन ठाउँमा थिए भन्दै हेर्दै थियौं। डाइलगहरु “कता हो ? “, “कसको पडकिएको हो ?”, “कहिले माथि भन्छ कहिले तल भन्छ” आदि सम्झँदै थियौं। नेपाल वनले त्यो दृश्य प्रसारण गरेका कारण सेनाले ती रिपोर्टरलाई निकै दबाब दिएका थिए। ज्यान जोखिममा पारेर खिचेका दृश्यहरुका कारण उनको जागिर गुमेको थियो। पछि हाम्रो श्रमजीवी पत्रकार संघर्ष समितिले आन्दोलन गरेपछि उनलाई पुनर्स्थापना गरिएको थियो।

युट्युबमा राखिएको उक्त आक्रमणका दृश्यहरु-


भाग २ हेर्न यहाँ क्लिक गर्नुस्।

खाजा खान पनि दुई ठाउँमा माइक्रो रोकियो। पछिल्लो पटक रोकिएको ठाउँ भने निकै रमाइलो थियो। त्रिशुलीको तिरमा रोकिएको थियो गाडी र हामी तलतिर झरेर त्यहाँका दृश्यहरु क्यामेरामा कैद गर्दै थियौं।

५ बजेतिर बल्ल पोखरा पुग्यौं। पोखरामा सँधै झर्ने बित्तिकै साथीको घरमा गइरहेको बानी, तर यस पटक भने लजमा बस्नु पर्ने थियो। माइक्रो रोकिन पाएको थिएन, झ्यालबाट आइहाले तानातान गर्न लजका प्रतिनिधिहरु। एउटा सानो भिजिटिङ कार्ड बोकेर हामीलाई त विदेशी पर्यटकहरु सरह नै फकाउन पो थाल्छन् बा। हामीलाई लजमा त बस्नु थियो नै। तर कुन ठाउँमा राम्रो हुन्छ र कुन ठाउँमा सस्तो हुन्छ भन्ने ज्ञान हामीलाई थिएन। त्यसका लागि हाम्रा लागि दुई विकल्प थिए- एक परेवा अनलाइनका पोखरा प्रतिनिधि तथा पोखरापत्र दैनिकमा कार्यरत पत्रकार साथी बासुदेव मिश्र। अनि मणि दाहालका माछापुच्छ्रे बैंकमा कार्यरत साथी चक्र।

फेवातालमा साथी कृष्ण ढुंगानाको उनकै अनुरोधमा गरिएको फोटो सेसन।

लजका प्रतिनिधि हामीलाई फकाउँदै थिए। तर हाम्रा ‘खडुस’ पत्रकार साथीहरुले भने उल्टै ती प्रतिनिधिलाई नानाभाँती प्रश्न सोधेर उसलाई दिक्क बनाउँदै थियो। २५० मा कोठा दिन्छु भन्दै थिए उनी। म भने अलि टाढा बसेर फोन लगाउन खोज्दै थिएँ मोबाइलमा। तर मोबाइलमा फोन जाँदै गइरहेको थिएन। खाली चेक नेटवर्क सर्भिस मात्रै भन्थ्यो। धेरै घण्टापछि सुत्ने बेलामा बल्ल मैले त्यो खराबी पत्ता लगाएँ।

क्रमशः
बाँकी अहिले राति लेख्नेछु…