मेरो Tweet

User Stat

Users Online.

Except where otherwise noted, this site is licensed under a Creative Commons Attribution 2.5 License.
eXTReMe Tracker

किन खुइलिन्छ पुरुषको मात्र तालु !

talu तालुखुइले मान्छे भाग्यमानी, बुद्धिमानी अथवा दुवै, हुन्छ अथवा हुँदैन त्यो त विज्ञानले पत्ता लगाएको छैन, ज्योतिषलाई सोध्नु पर्छ। तर मान्छेको शरीरमा रौँ कसरी उम्रिन्छ, किन पातलो हुन्छ, र किन झर्छ भन्नेचाहिं करिब-करिब पत्ता लगाएको छ।

हाम्रो शरीरको हत्केला, पैताला र अरु केही अंगबाहेक अन्य भागको छालाको भित्री सतहको धेरै ठाउँमा कतै अत्यधिक बाक्ला र कतै पातला फोलिकल (Follicle) भन्ने एक प्रकारका नलीहरु हुन्छ। तिनीहरुको जरामा पछि रौँ को रुपमा बिकसित हुने थुप्रै कोषहरू हुन्छन। फोलिकलहरुको वोरिपरी मसिना रक्तनलीहरु (Blood Vessels) पनि हुन्छन्। रगतबाट आवश्यक पौष्टिकतत्व पाएपछि फोलिकल कोषहरू बृधि हुन्छन्। जब फोलिकलको भित्रि भाग नयाँ कोषहरूले भरिन्छ, पुराना कोषहरु बाहिर धकेलिन्छन्। त्यसरी धकेलिएर बाहिर निस्कनु भनेको नै रौँ उम्रिनु हो। Continue reading किन खुइलिन्छ पुरुषको मात्र तालु !

सार्वजनिक बसमा पाँच मिनेटको यात्रामा मैले जे भोगेँ

-समुद्रराज घिमिरे-

• पढ्दै गर्दा अगाडि एउटा दृश्य देखियो। मभन्दा अगाडिको सीटमा बसेको एक युवक छेउकी युवतीलाई चुम्मा खाने जमर्को गर्दै थियो। युवती उसको मुखलाई हातले प्रतिकार गर्दै थिइन्।

• युवतीले सम्हाल्न खोज्दाखोज्दै युवकको हिरोइज्म उम्ल्यो र यात्रुले समाउने डण्डीमा दुई हातले झुण्डिएर ड्राइभरलाई डबल किक बर्सायो। एउटा सिनेमाको सिनजस्तै भयो। कुट्ने एउटा, कुटाई खाने धेरै।

• बल्ल बल्ल युद्धविराम भएको, फेरि अर्को जगल्टे भिलेन चक्कु लिएर उठ्यो। भन्दै थियो, म यहीँ वनस्थलीको लोकल हो। मलाई पनि यसले लात्ती हान्यो। म यसलाई यहीँ छुरी रोप्छु।

• भिक्षुले भने, बाहिर गिदीमा मात्र रटाइएको शिक्षाले यी यस्तो हालत गर्छ। तपाईँ नि लाग्छ होला। यिनीहरूले थोरै भने नि पढेका होलान्। तर, बुझेर मात्र के गर्नु खोई मनको व्यवहार!’
Continue reading सार्वजनिक बसमा पाँच मिनेटको यात्रामा मैले जे भोगेँ

विजयकुमारको खुशी पढेपछि

PandeyVijayKhushi भर्खरै विजयकुमारले लेखेको पुस्तक खुशी पढेर सकाएँ। यसलाई पाठकीय समिक्षा गर्ने जमर्को गरेको छु। विजयकुमारको जीवन अनुभवको पुस्तक खुशीमा हामी जस्ता पाठकले काँचको पर्दामा ठाँटिएर आउने विजयकुमारका पर्दापछाडिका जीवन भोगाइ, उनका आनीबानी र केही हदसम्म उनको जीवन दृष्टीकोण पढ्नसक्छौंँ।

विजयकुमारलाई पहिलो पटक टिभीमा देख्दा म सानै थिएँ। तर पनि सम्झन्छु, उनी जोगीमाराबाट त्रिशुलीमा खसेर हराएको बसबारे रिपोर्टिङ गर्दै थिए, यो बस यहाँबाट यसरी आयो भन्दै चर्को नाके स्वरमा। त्यतिबेला हाम्रो घरमा टिभी थिएन। पूरै गाँउ उल्टिएर एक छिमेकीको घरमा टिभी हेर्न जान्थ्यौंँ।

त्यसपछिका दिनहरुमा मौका मिलेसम्म उनका कार्यक्रमहरु सक्दो हेर्ने कोशिस गर्छु। यो क्रम डा. बाबुराम भट्टराईको अन्तरवार्ता प्रसारण भएको अन्तिम दिशानिर्देशसम्म जारी रह्यो। उनले लिएका अन्तर्वार्ता मात्र होइन, उनका लेखहरु पनि भ्याएसम्म पढ्ने कोशिस गर्छु। Continue reading विजयकुमारको खुशी पढेपछि

कथा: चक्र

-डा. लेखनाथ काफ्ले/शिन्चु, ताइवान-

saturday-fiction चिसो हावा, शान्त तलाउ र हरिया पहाडसंगै हामी बेगनास तालको छेउमा थियौं।

उ: संसारका सबै कुरा परिवर्तनशील छन।

म: सत्य पनि?

उ: हो सत्य पनि।

म: कसरी ?

उ: उहिले सुर्यले पृथ्वीलाई घुम्छ भन्थे त्यहि सत्य थियो। अहिले पृथ्वीले सुर्यलाई घुम्ने प्रमाणित भयो। सत्य बदलिएन त ?

म: उसो भए कुन सत्यलाई मानौं, उहिलेको कि अहिलेको ?

उ: हिजो हिजोकै, आज आजकै तर जे प्रमाणित छ त्यहि ठिक हो। Continue reading कथा: चक्र

आम्मामा, औँलैपिच्छे औँठी !

aaunla
दोस्रो संविधान सभाको निर्वाचनको मतपरिणाम आउँदै गर्दा मान्छेहरुले प्रचण्ड अब साना दलका नेता हुने भए भन्दै जिस्क्याएका थिए। नभन्दै त्यस्तै भयो। उनको नेतृत्वको २२ दलको मोर्चाले शुक्रबार खुलामञ्चमा आमसभा गर्दाको फोटोहरु यहाँ हेर्दा मान्छे भन्दा पनि नेताको औँला हेर्न रमाइलो भयो। हेर्नुस् त तमलोपाका ह्रदयेश त्रिपाठीको औँला। आम्मामामा, औँलैपिच्छे औँठी। चार पटक लगातार चुनाव जितेका त्रिपाठी बरा यसपालि कांग्रेस उम्मेदवारसित पराजित हुन पुगेका थिए। औँठी लगाएपछि दशासशा भाग्यो कि। Continue reading आम्मामा, औँलैपिच्छे औँठी !

मरीमरी लाइन बस्ने हामी, दुःख गर्ने हामी, १४ करोड रुपैयाँ कमाउने कोरिया, जागिर पाउने जम्मा ३ हजारले

Record-number-of-youths-vie-for-jobs-in-Korea
यो फोटो कोरियाको जागिर खान पाउँला भन्ने आशाले हिलो बाटोमा घण्टौँ लाइन बसी पुलिसको लाठी खाँदै भाषा परीक्षाका लागि फाराम बुझाउनेहरुको हो। झण्डै ५९ हजार जनाले यसरी फाराम बुझाएका थिए। तर अस्ति रिजल्ट हुँदा चार हजारभन्दा कम पास भए। ५५ हजार जना हिस्स। फाराम बुझाउँदा एक जनाले २४ अमेरिकी डलर बराबरको नेपाली रुपैयाँ बुझाउनु पर्थ्यो। फाराम बुझाउनेहरुबाट मात्रै १४ लाख १० हजार ४ सय ८० डलर बराबरको रकम (लगभग १४ करोड साढे १० लाख रुपैयाँ)कोरियालीले उठाए। अब हिसाब हेर्नुस् त- १४ करोड कोरियाले कमायो, जागिर जम्मा तीन हजारले पाउने ! Continue reading मरीमरी लाइन बस्ने हामी, दुःख गर्ने हामी, १४ करोड रुपैयाँ कमाउने कोरिया, जागिर पाउने जम्मा ३ हजारले

अझै माघ ८ मा संविधान आउँछ भन्ठान्नु हुन्छ तपाईँ?

संविधान चाहियो, संविधान चाहियो भन्नेहरु धेरै छन्। तर उनीहरु संविधान कसरी बन्दैछ भन्नेमा चाहिँ वास्तै राख्‍दैनन्। नेताहरुलाई भक्कुमार गाली गर्न अगाडि हुन्छन् उनीहरु। तर संविधान बन्ने प्रक्रिया के भइरहेको छ, कसरी अगाडि बढिरहेको छ ? किन र कसको कारणले संविधान बन्न अप्ठेरो परिरहेको छ भन्नेमा वास्तै हुँदैन धेरैलाई। बस् संविधान चाहियो। चाहियो भनेपछि चाहियो। भित्र जेसुकै लेख्या होस्, अथवा केही नलेखेको होस्, संविधान चाहियो। नेताहरु पनि उस्तै, कति कुरा मिल्न बाँकी छ, कसरी मिलाउने भन्नेमा वास्ता छैन, भाषण ठोक्दिन पाए पुग्छ- माघ ८ मै संविधान आउँछ।

अहिलेसम्मको चालामाला हेर्दा माघ ८ मा संविधान आउने स्थिति छैन। आउने भए त कार्यतालिका अनुसार यतिबेला संविधानको मस्यौदा राजपत्रमा छापिसकेको हुन्थ्यो जनताको रायप्रतिक्रिया लिन। तर यतिबेलासम्म कति प्रदेश बनाउने लगायत संघीयताको विषय, प्रधानमन्त्रीय पद्धतिमा जाने कि राष्ट्रपतीय लगायतको शासकीय स्वरुप, न्याय प्रणाली आदि मुख्य विषयमा सहमति हुनै बाँकी छ। यसमा सहमति जुटाउने म्याद आज अर्थात् असोज ३० सम्म छ। आज दिनभरमा सहमति भए त चमत्कारै मान्नुपर्ला। नभए प्रक्रियामा जानु पर्छ। प्रक्रिया भन्या के हो त ? प्रक्रियामा जाँदैमा सबै कुरा मिल्छ त ? Continue reading अझै माघ ८ मा संविधान आउँछ भन्ठान्नु हुन्छ तपाईँ?

इबोला : खत्तम भो, बर्बाद भो

यो ब्लगमा केही अनुच्छेद तल अपडेट गरिएको छ।
-विज्ञान बा-

शीर्षक देखेर नडराउनु होला, यसको प्रसङ्ग पछि जोड्नेछु। भनिन्छ – डर र त्रास फैलिने गति भाइरसको भन्दा निकै बढी हुन्छ। सत्य त यो हो कि नेपालमा अहिले नै सर्व-साधारणलाइ इबोलाको संक्रमण हुने सम्भावना शून्य छ। जबसम्म बाहिर बाट कसैले इबोला बोकेर भित्रिदैन, इबोला फैलिने सम्भवना भएन। तर भित्रियो भने कुरा अर्कै हुन्छ। बिकसित मुलुकमा इबोला भित्रिदा पनि सर्ब-साधारणमा संक्रमण भइ महामारी फैलिने सम्भावना शून्यप्राय हुन्छ भने अविकसित मुलुकमा यसलाई रोक्न अति गाह्रो हुन्छ। पश्चिम अफ्रिकाका ३ मुलुकमा यसले आठ हजार भन्दा बढीलाइ संक्रमित गरिसकेको छ र यो सङ्ख्या दिनानु दिन आकासिदो छ। पुष-माघ सम्म त हप्ताकै १० हजार बिरामी हुन सक्ने बिश्व स्वास्थ्य संगठनले बताएको छ।

अरु रुघा, फ्लु जस्ता भाइरल रोगको औषधि नभए जस्तै यसको पनि औषधि हुँदैन। यो रोग रुघा जस्तै आफै निको हुनुपर्ने हो। तर आफ्नो शरीरको इम्युन सिस्टमले काम गर्न नपाउंदै धेरै बिरामी मरिसक्छन। अस्पतालमा राखेर उचित केयर दिंदा निको हुन सहयोग हुन्छ। रोगको लक्षण नदेखिंदा सम्म इबोला-संक्रमित व्यक्तिले रोग सार्ने खतरा हुन्न। लक्षण देखिएर सिकिस्त परेको व्यक्तिको जुठो या शरीर बाट निस्कने रगत, दिशा, बान्ता आदि बाट सर्दो रहेछ यो। सबभन्दा खतरा चाही संक्रमित व्यक्ति मरिसकेपछि हुने रहेछ। Continue reading इबोला : खत्तम भो, बर्बाद भो

के पारसको साटो अर्कै मान्छे थाइल्यान्डमा पक्राउ परेको हो? यो पढ्नुस्, प्रष्ट हुनुुहुनेछ

paras1 अहिले फेसबुकतिर एउटा थाइ साइटको लिङ्क र त्यसको गुगल ट्रान्सलेट खुब चलेको छ। थाइ भाषा त खासै कसैले बुझ्ने कुरा भएन, अनि गुगलले गरेको ट्रान्सलेटमा पारस हैन सुरज गन्ज लेखिएको छ रे। फोटो पनि पहिलेको ह्यान्डसम पारस जस्तो देखिन्न। केही अन्धभक्तहरुलाई यत्ति भए पुग्यो। त्यसो चाहिँ नभइदिए हुन्थ्यो भनेर सोच्नेहरुलाई पनि यसले बल थप्यो। अनि एक किसिमको झुठ चेतना सामान्य मात्र हैन, पत्रकार, चिकित्सकजस्ताले पनि सामाजिक सञ्जालतिर फैलाउन थाले। आखिर के हो त सत्य यसको? के साँच्चै पारसको साटो अर्कै मान्छे थाइल्यान्डमा पक्राउ परेको हो? पारसको डुप्लिकेट पो पक्राउ परेको हो? Continue reading के पारसको साटो अर्कै मान्छे थाइल्यान्डमा पक्राउ परेको हो? यो पढ्नुस्, प्रष्ट हुनुुहुनेछ

बोङवाजोर घाटमा नुन बेसाएका ती दिनहरू

Bongwajor Ghaat in 2068, photo by nirajan rajalimदशैँपछि यो साल म अलिक छिट्टै काठमाडौँ लागेँ, दशमीको पर्सिपल्ट । काठमाडौँ हुँदा घर जाने बेला घर गएर के—के न गर्छु भनेर चाँडै जाने तर घर पुगेपछि काठमाडौँमा आफ्नो के के न बिते जस्तो हतार गरेर हिँड्ने मेरो पुरानो प्रवृत्ति हो । यो प्रवृत्तिले आजसम्म मैले उत्रो ठूलो क्यै लछारपाटो लाएको भने आफैलाई सम्झना छैन । मान्छेको हतार गर्ने बानी एक बहाना मात्र हो भन्ने मैले धेरैपल्ट बुझेर बुझ पचाएको छु ।

कसैले भनेको छ, ‘हतार गर्नुको कुनै जरुरी छैन, पुग्नुपर्ने ठाउँमा ठीक समयमा पुगे मात्र हुन्छ ।’

यो दर्शन मेरा लागि प्रिय तर व्यहोरामा उतार्न नसकेको लाइन बनेको छ । घरमा आपा र बाह्र तेह्र वर्षमा एकपल्ट आएका चेलीबेटीले समेत ‘दुईचार दिन बस् मकै भाँच्नुपर्छ, टुप्पा राख्नुपर्छ, मजाले रोज्जा खाँदै बस्’ भने पनि हिँडिहालेँ । Continue reading बोङवाजोर घाटमा नुन बेसाएका ती दिनहरू